[Xavier]

Διακοπές – Τσάκισμα νεύρων: 2 ημίχρονο, 2 τελικό

Η ποδοσφαιρική παράδοση θέλει τον Ιούνιο να είναι ο μήνας της μεγαλύτερης «νηνεμίας» της χρονιάς για τα ΜΜΕ. Κι αυτό, γιατί τον Ιούνιο λείπουν τα πρόσωπα που τους δίνουν ζωή και τροφή, λόγω του ότι αυτή είναι η περίοδος των διακοπών τους. Βεβαίως τα ΜΜΕ όλο και βρίσκουν κάτι να καλύψουν την ύλη τους, ακόμα κι αν αυτό είναι «ταξιδιωτικό ρεπορτάζ» του στυλ «ο Γιάννης Γκούμας έπαιζε ρακέτες και απολάμβανε τον ήλιο στην Ψαρρού, παρέα με τον Βαγγέλη Μάντζιο και τις συντρόφους τους», όμως αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ξεκινάει το πρόβλημα του ποδοσφαιριστή.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των εργαζομένων οι οποίοι στην καλοκαιρινή τους άδεια αράζουν και «σαπίζουν» ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές αγνοούν την έννοια «αραλίκι» στις διακοπές. Ο λόγος είναι ότι, λόγω του ότι είναι (δημοσίως) ακριβοθώρητοι κατά τη διάρκεια της χρονιάς, δηλαδή δεν συγχρωτίζονται ιδιαίτερα με φιλάθλους λόγω των αγωνιστικών τους υποχρεώσεων, το καλοκαίρι είναι η τέλεια ευκαιρία για οποιονδήποτε φίλο του ποδοσφαίρου –όπου τους πετύχει- να τους δει και να τους μιλήσει π.χ. για το νταλκά του ή για τα όνειρά του για την ομάδα ή για την προσωπική του απόδοση ή για οτιδήποτε άλλο του κατέβει στο κεφάλι, πιστεύοντας ακράδαντα ότι έχει το δικαίωμα να το κάνει.

Έτσι, η δυστυχία του ποδοσφαιριστή είναι ότι τη μοναδική περίοδο που μπορεί πραγματικά να ξεκουραστεί ψυχικά και σωματικά (μια που η σεζόν ξεκινάει με την προετοιμασία του Ιουλίου) η μόνη λύση που έχει είναι να πάει για διακοπές στο εξωτερικό ή έστω σε ένα απομονωμένο μέρος, από το οποίο δεν θα το κουνήσει ρούπι. Αν προτιμήσει τα ελληνικά νησιά, η τύχη μεγάλου μέρους των διακοπών του είναι δεδομένη και -είμαστε βέβαιοι- καθόλου ευχάριστη, καθώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και πολλοί τρόποι για να του «ζαλίζουν τον έρωτα» συνεχώς και αδιακόπως. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, τι μπορεί να συμβεί στον Μιχάλη Κωνσταντίνου σ’ ένα τυπικό 24ωρο διακοπών σε ελληνικό νησί και ας το συγκρίνουμε με ένα αντίστοιχο δικό μας, για να καταλάβουμε τι περνάει.

Πρωί, εστιατόριο ξενοδοχείου: Ο Κωνσταντίνου τρώει πρωινό. Το γκαρσόνι τον πλευρίζει αργά αλλά σταθερά, μέχρι που αποφασίζει να του μιλήσει:

-Καλημέρα Μιχάλη
-Καλημέρα
-Σήμερα ήρθες;
-Χθες
-Περνάς καλά;
-Ναι
(έσπασε ο πάγος, οπότε το γκαρσόνι περνάει στο κυρίως θέμα)
-Έμαθα ότι η εγχείρηση που έκανες πέτυχε
-Ναι
-Θα είσαι έτοιμος για την προετοιμασία;
-Ελπίζω
-Μας έλειψαν φέτος τα γκολ σου
-Και μένα μου έλειψαν
-Τι θα κάνουμε του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ;
-Μακάρι να πάμε καλύτερα
-Αλήθεια, γιατί έφυγες από τον Παναθηναϊκό;
-…
-Θα μου δώσεις ένα αυτόγραφο για το ανιψάκι μου;
(ο Κωνσταντίνου υπογράφει στη χαρτοπετσέτα που του δίνει και φεύγει)

Μεσημέρι, κοσμική παραλία. Παρέα τριών νεαρών ατόμων, πετυχαίνει τον Κωνσταντίνου στο μπαρ όπου έχει πάει για να πάρει καφέ. Ξεκινάει ο πρώτος:

-Που ‘σαι ρε Μιχαλάρα; Τι γίνεται;
-Καλά
(πετάγεται ο δεύτερος, ο «άνετος» της παρέας)
-Φρεντάκι βλέπω, ε;
-Ε, δίψασα λίγο
-Τι έγινε ρε Μιχάλη με τον «Ρίμπο», γιατί του φέρθηκε έτσι ο πρόεδρος;
-Που να ξέρω ρε παιδιά…
-Δεν ήταν σωστό ρε συ, δεν του ξηγήθηκε ωραία
-Τι να σας πω…
(μπαίνει κι ο τρίτος στην κουβέντα)
-Εγώ Μιχάλη ΑΕΚτζής είμαι αλλά σε γουστάρω από τότε που έπαιζες στον Ηρακλή. Τι λες, μπορεί αργότερα να έρθεις στην ΑΕΚάρα;
-…
(ο Κωνσταντίνου πληρώνει και αποχωρεί με ελαφρά πηδηματάκια)

Απόγευμα, εστιατόριο. Ο Κωνσταντίνου με την σύντροφο και το παιδί του τρώει. Από το διπλανό τραπέζι τον κοιτάνε επίμονα και τον σχολιάζουν χαμηλόφωνα, μέχρι που ένας από την παρέα αποφασίζει να κάνει την πρώτη κίνηση.

-Μιχάλη, καλή όρεξη
-Ευχαριστώ
-Να χαίρεσαι το παιδάκι σου
-Ευχαριστώ
(πετάγεται η κυρία του κυρίου, που τους ξέρει από το Down Town και το OK)
-Θα φάμε και κουφέτα φέτος παιδιά;
-…
-Αντε, με το καλό
(ο κύριος ξαναπαίρνει το λόγο)
-Μιχάλη, δεν μας βλέπω καλά. Δεν έχουν γίνει πολλές μεταγραφές ακόμα
-Έχουμε καιρό
-Τι καιρό; Αρχίζουμε προετοιμασία σε λίγο. Ξέρεις αν θα φέρει ο πρόεδρος το μεγάλο όνομα;
-Που να ξέρω;
-Θέλουμε δύο επιθετικούς, ρε Μιχάλη; Μόνο με σένα, τον Νέρι και το κατσίκι τον Μπόρχα θα βγάλουμε τη χρονιά;
-…
(ανακουφισμένος ο Κωνσταντίνου ακούει το κινητό του να χτυπάει και την κουβέντα να παίρνει τέλος)

Πολλαπλασιάζοντας τους προαναφερθέντες διαλόγους επί 10, έχετε μέσες-άκρες μια εικόνα για την «ηρεμία που απολαμβάνουν τα αστέρια της μπάλας» καθημερινά στις «διακοπές» τους. Προσθέστε στην εικόνα αυτή τους παλμογράφους που είναι αναγκασμένοι να φοράνε ακόμα και τότε, το τζόκινγκ που κάνουν καθημερινά και το γεγονός ότι το σκέφτονται ακόμα και να κάνουν παπάρα στη χωριάτικη. Μόνο τότε θα έχετε μια καλή ιδέα για το ποιος θα ήταν ο πρωταγωνιστής στις «Ιστορίες καθημερινής τρέλας», αν τις ξανάγραφε σήμερα ο Τσαρλς Μπουκόφσκι.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr