Εργατική Πρωτομαγιά

[Κασσάνδρα]

ΣΙΚΑΓΟ 1886

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Η παραποίηση και η συγκάλυψη των γεγονότων, καθώς και το αληθινό περιεχόμενο της εργατικής εξέγερσης της 1ης Μάη 1886 στο Σικάγο, καθώς και η μετατροπή της σε επίσημη από το κράτος αργία αλλά και ακόμα χειρότερα για τους περισσότερους να θεωρείται η γιορτή της άνοιξης, μας οδηγούν κι εμάς να αναφερθούμε σ' αυτά τα ιστορικά γεγονότα με την πίστη ότι έτσι συμβάλλουμε στην αποκατάσταση της αλήθειας.

Οι κινήσεις για μείωση των ωρών εργασίας ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1860 στην Αμερική. Αυτό που επιτεύχθηκε ήταν η θέσπιση πολλών Ομοσπονδιακών και Πολιτειακών νόμων χωρίς όμως ουσιαστικά αποτελέσματα. Τελικά το 1884 έγινε ένα συνέδριο στο Σικάγο, από τη μη σοσιαλιστική Ομοσπονδία Οργανωμένων Συνδικάτων και Εργατικών Ενώσεων και ψηφίστηκε η πρόταση για καθιέρωση του οκταώρου από την 1η Μαΐου 1886. Μέχρι το 1886 η πρόταση αυτή διαδίδεται πλατιά μέσα σε ολόκληρο το αμερικάνικο εργατικό κίνημα. Βέβαια αρχικά οι επαναστάτες σοσιαλιστές και οι αναρχικοί (Οι οποίοι είχαν έντονη παρουσία και επιρροή στα εργατικά συνδικάτα) αντιτέθηκαν στην πρόταση θεωρώντας την ρεφορμιστική (στην μετέπειτα πορεία των επαναστατικών κινημάτων θα φανεί και θα αποδειχθεί περίτρανα πως τα όποια μεταβατικά αιτήματα πρέπει να κατακτούνται άμεσα, δίχως την μεσολάβηση καμιάς κεντρικής κομματικής ηγεσίας, αλλά από τους ίδιους τους εργάτες, με την προοπτική της ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος για την κοινωνική απελευθέρωση. ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ.). Όμως στις αρχές του 1886 υιοθέτησαν αρκετά ενθουσιώδης και δυναμικά αυτό το αίτημα ως άμεσο και μεταβατικό με την προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος για την κοινωνία της ισότητας και της ελευθερίας.

Εξάλλου πρέπει να γνωρίζουμε ότι την εποχή εκείνη κυριαρχούσε κλίμα επαναστατικής βίας. Οι άγριες και σκληρές απεργίες, τα σαμποτάζ στα μέσα παραγωγής, κλπ. ήταν η άμεση απάντηση των εργατών στις προκλήσεις του κεφαλαίου.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τον Οκτώβρη του 1885 το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο -Το μεγαλύτερο της Αμερικής- μετά από εισήγηση του αναρχικού Αύγουστου Σπάις υιοθέτησε την ακόλουθη πρόταση:

Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα, για vα προβάλλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί vα θεωρηθεί αποτελεσματικό. ΤΗ ΒΙΑ. Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση τον οχταώρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τ’ αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σ’ αυτήν την ταξική πάλη, με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, ΕΦΟΣΟΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΕΝΑ ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ ΑΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ. Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΑΣ ΚΡΑΥΓΗ ΕΙΝΑΙ: ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ.

Στο Σικάγο το 1886 το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο και η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων Μαύρη Διεθνής (ιδρυτής της ήταν ο Γιόχαν Μοστ που ήταν υποστηρικτής των θέσεων του Μπακούνιν και του Νετσάγεφ) είναι οι πιο δραστήριες οργανώσεις κι έχουν καταφέρει να περάσουν τα συνθήματα και τις θέσεις τους στον “Σύνδεσμο για την καθιέρωση του οκταώρου”(στον οποίο συμμετείχαν εκτός των άλλων, κοινοβουλευτικά σοσιαλιστικά κόμματα). Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι την Κυριακή πριν την Πρωτομαγιά είχε αποφασιστεί από πολλά συνδικάτα απεργία Οργανώθηκε μια διαδήλωση για το οκτάωρο με ομιλητές τους Πάρσονς, Σπάις, Φήλντεν και Σνομπ (που ήταν όλοι τους οι κύριοι “εκπρόσωποι” του αναρχικού χώρου εκείνη την εποχή στην Αμερική, στην οποία συμμετείχαν 25000 άτομα.

Έτσι για Πρώτη φορά στο Σικάγο, το 1886 η 1η Μαΐου έγινε μέρα γενικής απεργίας και μαζικών, δυναμικών διαδηλώσεων (με πάνω από 45000 εργάτες να συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις). Κι ενώ η απεργία γενικεύεται παίρνοντας την μορφή εργατικής εξέγερσης, το κράτος, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και μεγαλοβιομήχανοι, προσπαθούν να συντονίσουν τις ενέργειές τους προκειμένου να καταστείλουν -ακόμη και με δολοφονίες- την μεγαλειώδη εργατική εξέγερση. Ήταν Δευτέρα 3 Μαΐου όταν η αστυνομία σκότωσε 4 εργάτες και τραυμάτισε πολλούς άλλους σε συγκέντρωση κοντά στο εργοστάσιο ξυλείας Μακ Γκόρμικ. Το ίδιο απόγευμα ο Α. Σπάις προέτρεπε -με προκήρυξη που τύπωσε- τους εργάτες να πάρουν τα όπλα.

Το πρωί της επόμενης μέρας έγινε ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Αγοράς και ενώ είχε ήδη αρχίσει να “σπάει” ο κόσμος λόγω κακοκαιρίας, ο αστυνομικός διευθυντής Μπούλφηλντ θέλησε να διαλύσει την συγκέντρωση. Όμως λίγο πριν η αστυνομία επιτεθεί στους συγκεντρωμένους -οι οποίοι δεν αποχωρούσαν- εκτοξεύθηκε μια βόμβα -μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινιστεί αν ήταν επαναστατική ή προβοκατόρικη ενέργεια- προς την πλευρά της αστυνομίας. Με την έκρηξη σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί και τραυματίσθηκαν άλλοι 66. Η αστυνομία επιτέθηκε στο πλήθος σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας γύρω στους 200 διαδηλωτές.

Στις μέρες που ακολούθησαν απλώθηκε τρόμος και πανικός από τις συλλήψεις και τις μαζικές εφόδους της αστυνομίας. Οποιοσδήποτε είχε έστω και ελάχιστη σχέση με το επαναστατικό εργατικό κίνημα φυλακίζονταν. Βέβαια στη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος ο αστικός Τύπος είχε την Πρώτη Θέση. Οι επαναστάτες εργάτες χαρακτηρίσθηκαν αιμοδιψή κτήνη, ερυθροί ταραξίες, αναρχικοί δυναμιτιστές, βομβολάτρες, ξένα αποβράσματα και άλλα παρόμοια.

Τελικά στις 27 Μαΐου το κακουργιοδικείο προφυλάκισε και κατηγόρησε 8 μέλη της Μαύρης Διεθνούς, που ταυτόχρονα αποτελούσαν και τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στο χώρο των αναρχικών του Σικάγο για το φόνο των αστυνομικών που είχαν σκοτωθεί από τη βόμβα της 4ης Μαίου. Τα ονόματα των κατηγορουμένων ήταν: Α. Πάρσονς. Α. Σπάις. Μ. Σνομπ, Σ. Φήλντεν, Τζ. Ένγκελ, Α. Φίσερ, Ο. Νήμπ και Λ. Λίνγκ.

Μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας, με σημαντικές δικονομικές παραβιάσεις οι 8 σύρθηκαν σε μια στημένη δίκη, απ’ όπου οι 7 καταδικάσθηκαν σε απαγχονισμό και ο άλλος ένας σε 15 χρόνια φυλάκιση. Ο αστικός τύπος πάλι με συκοφαντίες, ψέματα και υπερβολές ζητούσε την εσχάτη των ποινών, ενώ με τη λήξη της δίκης ο πολιτειακός εισαγγελέας Τζ. Γκρίνελ αγόρευσε ως εξής: “Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία.. Οι άνθρωποι διαλέχτηκαν υπό τους ενόρκους και θεωρήθηκαν ένοχοι γιατί ήταν ηγέτες. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απ’ ότι οι χιλιάδες που τους ακολουθούν. Κύριοι ένορκοι καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν. Κρεμάστέ τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας”.

Οι απολογίες των κατηγορουμένων ήταν μια καταδίκη του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος. Διάρκεσαν τρεις μέρες και βέβαια δεν απευθύνονταν μόνο στο δικαστήριο αλλά και σε όλους τους εργάτες. σε όλους τους επαναστάτες, σε όλους τους καταπιεσμένους, όπου κι αν βρίσκονταν. Ο Α. Σπάις μεταξύ άλλων είπε “...Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε τον αγώνα εκατομμυρίων εργατών που αν και γονατισμένοι από την καταπίεση εξεγείρονται, είστε μa την αλήθεια φτωχοί τω πνεύματι. Σε παρόμοια περίπτωση μας κρεμάτε με το δίκιο σας. Έπειτα αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάνετε. Μα να περιμένετε το τέλος. Αν δεν το περιμένετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Τεντώνετε ένα σχοινί. Γύρω σας, δίπλα σας. πάνω σας απ’ όλες τις μεριές θεριεύει μια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε αλλά δεν μπορείτε να την αποφύγετε... Και τώρα οι ιδέες που εδώ υπερασπίζομαι μάθετε, είναι δικές μου. Είναι κομμάτι από τον εαυτό μου, είναι αδύνατο να τις εγκαταλείψω. Δεν είναι ρούχο να τις βγάλεις και να τις παρατήσεις. Μα κι αν μπορούσα πάλι δεν θα τις άφηνα.. Σας περιφρονούμε μπροστά στο Θάνατο. Εμπρός καλέστε το δήμιό σας”.

Με περίσσιο θάρρος ο 21χρονος Λ. Λίνγκ είπε “επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της ‘τάξης’ που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις όσο μπορώ ακόμα κι ανασαίνω... Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας. τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γι’ αυτό!"

Ο Τζ. Φνγκελ είπε “Μισώ και πολεμάω όχι τον καπιταλιστή συν άτομο αλλά το σύστημα που του δίνει τα προνόμιά του. Η μεγαλύτερη μου επιθυμία θα ήταν να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι εργάτες ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους”.

Ο Σνομπ αναφέρθηκε σε μια κοινωνική κατάσταση όπου όλα τα ανθρώπινα όντα θα κάνουν το σωστό και θα μισούν το άδικο.

Ο Α. Φίσερ μετά την έκδοση της απόφασης: “Δικάστηκα σ' αυτήν την αίθουσα για φόνο και καταδικάστηκα για αναρχία”.

Παρόλο που αναπτύχθηκαν παγκόσμια εκδηλώσεις αλληλεγγύης, παρόλο που οι περισσότερες εργατικές ενώσεις αλλά και γνωστά πολιτικά πρόσωπα ζήτησαν την ακύρωση της εκτέλεσης των αγωνιστών, η εξουσία ήταν πεπεισμένη πως με αυτόν τον τρόπο θα γλίτωνε από τον εφιάλτη της κοινωνικής επανάστασης... Μάταια όμως.

Τελικά η ποινή του Φήλντεν και Σνόμπ μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Ο Λίνγκ απέφυγε την εκτέλεση της ποινής ανάβοντας ένα τσιγάρο με δυναμίτη. Οι υπόλοιποι 4 κρεμάστηκαν στις 11 Νοέμβρη 1887.

Οι θηλιές στήθηκαν και οι κουκούλες κατέβηκαν, τότε ακούστηκαν τα εξής:

Σπάις: “Θα ‘ρθει μια εποχή που η σιωπή μας στον τάφο θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα!!!”

‘Ενγκελ: “ Ζήτω η Αναρχία”.

Φίσερ: “Αυτή είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου”.

Πάρσονς: “Ω, Άνθρωποι της Αμερικής, Θα μου δώσετε την άδεια να μιλήσω; Αφήστε με να μιλήσω σερίφη Μάιπτσον. Αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαό, Ω!...”

Το βράδυ της εκτέλεσής τους, μια μεγάλη διαδήλωση με τύμπανα και σημαίες με μαύρα κρέπια διέσχισε τους δρόμους της Νέας Υόρκης. Την Κυριακή 13 Νοεμβρίου, οι αγωνιστές

θάφτηκαν στο νεκροταφείο Βολοτχαϊμ του Σικάγο. Την νεκρική πομπή ακολούθησαν γύρω στα 200000 άτομα. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν εκδηλώσεις σεβασμού και αγάπης σε ολόκληρη την Αμερική δείχνοντας πως οι εργάτες Και γενικότερα οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι δεν θεωρούσαν εγκληματίες τους ανθρώπους αυτούς που με την αδιάλλακτη, συνεχή και πολύχρονη δράση Τους, πάλεψαν μαζί με εκατομμύρια σκλαβωμένους σε ολόκληρο τον κόσμο, για την κοινωνική απελευθέρωση, για το Πιο πολύτιμο αγαθά, την ελευθερία. Ήταν αυτοί που πάλεψαν ενάντια στην εξουσία η οποία αντιμετωπίζει κάθε αγωνιστή με τους πιο βίαιους, κτηνώδεις και αισχρούς τρόπους και μέσα.

Στις 25 Ιουνίου 1893, στους τάφους έγινε τελετή και αναρτήθηκε ένα χάλκινο μνημείο με χαραγμένες επάνω τις τελευταίες λέξεις του Σπάις. Μια μέρα αργότερα ο κυβερνήτης του Ηλινόις, Τζων Άλτζελτ, ζήτησε δημόσια συγγνώμη εκ μέρους της Πολιτείας και αποφυλάκισε τους Νημπ, Σόνωμπ και Φήλτεν, οι οποίοι ενεργοποιήθηκαν και πάλι πολιτικά, αλλά απομακρύνθηκαν από το αναρχικό κίνημα. Όλη η κρατική προπαγάνδα ενάντια στους αναρχικούς στις ΗΠΑ, με αποκορύφωμα την τρομοκρατία που ακολούθησε τα γεγονότα του Σικάγο, είχε σαν αποτέλεσμα την συρρίκνωση των αναρχικών.

Κι άλλα πρόσωπα και οργανώσεις του αναρχικού κινήματος συνέχισαν για πολλές δεκαετίες να βρίσκονται στο επίκεντρο των μεθοδεύσεων των κατασταλτικών μηχανισμών, όπως η οργάνωση ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, η Έμμα Γκόλντμαν που απελάθηκε από τις ΗΠΑ, οι Σάκκο και Βαντσέτι που εκτελέσθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα και πολλοί άλλοι.

http://www.geocities.com/apithia/sicago.htm

[Κασσάνδρα]

Δικάστηκα μες σε τούτο το δωμάτιο για φόνο και καταδικάστηκα για Αναρχία. Διαμαρτύρομαι για την καταδίκη μου σε θάνατο, διότι δεν βρέθηκα ένοχος φόνου. Δικάστηκα για φόνο αλλά καταδικάστηκα διότι είμαι Αναρχικός. Αν η άρχουσα τάξη νομίζει ότι αν μας κρεμάσει, αν κρεμάσει μια χούφτα αναρχικούς, θα καταφέρει να τσακίσει την Αναρχία, κάνει μεγάλο λάθος, γιατί ο Αναρχικός αγαπά τις αρχές του περισσότερο από τη ζωή του. Ο Αναρχικός είναι πάντα έτοιμος να πεθάνει για όσα πιστεύει"
Αδόλφος Φίσερ, μάρτυρας του Χέιμάρκετ

Ο Μάιος του 1886 ήταν ένας από τους πιο έντονους μήνες στην ιστορία του Σικάγου. Η πόλη, όπου χιλιάδες εργάτες από όλες τις ΗΠΑ συγκεντρώνονταν ελπίζοντας να βρουν δουλειά στα εργοστάσια, τις βιομηχανίες και τις βιοτεχνίες της, είχε γίνει το επίκεντρο των αγώνων του εργατικού κινήματος για την καθιέρωση του οκταώρου.

Από την 1η Μαίου, μια σειρά κινητοποιήσεων και οργανωμένων δράσεων, με στόχο το δικαίωμα σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ωράριο οκταώρου και η αναγνώριση του εργατικού κινήματος κατέβαζαν χιλιάδες εργάτες στους δρόμους. Στην πορεία της Πρωτομαγιάς του 1886, στο Σικάγο, μετείχαν περισσότεροι από 90.000 εργάτες με αίτημα το οκτάωρο. Επικεφαλής της πορείας ήταν ο αναρχικός Άλμπερτ Πάρσονς με την ακτιβίστρια γυναίκα του, Λούσυ Πάρσονς. Τις επόμενες μέρες, οι εργάτες των εργοστασίων, του ενός μετά το άλλο, κατέβαιναν σε απεργία.

Στις 3 Μαίου, οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν. Όπως κι οι αντιδράσεις των αφεντικών. Η εταιρία κατασκευής αλωνιστικών μηχανών ΜακΚόρμικ απάντησε στην απεργία και την ενημερωτική καμπάνια για το οκτάωρο με την χρησιμοποίηση απεργοσπαστών - κι επειδή ήξερε ότι οι εργάτες θα αντιδράσουν, φρόντισε να φέρει την αστυνομία για να προστατεύσει τους απεργοσπάστες. Η "προσπάθεια" της αστυνομίας για την προστασία των απεργοσπαστών, είχε σαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρεις εργάτες και να τραυματιστούν αρκετοί.

Την επομένη, το εργατικό κίνημα - στο οποίο τότε πρωτοστατούσαν οι ευάριθμοι αναρχικοί - οργάνωσε συλλαλητήριο κατά της αστυνομικής βίας στην πλατεία Χέιμάρκετ. Ήταν ένα ήσυχο, ήρεμο συλλαλητήριο, στο οποίο οι ομιλητές διαδέχονταν ήρεμα ο ένας τον άλλο. Ήταν ένα ήσυχο, ήρεμο συλλαλητήριο ως τη στιγμή που η αστυνομία αποφάσισε να το διαλύσει. Ο αρχηγός της έδωσε εντολή στους απεργούς να διαλυθούν και, όταν αυτοί δεν υπάκουσαν, έδωσε εντολή στους άνδρες του να επιτεθούν πρώτα στο χώρο όπου βρίσκονταν οι ομιλητές.

Η επίθεση της αστυνομίας σήμανε την αντίδραση των εργατών. Οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν και μία αυτοσχέδια βόμβα, που κανείς δεν ξέρει από που κι από ποιόν πετάχτηκε, σκότωσε έναν αστυνομικό. Ήταν το σήμα προς τους υπόλοιπους αστυνομικούς να ανοίξουν πυρ κατά των διαδηλωτών. Επτά νεκροί αστυνομικοί, αρκετοί νεκροί εργάτες - κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τους καταμετρήσει κι οι γνώμες διίστανται- και δεκάδες τραυματίες - πολίτες και αστυνομικοί - ήταν ο απολογισμός.

Οκτώ άνθρωποι συνελήφθησαν ως οργανωτές της συγκέντρωσης και υπεύθυνοι για το θάνατο του αστυνομικού. Ήταν οι αναρχικοί Αύγουστος Σπίες, Αλβέρτος Πάρσονς, Αδόλφος Φίσερ, Γεώργιος Ένγελ, Λουδοβίκος Λινγκ, Μιχαήλ Δουάμπ, Σαμουήλ Φήλντεν και Όσκαρ Νήμπ.

Οι οκτώ του Σικάγου δικάστηκαν σε μία στημένη δίκη, όπου κανένα εναντίον τους στοιχείο δεν παρουσιάστηκε. Τουναντίον, έγινε σαφές ότι ορισμένοι εξ αυτών δεν βρίσκονταν στο Χέιμάρκετ την συγκεκριμένη ημέρα. Παρουσιάστηκαν ακόμη και στοιχεία που υπεδείκνυαν ότι η βόμβα είχε ριχτεί από προβοκάτορες. Δεν είχε σημασία. Η πολιτεία είχε αποφασίσει να τιμωρήσει τους οκτώ του Σικάγου παραδειγματικά, ώστε να καταστείλει το εργατικό, αναρχικό κίνημα που φούντωνε από άκρου εις άκρον των ΗΠΑ. "Τιμωρείστε τους παραδειγματικά, κρεμάστε τους και θα σώσουμε τους θεσμούς" είπε χαρακτηριστικά ο γενικός εισαγγελέας του Ιλλινόι.

Οι επτά καταδικάσθηκαν εις θάνατον και ένας, ο Νήμπ, σε 15ετή κάθειρξη. Η κατάφωρη αδικία, η στημένη δίκη και η ακραία ποινή είχαν αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ήλπιζαν οι αρχές του Ιλλινόι. Μέσα σε λίγες μέρες οι οκτώ κρατούμενοι είχαν μετατραπεί σε σύμβολα του αγώνα για το οκτάωρο αλλά και του αγώνα εναντίον της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας. Παρ' όλα αυτά τα εφετεία δεν άλλαξαν τίποτε. Οι αποφάσεις ήταν πολιτικές. Η μόνη υποχώρηση ήταν η μετατροπή των ποινών των Φήλντεν και Σουάμπ σε ισόβια.

Από τους πέντε που επρόκειτο να εκτελεσθούν, εκτελέστηκαν οι τέσσερις. Ο Λινγκ "τους την έφερε", όπως έγραφε και στο σημείωμα που άφησε: άναψε ένα μπαστούνι δυναμίτη σαν τσιγάρο κι αυτοκτόνησε στο κελί του μια μέρα πριν την εκτέλεση.

Στις 11 Νοεμβρίου του 1887 οι Αύγουστος Σπήζ, Αλβέρτος Πάρσονς, Αδόλφος Φίσερ και Γεώργιος Ένγελ κρεμάστηκαν. Ανήκαν πλέον στην ιστορία που τους ονόμασε "Μάρτυρες του Χέιμάρκετ" . Η δίκη τους θεωρείται από τις πιο μελανές στην δικαστική ιστορία των ΗΠΑ, μαζί με τη δίκη των δύο άλλων αναρχικών, των Σάκκο και Βανσέττι. Οι τρεις που εξέτιαν ποινές φυλάκισης έλαβαν χάρη το 1893, ικανοποιώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα: για το λαό των ΗΠΑ και οι οκτώ ήταν αθώοι. Στην χορήγηση χάρης είχαν αντιδράσει έντονα οι βιομήχανοι της πόλης.

http://www.skai.gr/master_story.php?id=46806

[Κασσάνδρα]

Από τους οκτώ που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως υπεύθυνοι της δολοφονίας ενός αστυνομικού κατά τη διάρκεια του εργατικού συλλαλητηρίου στην πλατεία Χάιμάρκετ, οι τρεις δεν είχαν πατήσει καν το πόδι τους στη πλατεία εκείνη τη μέρα. Ήταν όμως και οι τρεις σεσημασμένοι αναρχικοί και, κάποτε, περιπτώσεις προκλητικές για τα ήθη της εποχής.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελούσε ο Αλβέρτος Πάρσονς, γραμματέας του παραρτήματος Σικάγο του Κινήματος για το Οκτάωρο από το 1878, ιδρυτικό στέλεχος του Διεθνούς Συνδέσμου. Εργαζομένων και σύζυγος της διάσημης κομμουνίστριας ακτιβίστριας Λούσυ Πάρσονς.

Το γεγονός ότι η Λούσυ καταγόταν από μεξικάνους, ινδιάνους και αφροαμερικάνους κι εκείνος ήταν λευκός, τους είχε μετατρέψει και τους δύο σε στόχο της Κου Κλουξ Κλαν. Ο Φίσερ δεν ήταν καν παρών στην πλατεία Χέιμάρκετ την ημέρα των γεγονότων - πιθανότατα μπήκε στο στόχαστρο των αρχών λόγω των ιδεών του και της παρουσίας του στην κεφαλή της πορείας της 1ης Μαρτίου όπως και λόγω του προκλητικού για τα ήθη γάμου του.

Ο έτερος που δεν ήταν παρών στην πλατεία Χέιμάρκετ ήταν ο Ένγελ, που είχε μαζέψει μια παρέα φίλους και έπαιζε χαρτιά στο σπίτι του την ώρα του συλλαλητηρίου. Παρ όλα αυτά, χαρακτήρισε την εκτέλεσή του ως "την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του" διότι του επέτρεψε να μοιραστεί τη μοίρα των συντρόφων του.

Τέλος και ο Όσκαρ Νημπ, που έλαβε και τη μικρότερη ποινή όλων πρωτόδικα, δεν βρισκόταν στην πλατεία και δεν είχε καμμία σχέση με τη βομβιστική επίθεση.

http://www.skai.gr/master_story.php?id=46807

[Κασσάνδρα]

Παρότι από το 1889, έτος κατά το οποίο η Β΄Διεθνής καθιέρωσε την πρωτομαγιά ως ημέρα Εργατικής Αλληλεγγύης, η παράδοση της Εργατικής Πρωτομαγιάς κερδίζει διαρκώς έδαφος, οι γενικευμένοι εορτασμοί κι οι πορείες που την μετέτρεψαν σε κεντρικό γεγονός των εργατικών κινημάτων εμφανίζονται την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, λόγω της σημασίας που έδωσε σε αυτούς η ΕΣΣΔ. Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδεύονταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στις ΗΠΑ και τον Καναδά, ως Ημέρα της Εργασίας (Labour Day) δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Η παράδοση θέλει εμπνευστή της καθιέρωσης της ημέρας, τον ηγέτη του συνδικάτου των ξυλουργών το 1881, Πήτερ ΜακΓκουάιρ, ο οποίος κατέθεσε τη σχετική πρόταση στην Κεντρική Ένωση Εργατών των ΗΠΑ. Στόχος του ήταν να κερδηθεί μία ακόμη αργία, μεταξύ της 4ης Ιουλίου και της ημέρας των Ευχαριστιών, διότι θεωρούσε πολύ μεγάλο το διάστημα Ιουλίου-Νοεμβρίου, για να μην έχει κάποιαν ακόμη ημέρα αργίας.

Ο πρώτος εορτασμός έβγαλε 10.000 εργάτες στους δρόμους της Νέας Υόρκης, να προπαγανδίζουν υπέρ της ιδέας. Το 1894 ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του κοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Το 2006, η Εργατική Πρωτομαγιά μπήκε ...παράνομα στη ζωή των ΗΠΑ, όπως και πολλοί από το ένα εκατομμύριο ξένους εργάτες που κατέβηκαν σε γενική απεργία και βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το νόμο 4437 των ΗΠΑ, τη νέα ρεπουμπλικανική νομοθεσία για τους μετανάστες, που προέβλεπε το χτίσιμο ενός τεράστιου φράχτη στα σύνορα Μεξικού- ΗΠΑ, την κράτηση όλων των παράνομων μεταναστών που συλλαμβάνονται, την καταγραφή και παρακολούθηση όσων μεταναστών προέρχονται από χώρες που οι ΗΠΑ θεωρούν εχθρικές, μετέτρεπε σε κακούργημα την παροχή στέγης σε παράνομο μετανάστη κ.α.

http://www.skai.gr/master_story.php?id=46805

[Κασσάνδρα]

"Μη φοβάστε την εξουσία, μη φοβάστε κανέναν. Εσείς πληρώνετε την εξουσία κι αυτή πρέπει να σας προστατέψει. Είστε η πλειονότητα του πληθυσμού. Εσείς δημιουργείτε τον πλούτο γι αυτό σας λέω, συνεχίστε να αγωνίζεστε, ακόμη κι αν κανείς άλλος Δε βρεθεί στο πλευρό σας, εγώ θα είμαι εκεί".

Σύμφωνα με όλες τις σοβαρές εγκυκλοπαίδειες του κόσμου η Μέρι Χάρις γεννήθηκε την 1η Μαΐου του 1830. Ήταν ένα άγιο ψέμα που η ίδια η Μέρι θέλησε να διαδοθεί, και κατόρθωσε να τους ξεγελάσει όλους, μέχρι τις πιο πρόσφατες ιστορικές έρευνες.

Γιατί, η πιο σημαντική Πρωτομαγιά στην Ιστορία της ανθρωπότητας, εκείνη η Πρωτομαγιά του Σικάγο, ήταν που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της, που την αναβάπτισε ως άνθρωπο, μες στο αίμα των αδικοχαμένων αναρχικών. Στην πραγματικότητα, η Μέρι Χάρις είχε γεννηθεί την 1η Αυγούστου, μπορεί το 1830, ίσως όμως και το 1837. Κι η ζωή της έμοιαζε κοινότοπη, πριν από κείνη την πρωτομαγιά και την πρώτη της ουσιαστική συνάντηση με τα συνδικάτα των εργατών.

Η μεγάλη σε ηλικία κυρία Χάρις-Τζόουνς ήταν μια περίεργη φιγούρα. Γλυκιά, με τα στρογγυλά μεταλλικά γυαλάκια της, μόλις 1,50 στο ύψος, στα 60, τα 70, τα 80, τα 90 της χρόνια, καθοδηγούσε με πάθος και μια δύναμη δοσμένη από το Θεό, λες, τους κουρασμένους, τους απελπισμένους, τους πιο εξαθλιωμένους των αμερικανών εργατών. Ταξίδευε χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθεί κοντά στους εργάτες, στις χειρότερες συνθήκες, εκεί όπου τα αφεντικά έπνιγαν στο αίμα απεργίες, εκεί που την περίμεναν μπράβοι -που, ευτυχώς, ξεγελιόταν από το γλυκό, μητρικό της ύφος. Ως τα 100 της -γιατί έφτασε τα 100- ζητούσε από όλους ένα πράγμα: "Γραφτείτε στο Συνδικάτο".

Το σλόγκαν της αυτό ήταν και η κραυγή με την οποία την υποδέχονταν οι εργάτες όπου κι αν πήγαινε. Μαζί με την παράκληση "να τα πει" -να δανείσει την παθιασμένη, δυνατή φωνή της σε κείνους που κανείς δεν ήθελε να ακούσει. "Πες τα, Μάνα, γιατί εγώ δεν μπορώ!".

Αυτή η μητρική φυσιογνωμία, που χαρακτηρίστηκε "γιαγιά κάθε αγκιτάτορα", που στη Γερουσία την αποκάλεσαν "πιο επικίνδυνη γυναίκα σε όλη την Αμερική", είναι ένα αληθινό μνημείο κουράγιου και προσπάθειας, που ανήκει στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα, όσο του ανήκει κι η πρωτομαγιά του Σικάγο.

Γεννήθηκε στο Κορκ της Ιρλανδίας, κόρη ενός Ιρλανδού πατριώτη. Λίγο μετά τη γέννησή της, η πατριωτική δράση του πατέρα της τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει τη χώρα κι έτσι η Μαίρη μεγάλωσε στο Τορόντο. Τελειώνοντας το λύκειο, άρχισε να εργάζεται σα δασκάλα. Γνωρίστηκε με το σιδηρουργό καιν συνδικαλιστή Τζορτζ Τζόουνς και τον παντρεύτηκε το 1861.

Ως το 1867 ο Τζορτζ κι η Μαίρη είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Ο Τζορτζ πάλευε με το σωματείο για τα δικαιώματα των εργατών κι η Μαίρη πάλευε να μεγαλώσει τα παιδιά τους με αξιοπρέπεια. Όταν όμως, η επιδημία κίτρινου πυρετού έπληξε το Μέμφις, η Μαίρη έχασε, μες σε λίγες μέρες, τον άνδρα της και τα παιδιά της. Τίποτε δεν την κρατούσε στο Νότο, πια. Μεταναστεύει στο Σικάγο. Αφήνει τη διδασκαλική για τη μοδιστρική. Με σκληρή δουλειά και κόπο, κατορθώνει να στήσει ένα μικρό στούντιο στο κέντρο της πόλης, που έγινε παρανάλωμα πυρός στη μεγάλη πυρκαγιά του Σικάγο, το 1871.

Κατεστραμμένη, στράφηκε στους "Ιππότες της Εργασίας", μια ισχυρή εργατική οργάνωση. Εντάσσεται εκεί. Αφιερώνεται στον συνδικαλιστικό αγώνα κι αναλαμβάνει, με τους πύρινους λόγους της και την γενναία στάση της, το ρόλο συντονίστριας σε μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις, που συντάραξαν τις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι στο πλευρό των ανθρακωρύχων, των εργατών των σιδηροδρόμων, των ανθρώπων που αγωνίζονται κατά της παιδικής εργασίας.

Ταξιδεύει από άκρου εις άκρον της μεγάλης χώρας, μια εξηντάρα ασπρομάλλα γιαγιά με κάμποσα κιλά παραπάνω κι ένα ολοστρόγγυλο πρόσωπο ταιριαστό σε καλή μαγείρισσα. Μαγειρεύει αγώνες, απεργίες, κινητοποιήσεις –και, κάποτε, το συσσίτιο των εργατών, μοιράζοντας σούπα και παθιασμένες πολιτικές κουβέντες, κηρύσσοντας το ευαγγέλιο της επανάστασης. Είναι η εποχή που οι εργάτες της Αμερικής αρχίζουν να την αποκαλούν, όλο τρυφερότητα, Μάνα Τζόουνς (Mother Jones).

Με αυτό το όνομα έμεινε στην Ιστορία. Το 1890 πρωτοστατεί στην ίδρυση του Σωματείου των ανθρακωρύχων, κι όταν το 1908 η 70χρονη γιαγιά θα συλληφθεί στη μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων στο Πέιντ Κρικ, ενώ οι μπράβοι των αφεντικών σκοτώνουν, επιτιθέμενοι με αυτόματα, τους απεργούς και τις οικογένειές τους, όχι απλά θα μετατραπεί σε σύμβολο, αλλά, η καταδίκη της σε 20ετή φυλάκιση για υποκίνηση των επεισοδίων, συνωμοσία και στάση, θα απειλήσει την αμερικάνικη οικονομία. Με παρέμβαση της Γερουσίας θα διεξαχθεί έρευνα κι η γηραιά επαναστάτρια θα απαλλαγεί των κατηγοριών και θα ελευθερωθεί.

Η ζωή της είναι γεμάτη ιστορίες στα σύνορα του θρύλου. Όμως, μία έχει βρει θέση ακόμη και στα σχολικά εγχειρίδια των ΗΠΑ: Ήταν 73 ετών όταν ετέθη επικεφαλής των ανηλίκων εργατών κλωστοϋφαντουργίας, παιδιών με κομμένα δάχτυλα από τους αργαλειούς, πεινασμένα, αμόρφωτα, που δούλευαν 60 ώρες τη βδομάδα για ένα κομμάτι ψωμί. Τους οδήγησε, σε μια μοναδικής έντασης πορεία, από τη Φιλαδέλφεια στη Νέα Υόρκη, όπου ήλπιζαν να συναντήσουν τον πρόεδρο Ρούζβελτ και να του ζητήσουν να δώσει τέλος στην παιδική εργασία. Πάνω από δύο εκατομμύρια παιδιά δούλευαν υπό τέτοιες συνθήκες στις ΗΠΑ.

Ο πρόεδρος Ρούσβελτ έκανε ότι ήταν δυνατόν για να την αποφύγει. Όμως, η γηραιά κυρία, με τρία από αυτά τα εξαθλιωμένα παιδιά, που τα έπλυνε, τα έντυσε και τα έκανε να μοιάζουν αστόπαιδα έφτασε ως τον κύριο πρόεδρο, για να εισπράξει την απάντηση ότι "δεν μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό". Ήταν τέτοια η κατακραυγή του Τύπου και των πολιτών που ακολούθησε, ώστε πολλές πολιτείες βιάστηκαν να περάσουν νομοθεσίες που απαγόρευαν την παιδική εργασία.

Η μητέρα Τζόοουνς έφυγε από τη ζωή στις 30 Νοεμβρίου του 1930. Στην κηδεία της παρέστησαν δεκάδες χιλιάδες εργατών. Με τα δυνατά, τραχιά τους χέρια, κάποιοι από αυτούς μετέφεραν το φέρετρο στο κοιμητήριο των ανθρακωρύχων, στο Μάουντ Όλίβ του Ιλινόι. Το είχε ζητήσει η ίδια: "Ελπίζω ότι θα έχω σαν παρηγοριά, όταν πεθάνω, πως θα κοιμάμαι κάτω από τη γη μαζί με τα γενναία μου αγόρια". Τα αγόρια της στόλισαν την ταφόπλακά της με τη φράση: "Εδωσε τη ζωή της στους Εργάτες και παρέδωσε την ευλογημένη ψυχή της στους Ουρανούς."

http://www.skai.gr/master_story.php?id=46808

[Κασσάνδρα]

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΟΓΛΟΥ


Ω αμερικανοί εργάτες
κόκκινοι, λευκοί, κίτρινοι, μαύροι
ελάτε, ψηλά σηκώστε τα κεφάλια,
πετάξτε κάτω τα εργαλεία σας,
Στο διάβολο τα αφεντικά.
Στο διάβολο η σειρήνα του εργοστασίου
Αυτή είναι ημέρα των εργαζομένων, η δική μας μέρα
Εμπρός.

- Τραγούδι που τραγουδούσαν οι αμερικανοί εργάτες το 1886


Η Πρωτομαγιά είναι η μέρα της εργατικής τάξης. Σε όλο τον κόσμο οι εργαζόμενοι απεργούν και εναντιώνονται στις επιλογές της αστικής τάξης. Είναι η μοναδική επέτειος που γιορτάζεται την ίδια ημέρα σε όλο τον κόσμο από το 1886.

Η αστική τάξη αρχικά προσπάθησε να διαστρεβλώσει το χαρακτήρα και το περιεχόμενο της ημέρας αυτής, προσδιορίζοντας την σαν ημέρα των «λουλουδιών», κάνοντας αναγωγή στις λατρευτικές δοξασίες των αρχαίων λαών που εόρταζαν τον ερχομό της άνοιξης ως εποχή της αναγέννησης της φύσης και της γονιμότητας.

Χρήσιμο είναι λοιπόν, να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή για το πώς φθάσαμε στην καθιέρωση της επετείου αυτής, σαν ελάχιστη αναγνώριση της θυσίας όλων αυτών που αγωνίστηκαν για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα αυτά που κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες τόσων χρόνων.

Στις ΗΠΑ, για πολλές γενιές, από τους εργάτες της Αμερικής γιορτάζονταν σαν δική τους ημέρα η 4η Ιούλη. Αυτό ξεκίνησε το 1790 όταν τα πρώτα συνδικάτα υποδηματοποιών, τυπογράφων και ξυλουργών ενώθηκαν επίσημα με τις «Τζεφερσόνιες» Δημοκρατικές Ενώσεις και έτσι η 4η Ιουλίου έγινε κινητήρια δύναμη για τους καταπιεσμένους, ώστε να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Αυτή η παράδοση χωρίς να χαθεί, επισκιάστηκε μετά από ένα σχεδόν αιώνα από δύο άλλες σημαντικές ημερομηνίες. Την λεγόμενη «Ημέρα εργασίας» και την Πρωτομαγιά. Μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο πόλεμο, το 1881 ιδρύθηκε η «Ομοσπονδία των Εργατικών Ενώσεων». Το 1882 η Εργατική Ένωση της Ν. Υόρκης, αποφάσισε ότι η 5η του Σεπτέμβρη πρέπει να κηρυχθεί αργία για τους εργαζόμενους της πόλης.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ

Το 1884 η Κεντρική Εργατική Ένωση ανακοίνωσε ότι θα τηρήσει την πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο σαν «ημέρα της εργασίας», ενώ ήρθε και σε επικοινωνία με εργατικά κέντρα σε άλλες πόλεις για να γιορτάσουν από κοινού την ημέρα αυτή, χαρακτηρίζοντάς την σαν γενική αργία για τους εργαζόμενους. Την ίδια χρονιά η Ομοσπονδία Οργανωμένων Επαγγελμάτων και Εργατικών Συνδικάτων των ΗΠΑ και Καναδά, καλούσε όλους τους εργαζόμενους, ασχέτως επαγγέλματος, φύλου και εθνικότητας να τηρήσουν την 1η Σεπτέμβρη σαν αργία, χαρακτηρίζοντάς την παράλληλα σαν εθνική αργία των εργατών, προτείνοντας τον εορτασμό της κάθε χρόνο.

Το 1885 είναι μια χρονιά σταθμός. Η «Ομοσπονδία των Εργατικών Ενώσεων» μετονομάστηκε σε «Αμερικανική Ομοσπονδία Εργατών» και στο συνέδριό τους αποφασίστηκε η διεκδίκηση του αιτήματος της 8ωρης εργασίας. Για το ενδεχόμενο να μην γίνει δεκτό το αίτημα από τους εργοδότες, αποφασίστηκε να γίνει γενική πανεργατική απεργία για την 1η Μαΐου του 1886. Στην απεργία που πραγματοποιήθηκε, μόνο στην πόλη του Σικάγου, (η οποία ήταν η σημαντικότερη και έμεινε στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος) πήραν μέρος 400 - 500 χιλιάδες εργαζόμενοι.

Στις 3 Μαΐου 1886, έξι εργάτες σκοτώθηκαν και 30 τραυματίστηκαν όταν η αστυνομία πυροβόλησε τους διαδηλωτές. Μια νέα μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας προγραμματίστηκε για την επόμενη ημέρα, την 4η Μαΐου στην πλατεία «Χαϊμάρκετ» της πόλης. Οι αστυνομικοί επιτέθηκαν κατά των συγκεντρωμένων. Τότε κάποιος προβοκάτορας έριξε μία βόμβα από την οποία σκοτώθηκε ένας αστυνομικός και 70 άλλοι τραυματίστηκαν. Μέσα σε κατάσταση πανικού οι αστυνομικοί βρήκαν την αφορμή για να ανοίξουν άνοιξαν πυρ εναντίων των συγκεντρωμένων.

Από τους συλληφθέντες απεργούς, οι οκτώ παραπέμφθηκαν σε δίκη. Ένας απ’ αυτούς, ο Λούις Λίνγκ, βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του. Οι Αύγουστος Σπάϊς, Άντολφ Φίσσερ, Τζώρτζ Ένγκελς και Άλμπερτ Πάρσον, καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό και εκτελέστηκαν στις 11 Νοεμβρίου του 1887. Οι άλλοι τρεις καταδικάστηκαν σε πολυετή φυλάκιση.

Στην απολογία του στο δικαστήριο, η οποία έμεινε στην ιστορία να φωτίζει τις καρδιές κάθε καταπιεσμένου αγωνιστή, ο εργατικός ηγέτης Αύγουστος Σπάϊς τόνισε μεταξύ άλλων:

«Κύριοι δικαστές, αν σας περνάει από το μυαλό η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την πίεση εργατών στην εξέγερση, είστε μα την αλήθεια πτωχοί τω πνεύματι».

Σε μια άλλη πόλη των ΗΠΑ, στο Μιλγουώκι οι απεργοί αντιδρώντας στη βία της αστυνομίας προσπάθησαν να κλείσουν το εργοστάσιο μετάλλου. Εκεί επενέβη η εθνοφρουρά, η οποία πυροβόλησε αδιάκριτα στο πλήθος. Το τελικό αποτέλεσμα των άδικων επιθέσεων και των δολοφονιών, ήταν ο… κυβερνητικός έπαινος της εθνοφρουράς και της αστυνομίας για την «καλή δουλειά» που έκαναν. Όσο για τους απεργούς, τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες, με βάση τις οποίες μερικοί καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν από έξι ως ενεά μήνες, για «ταραχές και συμμετοχή σε παράνομη συγκέντρωση».

Μετά από αυτά τα τραγικά γεγονότα το ιδρυτικό συνέδριο της Β’ Σοσιαλιστικής Διεθνούς καθιέρωσε το 1889 την Πρωτομαγιά ως παγκόσμια ημέρα εργατικών αγώνων.

ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην Ελλάδα ο εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς έχει τις ρίζες του στις απαρχές της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος. Το 1890 ιδρύθηκε ο κεντρικός σοσιαλιστικός όμιλος με 10 μέλη, ενώ το 1891 ο Στ. Καλλέργης και 12 ακόμα σοσιαλιστές τόλμησαν να ..φωτογραφηθούν δημόσια την ημέρα της πρωτομαγιάς. Το 1892 30 σοσιαλιστές συγκεντρώθηκαν στο χώρο του Παναθηναϊκού Σταδίου και διαμαρτυρήθηκαν κατά της πλουτοκρατίας.

Το 1893 είναι η πρώτη σημαντική εκδήλωση της πρωτομαγιάς και οργανώθηκε από τον «Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο». Στη συγκέντρωση στους Στύλους του Ολυμπίου Διός πήραν μέρος 500 άτομα, αριθμός μεγάλος για τα δεδομένα της εποχής και το μέγεθος της τότε Αθήνας.

Το 1909 γιορτάστηκε η Πρωτομαγιά από την εργατική λέσχη και στην συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη πήραν μέρος εργάτες διαφόρων εθνικοτήτων Τούρκοι, Βούλγαροι σοσιαλιστές, καθώς και πλήθος Ισραηλιτών εργατών.

Μετά τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο και καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου, σχεδόν σε κάθε Πρωτομαγιά, υπήρχαν διαδηλώσεις και συγκρούσεις των εργαζομένων διαδηλωτών με τις δυνάμεις καταστολής οι οποίες κατέληγαν σε νεκρούς, τραυματίες, φυλακίσεις και εξορίες αγωνιστών.

Αποκορύφωμα του ηρωικού αγώνα της εργατικής τάξης αυτής της περιόδου ενάντια στην απληστία των καπιταλιστών που απαιτούσαν διαρκώς μεγαλύτερη εκμετάλλευση, περισσότερη δουλειά και λιγότερα δικαιώματα για τους εργαζόμενους, ήταν τα γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη. Μετά από ένα δεκαήμερο αγώνων και κινητοποιήσεων των εργατών της Θεσσαλονίκης τα γεγονότα έληξαν με 12 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες από την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής της τότε κυβέρνησης Μεταξά.

Σήμερα περισσότερα από εκατό χρόνια μετά την καθιέρωση της Πρωτομαγιάς σαν παγκόσμια ημέρα αγώνα, οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να παλεύουν για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ενάντια στην προσπάθεια της αστικής τάξης να καταργήσει τις κατακτήσεις τους, ενάντια στην εξαθλίωση που επιβάλουν οι νεοφιλελεύθερες επιλογές του καπιταλισμού σε όλο τον πλανήτη και καταδικάζουν όλο και μεγαλύτερα λαϊκά στρώματα στην προσφυγιά, τη φτώχεια, την πείνα και την περιθωριοποίηση.

[Κασσάνδρα]

Κι ένα ακόμα link που δίνει αρκετές πληροφορίες:
http://thessaloniki.indymedia.org/fr...ticle_id=18563