[Xavier]

Η κόρη του περιπτερά

Υπάρχει ο περιπτεράς σου, ο κυρ-Μήτσος, που τον ξέρεις και σε ξέρει καλά. Που σου αμολάει με ταχύτητα αστραπής τα τσιγάρα μπροστά σου, πριν καλά – καλά τα ζητήσεις. Που θα πεις δυο κουβέντες, θα κάνεις δυο καλαμπούρια και θα σου κρατήσει την εφημερίδα με το καλό το dvd την Κυριακή για να μη την ψάχνεις. Είναι ο δικός σου άνθρωπος, απλά ανεκτίμητος. Και υπάρχει και η κόρη του περιπτερά. Την έχει υμνήσει ο τεράστιος Κώστας Μπίγαλης με το ομώνυμο τραγούδι και τους στίχους «(…) στο περίπτερο πήγα για σπίρτα και μου άναψε φωτιά».
Η κόρη του περιπτερά είναι μύθος και αίνιγμα ταυτόχρονα. Έχεις ακούσει πολλά γι’ αυτήν, αλλά δεν την πετυχαίνεις σχεδόν ποτέ, αφού όλο ο κυρ-Μήτσος είναι στη δουλειά. Και πάνω που αναρωτιέσαι αν όντως υπάρχει, ή είναι διαφημιστικό κόλπο για να πηγαίνεις και να ψωνίζεις συνέχεια, ξαφνικά τη βλέπεις. Ένα πρόσωπο φαίνεται όλο κι όλο, μέσα από το άνοιγμα. Ένα χαμόγελο. Μια γλυκιά φωνή ηχεί στ’ αυτιά σου. Ένα λεπτό χεράκι με περιποιημένα νύχια σου δίνει τα ρέστα. Κι η φαντασία σου εξάπτεται. Τη «βλέπεις» όπως θα ήθελες να είναι, κάτι ανάμεσα σε Γωγώ Μαστροκώστα και Τζούλια Αλεξανδράτου, με ύψος 1 κι 75, με μικροσκοπικό φόρεμα, με στήθος 4D. Μπορεί να μη τη δεις ποτέ έξω από το περίπτερο, όσο κι αν τριγυρίζεις εκεί γύρω σαν το όρνιο. Μπορεί να έχει έναν πισινό ίσαμε τη διάμετρο του περιπτέρου. Να στέκεται τόσο χαμηλά όχι επειδή κάθεται, αλλά γιατί είναι 1,20 κι είναι πάντα όρθια. Να έχει πόδια πιο στραβά κι από του Νίκου Τσιαντάκη. Για σένα όμως πάντοτε, «η κόρη του περιπτερά», θα είναι η απόλυτη φαντασίωση.
Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, με τις ποδοσφαιρικές μεταγραφές: το φαινόμενο της «κόρης του περιπτερά». Αν βγάλουμε έξω τον κυρ-Μήτσο, δηλαδή κάτι Ριβάλντο, Φλάβιο Κονσεϊσάο, Μπίστσαν και σία, αυτούς που τουλάχιστον ξέρουμε ποιοι είναι (άσχετα με το τι θα κάνουν αφού έρθουν), όλοι οι υπόλοιποι είναι ένας μύθος. Μια υγρή φαντασίωση. Ένας ανομολόγητος πόθος. Ακούμε «Ρομέρο» και μας τρέχουν τα σάλια. «Μπόρχα» και γινόμαστε μούσκεμα εκεί χαμηλά. «Χετεμάι» και εκστασιαζόμαστε. Δεν έχει σημασία αν δεν μας λέει κάτι το όνομα. Έχουμε τους τίτλους των εφημερίδων. Τα πλάνα από τα dvd. Δυο-τρεις φάσεις, που είδαμε κάπου στα πεταχτά. Τη μαρτυρία ενός γνωστού, που ορκίζεται σε ό,τι έχει πιο ιερό ότι τον είδε και είναι δυο κλάσεις ανώτερος του Μαραντόνα, πιο αποτελεσματικός στο σκοράρισμα από τον Φαν Μπάστεν και πιο «σκύλος» από τον Γκατούζο.
«Η κόρη του περιπτερά» ετοιμάζεται να μας πλανέψει και φέτος. Μπορεί να έχει το όνομα του Βραζιλιάνου Ράμος της ΑΕΚ ή τη λάγνα αύρα του Εντογιέ του Παναθηναϊκού. Θα ακολουθήσουν κι άλλες πολλές ιστορίες, φήμες και ονόματα. Θα γράψουν οι εφημερίδες και θα ασχοληθούν τα δελτία ειδήσεων. Θα γεμίσουμε ελπίδες και θα νιώσουμε αυτό το πετάρισμα που έρχεται πάντα με μια αναπάντεχη ευχάριστη είδηση. Θα συζητήσουμε με τους φίλους μας για όλους αυτούς που θα τιμήσουν τη φανέλα και θα γράψουν χρυσές σελίδες. Αυτούς που γύρισαν την πλάτη στις πρώην ομάδες τους, που τους παρακαλούσαν γονυπετείς οι μνηστήρες, αλλά εκείνοι ήρθαν στη δική μας αγκαλιά. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: ότι τελικά, την κόρη του περιπτερά, ίσως είναι καλύτερα να μη τη δεις ποτέ, για να μην την απομυθοποιήσεις και ποτέ. Τι θα γίνει αν την πετύχεις απ’ έξω να τακτοποιεί τα περιοδικά κι είναι σαν κιούπι με πόδια; Καταστράφηκε όλο αυτό που είχες πλάσει στο κεφάλι σου. Το ίδιο και με τις μεταγραφές αυτές: καλύτερα να μην έρθουν, να του θυμάσαι όπως ακριβώς δεν τους είδες, αλλά τους είχες ονειρευτεί. Να μην τους απομυθοποιήσεις ποτέ. Για να έχεις και λόγο να ξαναπάς στο «περίπτερο», ξανά και ξανά, με την ίδια ελπίδα και προσμονή.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης