«Το Ίντερνετ, τελικά, έσωσε τη ζωή του γιου μου»

[depoina]

Θα μάθατε τα νέα από την Ισπανία. Η Αστυνομία συνέλαβε 121 πολίτες «υπεράνω πάσης υποψίας» για διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας. «Ανάμεσα στους συλληφθέντες», γράφει η «Ελ Παΐς», «φιγουράρουν προσωπικότητες, καθηγητές, αστυνομικοί, μέχρι και ένας πράκτορας της υπηρεσίας πληροφοριών». Και όλα αυτά εδώ, στην Ευρώπη.
Που δεν αναπτύσσεται μόνο στο φως αλλά και στο σκοτάδι. Τις μέρες λοιπόν που η Ισπανία «έφριττε» με το «απεχθέστερο έγκλημα», εγώ μιλούσα με τον Μανώλη Σφακιανάκη. Θα τον έχετε ακουστά. Είναι ο επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

«Μιλούσα», μια λέξη είναι, γιατί προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε και δεν τα καταφέρναμε. «Είμαι εκτός. Ερευνώ μια υπόθεση», μου έλεγε. Το πρωί της Τετάρτης μια ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας μού έλυσε τις απορίες. «Δύο Έλληνες χρήστες του Διαδικτύου, ο ένας στη Λάρισα και ο άλλος στη Θεσσαλονίκη, εμπλέκονται σε υπόθεση αγοράς και κατοχής υλικού πορνογραφίας ανηλίκων».

Βράδυ Τετάρτης ανέβαινα τα σκαλιά του Αστυνομικού Μεγάρου στην Αλεξάνδρας. Στον 5ο όροφο είχε φως. Αυτό το γαλάζιο που βγάζουν τη νύχτα οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Οι μπάτσοι δούλευαν. Το αναφέρω όπως θα το έγραφε κάποιος σε σενάριο αμερικανικής ταινίας. Ο ένας με φόρμες- είχε φάει «σούπα» με τη μηχανή και είχε χτυπήσει το πόδι του- ο άλλος με το όπλο στη μέση, ο τρίτος με το τσιγάρο στο στόμα και μια ξανθιά αξιωματικός «σκάναρε» τις ροζ σελίδες που επισκέπτονται οι έφηβοι. Από πάνω τους ο Μανώλης Σφακιανάκης έδινε συμβουλές.

Στο γραφείο του, ένας φάκελος έχει ανατριχιαστικό περιεχόμενο. Φωτογραφίες βρεφών να κακοποιούνται σεξουαλικά. Σε κάποια φωτογραφία υπάρχει ένα 6χρονο κορίτσι, ένας άντρας, μια γυναίκα και ένας σκύλος. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Τις βλέπω λοξά- δεν αντέχω να τις κοιτάξω- και νιώθω ναυτία.

«Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το Ίντερνετ», ακούω μια φωνή. Είναι ο Σφακιανάκης που προσπαθεί να με συνεφέρει. «Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το Ίντερνετ», μου επαναλαμβάνει. «Αυτοί όλοι θα ξεφεύγανε, αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο» και μου δείχνει προς τις φωτογραφίες. Η θεωρία του με ξαφνιάζει. Όχι ότι δεν είναι σωστή, αλλά συνήθως δεν περιμένεις να ακούσεις από έναν «μπάτσο» όσα δεν σου λένε τα «Μέσα».

«Τέτοιοι άρρωστοι άνθρωποι υπήρχαν πάντα. Βγάζουν φωτογραφίες, τις πουλούν, υπάρχουν κάποιοι που τις αγοράζουν για να τις δουν με τις γυναίκες τους- τέτοια αρρώστια- αλλά τελικά χάρις στο Ίντερνετ δεν ξεφεύγουν». Δίπλα από τη χάι τεκ τεράστια οθόνη του, διακρίνω δυο-τρία μικρά εικονίσματα. «Μου τα φέρνουν οι γονείς που σώζουμε τα παιδιά τους». Παιδιά; «Ναι, τους εφήβους που κυνηγούν τον θάνατο».

Ο Κώστας ήταν ένας απ΄ αυτούς. Η Αστυνομία τον έσωσε ενώ πήγαινε να κρεμαστεί. Η μητέρα του στο τηλέφωνο ακούγεται πονεμένη αλλά ευγενική. Το ραντεβού μας ήταν κοντά στη θάλασσα. Εκεί που φεύγουν οι πλατφόρμες για τη Σαλαμίνα. Χώρισε με τον πατέρα του Κώστα, όταν αυτός ήταν μωρό. Από τότε καθαρίζει σκάλες και τα Σαββατοκύριακα δουλεύει σε μπαρ, από αυτά που έχουν γυναίκες. Τα σπαστά της μαλλιά και το χαμόγελό της μαρτυρά ότι αυτή η γυναίκα ήταν κάποτε πολύ όμορφη. Τώρα κλαίει εύκολα, καπνίζει πολύ και με κοιτά στα μάτια, σαν να ζητά κατανόηση γι΄ αυτά που θα μου πει.

Το παιδί μεγάλωνε με καβγάδες. Πότε στο σπίτι του μπαμπά, πότε στο σπίτι της μαμάς. Ένας σάκος του μποξ στη διαμάχη των μεγάλων. Ο μπαμπάς τη μία τον γλύκαινε με «δωράκια», την άλλη τον έβριζε και τον χτυπούσε. Ο Κώστας βρήκε «καταφύγιο» σε μια μαύρη κάπα. Ήθελε να τον φωνάζουν βαμπίρ. Δεν είχε φίλους, μόνο αυτούς που «πενθούσαν» σαν κι αυτόν. Άκουγε μέταλ και γκόθικ. Έβαφε έντονα τα μάτια του και έβαζε παντού σκουλαρίκια. Όταν του βάζανε τις φωνές, αυτός τους φόβιζε με τον θάνατο.

Όχι μόνο τους γονείς του αλλά και τους γείτονες.

Όταν τελικά αποφάσισε να αυτοκτονήσει, πρώτοι το έμαθαν οι διαδικτυακοί του φίλοι. Αυτοί ειδοποίησαν τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μετά μπήκαν στη μέση οι ψυχολόγοι της Μη Κυβερνητι- κής Οργάνω- σης «Αλληλεγγύη» και τέλος το έμαθε η μάνα του, η Άντζελα. Ο πατέρας του το αγνοεί ακόμη.

Πότε αρχίζουν τα προβλήματα του Κώστα;
Έφηβος 14-15 ετών. Κάθε φορά που τον έψαχνα, μου έλεγε «μαμά, είμαι στο Ίντερνετ καφέ», είτε ήταν στις 4 το απόγευμα, είτε στις 9 το πρωί. Ό,τι ώρα και να έπαιρνα ήταν εκεί.

Ένα ήσυχο απομονωμένο παιδί;
Αντιθέτως, ένα άγριο παιδί. Επιθετικό. Δεν μπορούσες να συζητήσεις μαζί του. Κλειδωνόταν στο δωμάτιό του κι έκλαιγε. «Εγώ είμαι για τον άλλο κόσμο», μου ΄λεγε κάθε φορά που τσαντιζόταν.

Δεν είχατε σκεφτεί να πάτε σε ψυχολόγο,να ζητήσετε μια συμβουλή;
Όχι. Ήμουν εναντίον των ψυχολόγων, έλεγα ότι ψυχολόγοι για τα παιδιά μας πρέπει να είμαστε εμείς, οι μητέρες.

Και πώς δικαιολογούσατε ότι περνούσε όλη του την ημέρα μπροστά σε μια οθόνη;
Το παιδί έψαχνε να βρει παρηγοριά στο Ίντερνετ. Ένιωθε μόνος. Οι φίλοι του ήταν τα παιδιά που είχαν αντίστοιχα προβλήματα. Μιλούσε με παιδιά από όλο τον κόσμο. Πρώτα μίλαγε σε αυτούς και μετά σε μένα.

Πότε καταλάβατε ότι τα προβλήματα ήταν λίγο μεγαλύτερα από τα συνηθισμένα;
Όταν μια μέρα, πριν από δύο χρόνια, πα ρουσιάστηκε ο μπαμπάς του και μου λέει «ο γιος σου έχει μπλέξει με κάτι σατανάδες». Πήγαμε στο καφέ που σύχναζε και μας άνοιξαν με κωδικό τις σελίδες του. Όταν τις είδα, έσπασε η καρδιά μου.

Τι σας έδειξαν;
Ένα παιδί εντελώς διαφορετικό από το παιδί μου. Βαμμένο με κοκκινάδια, άλλοτε ντυμένο γυναίκα, άλλοτε εντελώς γυμνό και όλες του οι κουβέντες ήταν για πόνο. Μόνο πόνο. Εγώ νόμιζα ότι έπαιζε με τα παιχνίδια που παίζουν στο Ίντερνετ, αλλά αυτός επικοινωνούσε με διάφορα παιδιά από όλο τον κόσμο. Το ένα ένιωθε εγκαταλελειμμένο, το άλλο ήθελε να πεθάνει έτσι, το άλλο ήθελε να πεθάνει αλλιώς.

Και πήγατε στην Αστυνομία;
Να πω τι; Ότι ο γιος μου θέλει να πεθάνει; Άρχισα να τον παρακολουθώ. Παράταγα τη δουλειά μου, έτρεχα από ΄δώ κι από ΄κεί. Φοβόμουν ότι έψαχνε τρόπο να πεθάνει. Έπειτα δεν ερχόταν σπίτι, καθόταν στο Ίντερνετ 2-3 μέρες συνεχώς, άπλυτος, μ΄ ένα σάντουιτς.

Από την Αστυνομία πότε σας τηλεφώνησαν;
Λίγο πριν από το καλοκαίρι. Μου τηλεφώνησε ο ίδιος ο κ. Σφακιανάκης και μου είπε «πρέπει να σώσουμε το παιδί σας, μπορεί να το προλάβουμε, μπορεί και όχι». Κόντεψα να λιποθυμήσω. Έφυγα και πήγα στην Αλεξάνδρας. Εκεί συναντήθηκα με τον κ. Σφακιανάκη και αυτά ακριβώς ήταν τα λόγια του: «Πρέπει να μας βοηθήσετε να σώσουμε το παιδί». Και μου εξηγεί ότι η ομάδα του παρακολουθούσε τα μηνύματά του από καιρό. Τους είχε ειδοποιήσει ένας από τους φίλους του, στο Ίντερνετ. Ήξεραν τα πάντα, σε ποιο καφέ πήγαινε, με ποιους μιλούσε, τι τους έλεγε, τι σκεφτόταν να κάνει.

Και τι κάνατε λοιπόν;
Αυτοί ανέλαβαν να μιλήσουν με τον Κώστα. Δεν ξέρω τι έκαναν. Εγώ έπρεπε να έρθω σε επικοινωνία με κάποιον ψυχολόγο. Δεν είχα και από την Αστυνομία πήραν τηλέφωνο μια οργάνωση, την «Αλληλεγγύη». Αυτή μου έστειλε την κυρία Νάντια Τσιλιάκου, η κοπέλα ήρθε αμέσως. Και από τότε μιλάμε στο τηλέφωνο. Ό,τι ώρα θέλω την παίρνω. Με συμβουλεύει τι πρέπει να κάνω. Ο Κώστας αυτό δεν το έμαθε ποτέ. Τίποτα δεν ξέρει.

Σήμερα που τα πράγματα πάνε καλύτερα,έχετε καταλάβει τι έφταιξε;
Κοίτα, η αιτία είμαστε εμείς οι γονείς. Είμαστε απόμακροι. Ο πατέρας του ήταν πολύ σκληρός, τον προσέβαλλε, τον χτυπούσε κι αυτό ήταν παλικαράκι. Τα δεχόταν από σεβασμό, αλλά μέσα του έκαιγε. Το Ίντερνετ δεν φταίει, εκεί ο γιος μου βρήκε παρηγοριά. Βέβαια, υπήρχαν κάποιοι μέσα από το Ίντερνετ που τον παρότρυναν να αυτοκτονήσει, επειδή τους έλεγε ότι «θέλω να πεθάνω», αλλά μετά το Ίντερνετ τον έσωσε. Οι φίλοι του, που ειδοποίησαν την Αστυνομία.

Τώρα πώς είναι η ζωή του;
Τώρα έχει δικό του κομπιούτερ στο σπίτι. Δούλεψε και το πήρε. Και εγώ του δείχνω πόσο τον αγαπάω, του έχει λείψει η αγάπη. Αυτή ήταν η καταστροφή του παιδιού μας: οι φασαρίες που είχαμε με τον άνδρα μου. Ο Κώστας δεν ζήτησε ποτέ τίποτε, μόνο αγάπη.


«Οι γονείς φταίμε, όχι οι υπολογιστές»
Τον Κωστή Δήμτσα τον γνώρισα ως δημοσιογράφο. Ήταν στον ραδιοφωνικό σταθμό 9.84, στον Flash, στην «Απογευματινή» και τώρα τελευταία στη «Βραδυνή», διευθυντής. Η αλήθεια είναι ότι την άνοιξη ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι ανέλαβε την «Αλληλεγγύη», τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το μπαλκόνι του στο Μεταξουργείο βλέπει μια Αθήνα που προσπαθεί να αναστηθεί. Στους κάτω ορόφους οι ψυχολόγοι ανταλλάσσουν βιαστικά απόψεις για τα περιστατικά τους.

«Μέσα σε ένα χρόνο σώσαμε 15», θα μου πει με περηφάνια. Η Οργάνωσή του είναι η πρώτη που ειδοποιεί η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όταν έχει κάποια απόπειρα αυτοκτονίας.
«Οι δυσκολίες είναι πολλές αλλά όχι ανυπέρβλητες», αρχίζει να μου εξηγεί. «Η προσέγγιση αυτών των παιδιών είναι εξαιρετικά δύσκολη, αφού η πλειονότητά τους ουσιαστικά βιώνει μια εικονική πραγματικότητα, αποκλεισμένη από οτιδήποτε άπτεται της καθημερινής μας ζωής.
Η αντιμετώπιση αυτών των μπερδεμένων εφήβων γίνεται σε δύο επίπεδα. Αρχικά, η ειδική ομάδα ψυχολόγων της “Αλληλεγγύης” επιχειρεί να μεταπείσει αυτούς τους ανθρώπους από το να αποπειραθούν να αυτοκτονήσουν.
Στη συνέχεια, παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη στην οικογένειά τους και ψυχιατρική βοήθεια στους ίδιους, όταν αυτό καθίσταται αναγκαίο».

Πώς συνεχίζουν τη ζωή τους τα παιδιά που σώζονται;
Αυτή είναι η απορία μου. «Η ψυχολογική ομάδα της “Αλληλεγγύης” σε συνεργασία με τον έφηβο ορίζει το πρόγραμμα των ημερήσιων δραστηριοτήτων του, ώστε να μειωθεί η χρήση του Ιnternet. Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής αλλάζει συνήθως χώρο, φεύγει από το εφηβικό δωμάτιο και εγκαθίσταται σε έναν κοινόχρηστο χώρο εντός της οικίας ώστε να υπάρχει έλεγχος από την οικογένεια. Αναπτύσσονται δεξιότητες επικοινωνίας και κοινωνικότητας και δημιουργούνται εναλλακτικοί τρόποι συμπεριφοράς και αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου.

Σε περίπτωση διακοπής του σχολείου, διαμορφώνεται ειδικό πρόγραμμα σε συνεργασία με τους καθηγητές ή τους δασκάλους για την επιτυχή επανένταξη του μαθητή στο σχολείο». Κοινό γνώρισμα όλων των «προβληματικών περιπτώσεων» είναι, σύμφωνα με τον Κωστή Δήμτσα, «η έλλειψη επικοινωνίας του παιδιού που ζει σε μια διαταραγμένη ή αδιάφορη οικογένεια. Ας μη ρίχνουμε λοιπόν τις ευθύνες στα μηχανήματα. Πρώτα φταίμε οι γονείς και μετά όλοι οι άλλοι». (tanea.gr)

(Γραμμής Στήριξης της «Αλληλεγγύης»: 800 11 3 7777)

Κάτι τέτοια άρθρα διαβάζεις και ραγίζει η καρδιά σου...
Να μη μπορεί να σε βοηθήσει η οικογένειά σου και να σε 'σώζει' το διαδίκτυο και άγνωστοι άνθρωποι...

[Mazda 6]

Την αυτοκτονία δύο νέων ανθρώπων, μιας 15χρονης και ενός 25χρονου, οι οποίοι είχαν αναγγείλει τις προθέσεις τους σε ''δωμάτια συνομιλιών'' στο Ιντερνετ, απέτρεψαν αστυνομικοί των Τμημάτων Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Θεσσαλονίκης και Αθήνας.

Οι αστυνομικοί κατά τις περιηγήσεις τους στο διαδίκτυο "έπεσαν πάνω" στις συνομιλίες της ανήλικης και του 25χρονου με άλλους χρήστες, οι οποίοι εξέφραζαν την πρόθεση να αυτοκτονήσουν, η πρώτη για λόγους ερωτικής απογοήτευσης και ο δεύτερος για προσωπικά προβλήματα.

Αμέσως ξεκίνησε έρευνα και εντοπίστηκαν τα ψηφιακά ίχνη και οι ταυτότητες των δύο νέων. Οι αστυνομικοί με τη συνδρομή ψυχολόγων για τον μεν ενήλικα από την Οργάνωση "Αλληλεγγύη" της Εκκλησίας και για την ανήλικη από το "Χαμόγελο του Παιδιού" ήρθαν σε επαφή με τους γονείς τους , οι οποίο ανέλαβαν τη στήριξή τους.(news24.gr)