[Κασσάνδρα]

«Οι δρόμοι αντηχούσαν από τις αγωνιώδεις κραυγές των θυμάτων.. Εφιαλτικά οράματα κατεδίωκαν μικρούς και μεγάλους.. 14 ζευγάρια χεριών για να συγκρατήσουν έναν και μόνον άνθρωπο..»
«Η απίστευτη ιστορία ενός από τα συνταρακτικότερα ιατρικά μυστήρια του 20ου αιώνα»!
Οι παραπάνω φράσεις άνοιγαν ένα αλλόκοτο άρθρο της εφημερίδας «Βήμα», της 7ης Ιουλίου του 1968.

Τα πάντα ξεκίνησαν την Παρασκευή στις 17 Αυγούστου του 1951, στο γαλλικό χωριό Πόν- Σαίντ- Εσπρί, όπου μία περίεργη ασθένεια εξαπλώθηκε σταδιακά σε όλα τα έμβια όντα της περιοχής.
Έως το επόμενο βράδυ, οι δρ Γκαμπαί και δρ Βιέ είχαν απαριθμήσει ήδη 230 αρρώστους στην ευρύτερη περιοχή, με πάνω κάτω τα ίδια συμπτώματα: υπερθερμία, αργό σφυγμό, διεσταλμένες κόρες και δύσπνοια, ενώ περίεργα οράματα κατέκλυζαν τους περισσότερους..
Το πρωί του Σαββάτου, ο κ. Ντελακί έκανε τη συνηθισμένη του βόλτα με το ποδήλατο.

Ο δρόμος μπροστά του έμοιαζε να ζαρώνει και να μακραίνει, ενώ τα χέρια του φάνταζαν να απλώνονται μίλια μπροστά. Είχε την αίσθηση ότι βρισκόταν έξω από τον εαυτό του.. Ένιωθε πως έπλεε στο χώρο και το χρόνο!
Πλέον, οι ασθενείς έφθαναν τους 280, ενώ τα άρρωστα ζώα ήταν αμέτρητα. Στα εργαστήρια της αστυνομίας της Μασσαλίας είχαν ήδη ξεκινήσει οι έρευνες, ενώ διάφορες θεωρίες άρχισαν να ακούγονται από γιατρούς της περιοχής.

Σε κάποιο άλλο σημείο του χωριού, η Μαρί- Ζοζέφ Κάρλ, πέντε ετών, άρχισε να ουρλιάζει! Τα χέρια και τα πόδια της ταράζονταν με έντονους σπασμούς, ενώ στα μάτια της υπήρχε ένας ανεξήγητος τρόμος..
«Μαμά! Μαμά! Οι τίγρεις! Θα με φάνε» , ούρλιαζε ξανά και ξανά καθώς είχε εστιάσει σε ένα σημείο του τοίχου.
«Εκεί! Εκεί ακριβώς! Πάλι στον τοίχο! Δεν τις βλέπεις; Μαμά, από το ταβάνι στάζει αίμα!»

Λίγο πιο πέρα, ο πατέρας της βαριά άρρωστος ζητούσε από τον γιατρό να τον βοηθήσει να βρει κουρτίνες για την πόρτα..
«Είναι για τις μύγες. Πρέπει να έχουν κουρτίνες με χάντρες επάνω τους! Θα με βοηθήσετε;»
Αργότερα, κοίταξε το παράθυρο και άρχισε να μετράει δυνατά ξανά και ξανά τα φατνώματα: 1, 2, 3, 4, 5, 6. Δεν σταμάτησε για τρεις ολόκληρες εβδομάδες!
Την ίδια μέρα πέθανε και ο πρώτος άνθρωπος, ο κ. Μιζόν, στο νοσοκομείο «Γκαστόν Ντουμέργκ» της Νιμ. Παρά το θάνατο του, ο τύπος της περιοχής δεν είχε ακόμα ασχοληθεί με το φαινόμενο.

Η τελευταία σκηνή του παραλόγου, το grandfinale της μαζικής αυτής υστερίας που αργότερα ο δρ Γκαμπαί θα ονόμαζε η Νύχτα της Αποκάλυψης, διαδραματίστηκε στις 24 Αυγούστου του 1951.

Σε όλο το χωριό ακούγονταν κραυγές και ουρλιαχτά, ενώ την αλλόκοσμη μελωδία του θανάτου συμπλήρωναν σειρήνες ασθενοφόρων.
Νωρίς το βράδυ, ο Γκαμπριέλ Βαλιντίρ κραυγάζοντας γοερά άρχισε να τρέχει προς τη γέφυρα του Ροδανού. Όταν φίλοι του προσπάθησαν να τον πλησιάσουν τους φώναξε: «Μη μ' αγγίζετε! Πίσω όλοι σας! Είμαι νεκρός, μ' ακούτε; Το κεφάλι μου είναι από μπρούντζο και μες το στομάχι μου έχω φίδια! Καίνε, καίνε, καίνε!» .

Τελικά, οδηγήθηκε στο νοσοκομείο Καρνό, όπου κυριολεκτικά επικρατούσε χάος. Σε ένα παράθυρο του 2ου ορόφου εμφανίστηκε ένας άνδρας, πρώην πιλότος, και άρχισε να φωνάζει: «Κοιτάξτε με! Είμαι αεροπλάνο και μπορώ να πετάξω! Δεν με πιστεύετε; Κοιτάξτε!» .
Δίχως άλλη προειδοποίηση, πήδηξε από τον 2ο όροφο με χέρια τεντωμένα σαν φτερά αεροπλάνου και προσγειώθηκε στην αυλή. Λουσμένος στο αίμα, σηκώθηκε με τα πόδια του θρυμματισμένα και άρχισε να τρέχει με εξαιρετική ταχύτητα, διανύοντας τουλάχιστον πενήντα μέτρα προτού τον σταματήσουν οι γιατροί.

Μία γυναίκα και ένας άνδρας κυνηγιόντουσαν με ένα μαχαίρι. Η γυναίκα φώναζε ότι ήταν βαρόνη και πως την καταδίωκαν, ενώ πίστευε ότι τα τρία πνιγμένα της παιδιά κρεμόντουσαν από το δοκάρι της σοφίτας για να γίνουν λουκάνικα! Κάποιον άλλο τον κυνηγούσαν ληστές με γαϊδουρινά αυτιά, ενώ ένας τρίτος έβλεπε τους νοσοκόμους ως γιγαντιαία ψάρια που προσπαθούσαν να τον φάνε.
Υπήρχε όμως και το ακριβώς αντίθετο: κάποιοι έβλεπαν μία απερίγραπτη ομορφιά στο καθετί, ένα απλό αντικείμενο(π.χ. ένα νύχι, ένα παπούτσι κλπ.) έκρυβε γι' αυτούς όλη την ουσία του κόσμου, σαν ένα τεράστιο μυστικιστικό όραμα.

Πλέον, όλοι οι ασθενείς έσπαζαν τα δεσμά τους και έβγαιναν στην αυλή του νοσοκομείου, όπου ξερίζωναν ντομάτες και τις πετούσαν οι μεν στους δε, ενώ παράλληλα τους καταδίωκαν αστυνομικοί, νοσοκόμοι και πυροσβέστες… το θέατρο του παραλόγου!
Για τις επίσημες αρχές δεν ήταν παρά μία δηλητηρίαση: ένα είδος εργοτισμού που προκλήθηκε από τη διεθυλαμίδη λυσεργικού οξέος, ή αλλιώς LSD- 25, μία άγνωστη, για την εποχή, ουσία!