[Xavier]

He did it his way

Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δε γερνάνε ποτέ. Δεν ξεφτίζουν με το χρόνο. Μένουν ατόφιοι και εξωραϊσμένοι στη μνήμη, ανοξείδωτοι ενάντια στη «σκουριά» των ποδιών που βαραίνουν και της αντοχής που σιγά-σιγά τους εγκαταλείπει. Και η ηγετική τους φύση δεν επιβεβαιώνεται επειδή απλώς αντιμάχονται (μάταια) το χρόνο που περνάει, αλλά επειδή μάχονται. Με τον τρόπο που αυτοί θεωρούν σωστό για τους ίδιους. Όπως ακριβώς τον περιέγραψε ο Φρανκ Σινάτρα, τραγουδώντας τους στίχους του Πολ Aνκα.
And now, the end is here
And so I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case, of which I'm certain
I've lived a life that's full
I travelled each and every highway
And more, much more than this, I did it my way


Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δεν «κλωσάνε» τη δόξα τους, αλλά την ενισχύουν μέσα στο γήπεδο. Εκεί που πασχίζουν να αποδείξουν τα αυταπόδεικτα και να «εξοφλήσουν» κάθε εβδομάδα τα δικά τους, εσωτερικά γραμμάτια της ηθικής. Με το πείσμα, το σθένος και τον αγωνιστικό «κώδικα» που το έκαναν πάντα.
Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way


Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες δεν είναι αυτοκαταστροφικοί, τουλάχιστον όπως οι ήρωες των σεξπηρικών τραγωδιών. Κι όσοι παλεύουν να γίνουν, απλώς εξισώνονται στα μάτια μας με το «θεϊκό». Οι υπόλοιποι ακολουθούν την πορεία στην οποία ένα «μαγικό χέρι καλής μοίρας» τους καθοδηγεί και κάνουν μόνο μερικές διορθωτικές κινήσεις που τους υπαγορεύει το ένστικτό τους. Γι’ αυτό και είναι οι μόνοι που «συμμετέχουν στο παιχνίδι και συχνά-πυκνά το κάνουν τέχνη» αντί να μπαίνουν στο γήπεδο για να κάνουν «τη δουλειά».
Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way

Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες είναι το καταφύγιο των υπολοίπων στον αγωνιστικό χώρο. Ταγμένοι να ξεδιπλώνουν τις πτυχές της χαρισματικής περσόνας τους για να διαμορφώνουν την ιστορία. Όχιγιαναμείνουνσ’ αυτήν, αθάνατοικαιχιλιοτραγουδισμένοι. Αλλά επειδή είναι οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν. Μετοναμασάνεπέτρεςκαιναφτύνουνδιαμάντια.

I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way,
"Oh, no, oh, no, not me, I did it my way"


Οι ποδοσφαιρικοί μας ήρωες μοιάζουν στο Ριβάλντο. Κι ο Ριβάλντο είναι ένας απ’ αυτούς. Όχι τώρα, ανέκαθεν. Απλώς τώρα μας έδωσε την αφορμή να το εξωτερικεύσουμε και να το βάλουμε στα μέτρα που του αξίζει. Μα, πάνω απ’ όλα, να ντύσουμε με μουσική τα τελευταία του δάκρυα, αυτά της στενοχώριας, κι αυτός να μας χαρίσει την τελευταία στροφή του τραγουδιού, για να θυμόμαστε το ποιόν του ανθρώπου που για τρία χρόνια μας έκανε να νιώσουμε λίγο σπουδαιότεροι, λίγο πιο κοσμοπολίτες, λίγο «ψηλότεροι». Adeus «Ribo».
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!
Yes, it was my way.


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης