Το στέκι των κατεστραμένων...

[Katalanos]

και το κορυφαιο...

Πάρε το δάκρυ μου
Στίχοι: Γιάννης Σαββιδάκης
Μουσική: Γιάννης Σαββιδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Σαββιδάκης

Αφού δεν θέλεις άλλο πια
εγώ να σ'αγαπάω
αφού το θες αγάπη μου
αλλού θα πάω

αφού απόψε ντύθηκες
του όχι το μανδύα
κι αφού το ξέρεις
πως σου έχω αδυναμία

πάρε το δάκρυ μου
κι εγώ αγάπη μου
θα βρω την άκρη μου
στης μοίρας τη στροφή

πάρε το δάκρυ μου
κι εγώ αγάπη μου
θα βρω τη δύναμη
ν'αρχίσω απ'την αρχή

αφού μου δίνεις για να πιω
ετούτο το ποτήρι
κάνε μου σε παρακαλώ
ένα χατήρι

αφού ακόμα σ'αγαπώ
μπροστά σου εγώ θα κλάψω
και πριν να φύγω δυνατά,
θα σου φωνάξω.

[aitherovamon]

Στίχοι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Μουσική: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο
Και τρίτος δεν χωράει μες στους δυο
Γι' αυτό απ' τη ζωή σου εγώ θα φύγω
Ο τρίτος φέρνει πάντα χωρισμό

Αγάπη μου γι' αυτό
Θα κλάψουμε κι οι δυο
Αφού ήτανε της μοίρας μας γραφτό
Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο
Ο τρίτος φέρνει πάντα χωρισμό

Στο δρόμο της ζωής μου ήρθες βράδυ
για σένα και για μένα είναι αργά
και φύγε όπως ήρθες στο σκοτάδι
πριν έρθει στις καρδιές μας συμφορά

[gatoni]

Με Νότη τα περνάω αυτά από 15-16 χρονών,με Νότη και τώρα...
Ήταν η προηγούμενη Δευτέρα... Κι εκεί είμαι ακόμα...

Δυο βοριάδες

Δυο βοριάδες δυο
o καημός κι o πόνος
και στη μέση εγώ
χώρια σoυ και μόνος.

Να ’ταv και vα σ’ έβλεπα
στις πτυχές τoυ ανέμου
vα μoυ φωνάζεις σ’ αγαπώ
vα σε φωνάζω Θε μoυ.

Χαράματα κι ακόμα
και τo δικό μoυ σώμα
όρθιο στέκεται
κι εσύ τα μάτια κλείνεις
στη μοναξιά μ’ αφήvεις
πoυ δεv αντέχεται.

Δύo δρόμοι δυο
μοναξιάς και πόνου
από πού vα βγω
στη μεριά τoυ κόσμου.

Θα ’θελα vα μ’ έβλεπες
σε ξενύχτια άδεια
από καρδιάς vα σε δεχτώ
σαν μιαν αγάπη άγια.



Ένα με τη νύχτα

Όταν βγεις στα φώτα,το κορμί σου βόλτα
δυο γραμμές κόκκινες θα φοράς
χείλη που θα καίνε και όλο θα μου λένε
''φίλα με, κράτα με γι' άλλη μια φορά''...

Ένα με τη νύχτα ένα γίνεσαι
νύχτα στα φιλιά σου να πνιγώ
ένα με τη νύχτα, ένα γίνεσαι
η νύχτα θέλω να 'μαι μόνο εγώ

Πάντα αφήνεις ίχνη, κάτι που να δείχνει
αν και χτες ήμασταν αγκαλιά
πέντε παραισθήσεις, όσες κ οι αισθήσεις
ένοχα ζήταγαν χάδια και φιλιά...


Τελευταίο προς το παρόν (για να έχω και κάβα.. ) Πες τα ρε Νότη!!!


Έρωτας είναι έρωτας


Χάνομαι
μέσα στα μάτια τα δικά σου
μες τη ζεστή την αγκαλιά σου
Χάνομαι
Χάνομαι
θέλω να 'ρθεις να σου μιλήσω
αν μ' αρνηθείς εγώ θα σβήσω
Χάνομαι

Έρωτας είναι έρωτας
όταν στα μάτια με κοιτάς
μην απορείς και μη ρωτάς
έρωτας είναι έρωτας

Καίγομαι
μέσα στη φλόγα των χειλιών σου
όταν ξαπλώνω στο πλευρό σου
Καίγομαι
Καίγομαι
είναι τα όνειρα με σένα
ζωή και θάνατος για μένα
Καίγομαι


Και τώρα μπορώ να επιστρέψω στην παράλληλη διάσταση που κατοικώ...

[gatoni]

Αν μου τηλεφωνούσες

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης
Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Θέλω να σου μιλήσω, θέλω να' μαι μαζί σου
Και να σε αποκοιμίσω, να' μαι η αναπνοή σου
Έτσι να με ακούσεις, μη μ' αφήσεις να φύγω
Μ' έρωτα να με λούσεις, αν ερχόσουν για λίγο

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου
Που δεν ξεχνάω ποτέ
Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου
σαν να 'πες σ' όλα ναι

Πνίγομαι σε πελάγη, χέρι σου πια δε φτάνω
Τόσο μεγάλα λάθη, μα μέσα σου τα χάνω
Θέλω εδώ να μένω, που σ' έχω αγαπήσει
Κι ούτε καταλαβαίνω, αν έχουμε χωρίσει

Αν μου τηλεφωνούσες...

Δώδεκα

Στίχοι: Φίλιππος Νικολάου
Μουσική: Νίκος Καρβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Άννα Βίσση

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
τον αριθμό της μοναξιάς μου δε χτυπάς
και μεγαλώνει η απόσταση για μας.

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
μες στου μυαλού μου το αβάσταχτο κενό
μοιάζεις με όνειρο που φεύγει μακρινό..

Και δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο
που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ
κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό
Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε
σ' ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό
και την καρδιά μου που φωνάζει σ' αγαπώ
Δώδεκα

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
τον αριθμό της μοναξιάς μου δε χτυπάς
και μεγαλώνει η απόσταση για μας

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
δεν το αντέχω το μαρτύριο αυτό
και πως τελειώσαν όλα θέλω να σου πω..

Και δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο
που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ
κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό
Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε
σ' ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό
και την καρδιά μου που φωνάζει σ' αγαπώ
Δώδεκα





Το κρίμα στο λαιμό σου...
Η λαιμιτόμος στον δικό μου!

[greekfansws]

Στίχους ψιλο βαριέμαι να γράψω αλλά έχω αυτό....
http://uk.youtube.com/watch?v=iSvxtSNB0TA

πολύ ωραίο τραγουδάκι το έχω λιώσει τις τελευταίες μέρες.

[gatoni]

Οκ,είχα πολύ καιρό να την πατήσω καλοκαίρι και δη Αύγουστο και για πολλοστή φορά αποδεικνύεται πως είναι ο πιό μ@λακισμένος μήνας του χρόνου για τέτοια...
Να 'ναι καλά οι τουρίστριες που δεν μας ταΐζουν ψευδαισθήσεις,θα φροντίσω να μην το ξαναξεχάσω.
Και κλείνω με τη φράση ενός σοφού που φιλοξενούμε στο φόρουμ,ξέρει αυτός... ()

Τουρίστριες για πάντα ρε!Αφού και οι άλλες τουρισμό κάνουν στη ζωή μας!


Το τραγουδάκι αφιερωμένο και καρφί όσο δεν πάει...


Τον Αύγουστο που μου χρωστάς

Στίχοι: Φίλιππος Γράψας
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Τον Aύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
σ' απόσταση αναπνοής και μ' έχασες
κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε
φθινόπωρο κι η αγάπη μας βυθίστηκε

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ' ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Τον Aύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
τις θέσεις ποu κρατήσαμε τις πέταξες
δυο ξένα χέρια τώρα πια σε δέχονται
και τα αισθήματα μοu επιστρέφονται

[kallithea4]

Εύκολα τουρίστριες.Πανεύκολα.

[gatoni]

Αρχικό μήνυμα απο kallithea4

Εύκολα τουρίστριες.Πανεύκολα.

Δεν λες τίποτα... Δεν χάνεις και τη μπάλα ρε γαμώτο,ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι... Το αντίθετο απ΄ ό,τι έχω πάθει τώρα δηλαδή.


Άχρηστο κορμί

Στίχοι: Σόφη Παππά
Μουσική: Σόφη Παππά
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης

Πού με πας
πάλι βρήκες αφορμή
που με πας
πάλι άχρηστο κορμί

Στα σκαλιά της να ξενυχτήσεις
και συγνώμη να ζητήσεις
να της πεις πως για όλα
έφταιγες εσύ...

Πού με πας κορμί μου απόψε
που με πας το βήμα κόψε
σαν τον υπνοβάτη στο γκρεμό
που με πας γιατί με ρίχνεις
κι άλλο δρόμο δε μου δείχνεις
απ' το αδιέξοδο να βγώ

Πού με πας κορμί μου απόψε
πού με πας το βήμα κόψε
ποιό τραγούδι φταίει ποιά πληγή;
πού με πας γιατί με ρίχνεις
κι άλλο δρόμο δε μου δείχνεις
σου φωνάζω άχρηστο κορμί..

Πού με πας
μες στη νύχτα στη βροχή
πού με πας
πάλι άχρηστο κορμί

Να τη βλέπεις μέσα απ' το τζάμι
το νερό πάνω σου ποτάμι
να σε δέρνει να σε παγώνει
κι εσύ εκεί

[TALOS]

ενα συγκαταβατικο χτυπημα στην αριστερη ωμοπλατη του γατονιου ο οποιος κρατησε την υποσχεση του για μη αναγνωρισιμο στεκι οταν γυρισω απ τις διακοπες. Συμπαθατε το το παιδι αλλα ποιος μπορει να ξεχασει τις σκληροκαρδες θεσεις του σε αναλογες περιπτωσεις άλλων!!!

Δε μπορω να ποσταρω στο στεκι μετα απο αυτα που ειδα στη Χαλκιδικη.Πρεπει να εξομολογηθω πρωτα!

[Karmakosmik]