[Xavier]

Εθνική φρόνιμα και εθνικό φρόνημα

Μια γερμανοθρεμμένη εθνική με ελληνικό φιλότιμο, δε θα μπορούσε παρά να παίζει συνετά. Αυτό έκανε πριν το 2004, αποδεχόμενη τη μικρομεσαία θέση της στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Μετά το Euro τα πράγματα άλλαξαν. Όχι τόσο σε ότι αφορά στους παίκτες και τις ικανότητές τους, όσο γι’ αυτούς που την βλέπουν και την κριτικάρουν. Για το «φιλοθεάμον κοινό». Που ζητάει όλο και περισσότερα και αρκετές φορές νομίζει ότι τα βλέπει. Που κορδώνεται κοιτώντας τον παραμορφωτικό καθρέφτη του 2-0 με την Ουγγαρία και την πρωτιά στον όμιλο κρίνοντας αποκλειστικά εκ του αποτελέσματος, αδιαφορώντας όμως παντελώς για τον τρόπο και το αισθητικό κομμάτι της υπόθεσης.
Όπως ένα πεινασμένο λιοντάρι σε μία αρένα θα κατασπαράξει αργά η γρήγορα έναν άοπλο Χριστιανό, έτσι και η εθνική –εκμεταλλευόμενη τον υψηλό βαθμό αντιληπτικότητας της φυλής μας- με μία νίκη επί ενός αδύναμου αντιπάλου ξέρει ότι η έμφυτη ροπή των ΜΜΕ στην υπερβολή, αφενός θα της δώσει πίστωση χρόνου και αφετέρου θα δώσει στον κόσμο το «ξεροκόμματο» που ζητάει για να συνεχίσει να ελπίζει. Πίσω όμως από το πολύχρωμο παραβάν της νίκης θα υπάρχει πάντα η αλήθεια που περιμένει να φανερωθεί και αφορά το υλικό της:
1. Στη θέση του τερματοφύλακα, ο 33χρονος Χαλκιάς εξαργυρώνει την σταθερά καλή χρονιά του με τον Αρη και δείχνει ότι είναι πλέον στο χέρι του να είναι βασικός για την επόμενη τριετία (τα συναισθηματικά διλήμματα με τον Νικοπολίδη που ολοκληρώνει την καριέρα του μετά το Euro του 2008 είναι νωρίς ακόμα για να τεθούν).
2. Στην άμυνα, το δίδυμο Κυργιάκου-Ανατολάκη παίρνει άριστα σε θέματα μανούρας και δυναμισμού, ωστόσο δεν εμπνέει τη σιγουριά των Καψή-Δέλλα προ τριετίας. Δεξιά ο Γιούρκας κάνει ένα καλό παιχνίδι στα 10, ενώ ο (άξιος) Τοροσίδης μοιραία (λόγω ανάποδου ποδιού) θα εκτεθεί όταν βρεθεί απέναντί του ο πρώτος ικανός δεξιός μεσοεπιθετικός.
3. Στο κέντρο εντοπίζεται και η μεγαλύτερη εθελοτυφλία. Μπασινάς, Κατσουράνης και Καραγκούνης μπορεί να έχουν προοδεύσει ατομικά, αλλά η (πάλαι ποτέ) συνοχή και η εμπιστοσύνη που ενέπνεαν στη μεσαία γραμμή της εθνικής, ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Κυρίως διότι και οι τρεις αδυνατούν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, να συνεισφέρουν στο δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού. Ιδίως ο Καραγκούνης, που πήρε τη φανέλα με το «10» και άθελά του –έτσι φαίνεται τουλάχιστον- φορτώθηκε το βάρος ενός ρόλου που του κάθεται στους ώμους σαν κακοραμμένο κοστούμι.
4. Στην επίθεση, in Gekas we trust. Με εξαίρεση το δίδυμο Σαλπιγγίδη-Γκέκα που αγωνίστηκε εναντίον της Μάλτας δείχνοντας αγωνιστική αρμονία και τις σποραδικές εμφανίσεις του Λυμπερόπουλου, κανένα άλλο σχήμα δεν δείχνει να λειτουργεί. Ο Χαριστέας μπορεί να τρέχει και να μαρκάρει αλλά επιθετικά είναι τόσο επικίνδυνος όσο ένα ναρκωμένο τσιουάουα, ο Αμανατίδης μάλλον φυλάει τα γκολ του για την Μπουντεσλίγκα, ο Παπαδόπουλος έχει σχεδόν ξεχαστεί, ενώ ο Σαμαράς (μεταξύ μας) μπορεί να έχει καλή κίνηση και ντρίμπλα, αλλά όχι και «φονικό ένστικτό».
5.Από τον πάγκο, ο Ρεχάγκελ κάνει συχνά-πυκνά τα πειράματά του, αλλά πάντα ελεγχόμενα. Το μυαλό είναι πρώτα στη σκοπιμότητα της νίκης και μετά σε όλα τα υπόλοιπα. «Ελλάδα κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης» δηλαδή, και η εθνική τσουλάει με ασφάλεια προς το επόμενο Euro.
Εθνικό όμως είναι και το φρόνημα. Κυρίως αυτού που «κλονίστηκε» τόσο πολύ βλέποντας το έργο «Εθνικός ύμνος» της Εύας Στεφανή στην έκθεση «Art Athina», που κάλεσαν την αστυνομία η οποία το κατέσχεσε, οδηγώντας μάλιστα το διευθυντή της στο αυτόφωρο. Ο λόγος; Ότι το έργο δείχνει ένα αιδοίο και ένα χέρι που το προσεγγίζει σε αργή κίνηση, ενώ παράλληλα ακούγεται ο εθνικός ύμνος.
Η ωμή λογοκρισία στην τέχνη (ή οπουδήποτε αλλού) δεν χρειάζεται αναλύσεις και επιχειρηματολογία. Διότι ο πνευματικός σκοταδισμός που την διέπει είναι αυτονόητος και αυταπόδεικτος. Οπότε, αντί περαιτέρω σχολίων, τουλάχιστον παρήγορο είναι το γεγονός ότι το έργο θα επανεκτεθεί από 4-7/6 στα πλαίσια της «Έκθεσης χωρίς τίτλο, εναντίον της απαράδεκτης λογοκρισίας που σημειώθηκε στην Art Athina 2007» (Ιάσωνος 45, Μεταξουργείο).
Ηθικό δίδαγμα; Χίλιες φορές «φρόνιμα», παρά με τέτοιο «φρόνημα».


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr