O πόλεμος των έξι ημερών

[Κασσάνδρα]

Κλείνουν την Τρίτη 40 χρόνια από τον πόλεμο των έξι ημερών -έναν πόλεμο που εξηγεί εν πολλοίς τι συμβαίνει ακόμη στη Μέση Ανατολή.

Το Ισραήλ χρειάσθηκε μόλις 6 ημέρες για να διαλύσει τις ένοπλες δυνάμεις της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας -παίρνοντας από την Αίγυπτο τη χερσόνησο του Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας, από τη Συρία τα υψώματα του Γκολάν και τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία.

Άλλες 250 χιλιάδες Παλαιστίνιοι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς, όπως και πάνω από 100 χιλιάδες Σύροι έμειναν πρόσφυγες.

Ο πόλεμος των έξι ημερών ήταν η τρίτη σύγκρουση ανάμεσα στο Ισραήλ και τους γείτονές του -την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τη Συρία.

Ο πρώτος πόλεμος, το 1948, είχε ως αποτέλεσμα η Ανατολική Ιερουσαλήμ και η Δυτική Όχθη του Ιορδάνη να τεθούν υπό τον έλεγχο της Ιορδανίας και η Λωρίδα της Γάζας υπό τον έλεγχο της Αιγύπτου.

Το 1956, το Ισραήλ εισέβαλε στη Λωρίδα της Γάζας και στη Χερσόνησο του Σινά. Ένα χρόνο αργότερα αναγκάστηκε ν΄ αποχωρήσει από το Σινά.

Η ένταση εξακολούθησε να κλιμακώνεται και νεοσύστατες παλαιστινιακές οργανώσεις άρχισαν να περνούν τα σύνορα και να πραγματοποιούν επιδρομές στο ισραηλινό έδαφος.

Τον Μάϊο του 1967, ο πρόεδρος Νάσερ της Αιγύπτου, που ήθελε να ενώσει τον αραβικό κόσμο και μιλούσε για "την καταστροφή του Ισραήλ", απέκλεισε τα στενά του Τίραν, εμποδίζοντας τον εφοδιασμό του Ισραήλ από την Ερυθρά Θάλασσα, και συνήψε αμυντική συμφωνία με την Ιορδανία.

Εν τω μεταξύ, οι εκπομπές του ραδιοφωνικού σταθμού του Καϊρου "Η Φωνή των Αράβων" έριχναν λάδι στη φωτιά: "Για το Ισραήλ δεν επιφυλάσσουμε παρά μόνο πόλεμο... θα καταστρέψουμε και θα εκμηδενίσουμε τον Σιωνισμό... εδώ και 19 χρόνια, κάθε ένας από τα 100 εκατομμύρια Άραβες ζει με μια ελπίδα - να προλάβει να δει την ημέρα της διάλυσης του Ισραήλ".

Πολλοί Ισραηλινοί, ακούγοντας αυτά τα σχόλια από τον γνωστότερο εκφωνητή της "Φωνή των Αράβων", τον Αχμέντ Σαΐντ, πείσθηκαν ότι, αν είχαν εχθρούς που ήταν έτοιμοι να τους εκμηδενίσουν, τότε και οι ίδιοι έπρεπε να πολεμήσουν όσο σκληρότερα μπορούσαν.

Έτσι, το πρωί της 5ης Ιουνίου του 1967 το Ισραήλ πέρασε στην επίθεση. Οι αεροπορικές δυνάμεις του Ισραήλ κατέστρεψαν τα αιγυπτιακά αεροπλάνα πριν ακόμη αυτά απογειωθούν και κατά το πενθήμερο που ακολούθησε το Ισραήλ επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις που είχαν ήδη διατυπώσει Βρετανοί και Αμερικανοί παρατηρητές για τη στρατιωτική του υπεροπλία.

Όταν ήρθε η νίκη, πολλοί στο Ισραήλ, που δεν γνώριζαν πόσο δυνατή ήταν η χώρα τους στρατιωτικά, πίστεψαν ότι επρόκειτο για θαύμα, ότι ο Θεός έσωσε τον εβραϊκό λαό και τον εγκαθίδρυσε στην ιστορική του πατρίδα, στην Ιουδαία και στη Σαμάρεια -πίστη που εξακολουθεί να αποτελεί την κινητήρια δύναμη του θρησκευτικού εθνικισμού στο Ισραήλ.

Όσον αφορά την αιγυπτιακή πλευρά, παραμένει μυστήριο για ποιο λόγο ο Νάσερ διακινδύνευσε αυτόν τον πόλεμο.

Οι εξηγήσεις ποικίλλουν -από την εκδοχή ότι η Σοβιετική Ένωση εξωθούσε την Αίγυπτο σε πόλεμο επιδιώκοντας την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ στην Ντιμόνα ... μέχρι την εικασία ότι ο Νάσερ ήθελε να διασφαλίσει τη θέση του ως ήρωα του αραβικού κόσμου.

Ως αποτέλεσμα του πολέμου, το Ισραήλ ανέπτυξε μια νέα στρατηγική σχέση με τους Αμερικανούς.

Όμως, πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο ολιγοήμερος αυτός πόλεμος κι ενώ οι Ισραηλινοί ολοκλήρωναν την κατάληψη της Ιερουσαλήμ και της Δυτικής Όχθης, ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Λίντον Τζόνσον, αν κι ένας από τους θερμότερους φίλους του Ισραήλ, προειδοποιούσε τους Αμερικανούς πως δεν θ΄ αργούσε η στιγμή που θα εύχονταν ο πόλεμος αυτός να μην είχε γίνει ποτέ.

Αλλά και τέσσερις ημέρες μετά τη λήξη του πολέμου, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Ντιν Ρασκ, προειδοποιούσε ότι, αν το Ισραήλ παρέμενε στη Δυτική Όχθη, οι Παλαιστίνιοι θα περνούσαν το υπόλοιπο του αιώνα προσπαθώντας να την επανακτήσουν.

Σαράντα χρόνια αργότερα, το Ισραήλ διατηρεί περίπου 450.000 εποίκους στα εδάφη που κατέλαβε το 1967 - σε πείσμα κάθε ερμηνείας των διεθνών νόμων, πλην αυτής που εκπορεύεται από το ίδιο το Ισραήλ.

Οι έποικοι έχουν την πλήρη προστασία του κράτους από την εξέγερση ενός υποταγμένου πληθυσμού, πολλά μέλη του οποίου θεωρούν ότι η αδίστακτη βία εναντίον ακόμη και αμάχων αποτελεί νόμιμη απάντηση στην ισραηλινή κατοχή.

40 χρόνια μετά, το Ισραήλ δεν μπορεί να υπολογίζει στο μέγεθος της διεθνούς συμπαράστασης που απολάμβανε το 1967.

Δεν λείπουν, επιπλέον, και οι Ισραηλινοί που θεωρούν ότι η κληρονομιά που άφησε ο πόλεμος του 1967 κλιμάκωσε τη σύγκρουση με τους Παλαιστινίους κι αποτελεί εθνική καταστροφή.
www.skai.gr

Άλλα ενδιαφέροντα links:
http://www.oodegr.com/oode/israil/is...si_imerwn1.htm
http://www.sansimera.gr/archive/arti...e=Six_days_war