[Xavier]

Η εκδίκηση της μουστόγριας

Τον Κακά των 10 γκολ περίμεναν όλοι να βάλει το ενδέκατο, το δωδέκατο και να καθαρίσει το παιχνίδι, αν κέρδιζε η Μίλαν. Ή από τον τεράστιο Ζέεντορφ περίμεναν το καλό οι φίλοι της Μίλαν, που το έχει σηκώσει το τιμημένο με τρεις διαφορετικές ομάδες (όχι, με την Ίντερ δεν τα κατάφερε, ζητήστε του κάτι πιο εύκολο, όπως να αναστήσει το Λάζαρο ή να θεραπεύσει τον παραλυτικό). Άντε κι από τον Πίρλο, που είναι ο αφανής ήρωας, με τα καλά στημένα. Οι πιο ρομαντικοί, φαντασιώνονταν προώθηση του καπιτάνο Πάολο σε μια στημένη φάση, κεφαλιά και γκολ με το απαράμιλλο στυλ του. Και οι πιο μπρουτάλ τύποι, ήθελαν να δουν κάτι που συμβαίνει πιο σπάνια κι από χιόνι στη Σαχάρα αλλά είναι πιο μαγευτικό κι από τρία ουράνια τόξα ταυτόχρονα, μετά από βροχή: γκολ του Ρίνο του Γκατούζο, με ανάλογους πανηγυρισμούς συνολικής διάρκειας ενός πενταλέπτου. Κι ήρθε η μουστόγρια ο Πίπο, και τα έκανε όλα λίμπα.

Υπάρχουν πολλά σιτεμένα παλικάρια στη Μίλαν, που μπροστά τους ο Μπερλουσκόνι, με το βαμμένο μαλλί από μπογιά φαναρτζή, μοιάζει πιο πιτσιρικάς κι από το Σωτήρη Νίνη. Ο Μαλντίνι είναι μεγάλος, αλλά κομψός και άφθαρτος από το χρόνο, σαν τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ ένα πράγμα. Ο Κοστακούρτα έφτασε τα 41 για να σταματήσει, αλλά είναι λατρεμένος και σεβάσμιος. Ο Καφού και ο Σερζίνιο, είναι χαριτωμένοι γέροι, που τους φαντάζεσαι να βλέπουν τα κοριτσάκια στις εξέδρες και να λένε ο ένας στον άλλον τι θα τους έκαναν αν ήταν 40 χρόνια νεότεροι και να συμπληρώνουν «με τις μασελίτσες μας, χράτσα – χρούτσα». Αλλά ο Πίπο Ιντζάγκι, είναι η πιο «μουστόγρια» απ’ όλους. Είναι αυτός που ο χρόνος πέρασε από πάνω του και ξαναπέρασε και συνεχίζει να περνάει, μέχρι που σκέφτεται να εγκατασταθεί μόνιμα πάνω του. Χωρίς ταχύτητα, χωρίς έκρηξη, χωρίς άλμα, χωρίς δυνατό σουτ, χωρίς ντρίμπλα, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Ή, έτσι δείχνει. Και έτσι ξεγελάει τους αντίπαλους αμυντικούς, που τον βλέπουν και σχεδόν τον λυπούνται, μέχρι να τους κάνει μάγκες.

Είναι σχεδόν κωμικός ο τρόπος που προσπαθεί να πιέσει τα αντίπαλα σέντερ – μπακ. Τον βλέπεις και ξέρεις εσύ, τα σέντερ – μπακ, ο κόσμος στις εξέδρες, ακόμα κι ο ίδιος, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κλέψει τη μπάλα. Το κάνει όμως με την ίδια συνέπεια και φιλοτιμία από την πρώτη, μέχρι την τελευταία φάση. Χώνεται πάντα ανάμεσα στους αμυντικούς, λες και μπορεί να πάρει κεφαλιά, απλά για να προκαλέσει αναμπουμπούλα. Ακροβατεί στα όρια του οφσάιντ σε κάθε φάση, με την ελπίδα να είναι δυο δέκατα του δευτερολέπτου πιο καλό το δικό του timing, από αυτό των αντιπάλων του. Και είναι πάντα εκεί που πρέπει, με μια ικανότητα όσφρησης που θα ζήλευε και το πιο μοσχοαναθρεμμένο κυνηγόσκυλο. Εκεί που ΘΑ πάει η μπάλα, όχι εκεί που παίζεται. Εκεί που ΘΑ καταλήξει από την κόντρα. Εκεί που ΘΑ πέσει το ριμπάουντ. Εκεί που ΘΑ απουσιάζει η άμυνα.

Στο πρώτο γκολ της Μίλαν, οι βιαστικοί υπέθεσαν ότι έτρεξε να μπει στη φάση, για να αλλάξει την πορεία της μπάλας στο φάουλ του Πίρλο. Σιγά ρε παιδιά, μην το είχαν δουλέψει και στην προπόνηση και το είχαν προβάρει και στο τρίσποντο μπιλιάρδο. Αυτά, πολύ απλά, δεν γίνονται. Όταν εκτελεί απευθείας ένας «επαγγελματίας εκτελεστής», όπως είναι ο Πίρλο, εκτελεί για να στείλει τη μπάλα μέσα. Τέλος. Ο Πίπο, πολύ απλά, πάει να κάνει κάτι που συνηθίζει από «γεννησιμιού του»: να εκμεταλλευτεί μια ασταθή απόκρουση, ένα δοκάρι, μια γκέλα και να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα. Του έκατσε να βρει η μπάλα στην ωμοπλάτη του και να αλλάξει πορεία. Μπράβο του που φρόντισε να είναι εκεί. Όπως και δυο φορές μπράβο του, που τέλειωσε το παιχνίδι με το δεύτερο γκολ κι έδειξε πόσο καλά έκανε ο Αντσελότι, που όχι μόνο τον ξεκίνησε αντί του Τζιλαρντίνο, αλλά τον κράτησε μέσα μέχρι εκείνο το σημείο και ψήφισε «εμπειρία» αντί για «φρέσκα πόδια και πνευμόνια». Στα όρια του οφσάιντ κοντοστάθηκε, το έσπασε, απέφυγε το Ρέινα με κάτι σαν προσποίηση και πλάσαρε με τις τελευταίες σταγόνες ενέργειας που είχαν απομείνει στο ταλαιπωρημένο του κορμί. Η μπάλα αργά, σαδιστικά, κύλησε μέχρι τα δίχτυα, όσο βασανιστικά χρειαζόταν για να τη δουν όλοι, σαν σε replay, να την «απολαμβάνεις» να μπαίνει γκολ και να σου φαίνεται αιώνας. Η μουστόγρια την έκανε πάλι τη δουλειά της. Σε διπλότυπο μάλιστα. Γιατί είναι σαν τον ταχυδρόμο: χτυπάει πάντα δυο φορές.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

www.sportnet.gr