Ζωή και Παραμύθι

[NONH]

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ...



ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΚΟΠΕΛΑ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΕ ΕΝΑ ΠΡΙΓΚΙΠΑ..Η ΚΟΠΕΛΑ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ Η ΖΨΗ ΤΗΣ ΘΑ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ..ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΘΑ ΕΜΟΙΑΖΑΝ ΜΕ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ΠΟΥ ΟΛΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΛΑΧΤΑΡΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ...

ΑΠΟΦΑΣΗΣΕ ΛΟΙΠΩΝ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ... ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕ...Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΟΜΩΣ ΕΙΔΕ ΠΟΣΟ ΑΘΩΑ ΗΤΑΝ Η ΚΟΠΕΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗΣΕ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ...ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΨΕΥΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ ΣΤΙΣ ΚΟΠΕΛΕΣ ΤΟΥΣ.ΤΗΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ...ΕΚΕΙΝΗ ΩΝΤΑΣ ΑΘΩΑ ΚΑΙ ΑΒΓΑΛΤΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ, ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΖΕ ΠΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΕΞΙΣΟΥ...ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ...


ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ, ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ,ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ,ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟ...ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΑ ΔΕΧΤΗΚΕ.ΔΑΝΕΙΚΑ ΜΕΝ ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΗΡΕ...ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΕ..ΤΗΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ...ΠΑΡ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ 4 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ...ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΧΑΔΙ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ...ΤΗΣ ΕΦΤΑΝΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ, ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΕΙ,ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ...
ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΑΝΤΙΚΑΣΤΗΣΕΙ ΜΕ ΜΟΙΑ ΑΛΛΗ.ΜΕ ΜΟΙΑ ΞΕΝΗ..ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΟΠΩΣ ΕΚΕΙΝΗ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΒΡΗΚΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΓΩΣΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ..ΜΟΛΛΗΣ ΤΗΝ ΕΙΔΕ, ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ.ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΚΑΙ ΦΙΛΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΟΛΟ ΠΑΘΟΣ... ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠ΄ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ.....ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΒΛΕΠΕ ΟΝΕΙΡΟ...ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΥΠΝΙΣΕΙ..ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΗΤΑΝ Η ΠΑΣΑ ΑΛΗΘΕΙΑ.....ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΜΗΝΕΣ ΒΡΗΚΑΝ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΣΕ ΑΘΛΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ....ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΧΑΡΑΜΙΣΕΙ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΑΝ ΠΑΛΟΙΟΧΑΡΤΑ....ΠΟΝΟΥΣΕ..Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΜΩΛΛΙΣ ΑΝΤΙΚΡΗΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΔΩΣΙΑ ΤΟΥ...

ΕΝΙΩΘΕ ΝΕΚΡΗ..ΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑ ΗΤΑΝ ΝΕΚΡΗ..ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΙΧΕ ΣΒΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΗΣ... ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑ ΕΙΔΕ ΜΑΖΙ...ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΔΕΙΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ...ΑΥΤΗ Η ΣΗΝΑΝΤΙΣΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΑΡΑΚΟΥΝΙΜΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ Η ΚΟΠΕΛΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ....

ΑΡΧΗΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΝΕΙΡΑ ΞΑΝΑ..ΜΙΚΡΑ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ./.ΗΤΑΝ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΕΔΕΙΝΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ....ΕΙΧΕ ΞΕΚΗΝΙΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟΣΟ ΠΑΡΑΜΕΛΥΣΕΙ.......ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΞΑΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ..ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ.....ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΚΟΜΑ.ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΑΚΟΜΑ..ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΛΟ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ.... ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ.......

ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ.ΟΜΩΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ......ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ...............