[Xavier]

11 (Week 8)

1. Το κουρέλι τραγουδάει ακόμα
Με αυτή τη φάτσα και αυτή την χωρίστρα –που ακόμα εμπνέει τους μηχανικούς της F1 για τη δημιουργία αεροδυναμικών βοηθημάτων για τα μονοθέσια- ο 34χρονος Κριστιάν Πανούτσι είναι πλασμένος για ήρωας noir ταινίας ή, στη χειρότερη, για επίλεκτο μέλος του καστ του «Νονού». Εδώ και λίγα 24ωρα απολαμβάνει το εφήμερο προνόμιο του να είναι «εθνικός ήρωας», λόγω του νικητήριου γκολ που πέτυχε εναντίον της Σκωτίας και έστειλε την Ιταλία στο Euro. Και νιώθει το περίεργο εκείνο συναίσθημα της «χαρμολύπης», γιατί δεν ξέρει αν το καλοκαίρι θα είναι κι αυτός εκεί.

2. Άσπρα μούρα, μαύρα μούρα, μ’ έχει πιάσει μια φαγούρα
Αν υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής που ξέρει πόντο-πόντο τη διαδρομή της «λεωφόρου της γραφικότητας» γιατί την έχει περπατήσει πάνω-κάτω πολλές φορές, είναι σίγουρα ο Γιένς Λέμαν. Ο άνθρωπος που πέρασε μια ζωή γκρινιάζοντας σαν Έλληνας που τον «έχει αδικήσει το σύστημα», και που από τα τέλη Αυγούστου και μετά που δεν αγωνίζεται στην Άρσεναλ έχει κάνει τη γκρίνια δεύτερη φύση, θεώρησε σωστό να ξύσει με το μεσαίο δάχτυλο το κεφάλι του επειδή οι Γερμανοί τον αποδοκίμαζαν στον αγώνα με την Κύπρο και ακολούθως να το αρνηθεί, σαν εγωκεντρικός, στριμμένος έφηβος. Κι έτσι απλά, στο θεωρείο του MuppetShow ετοιμάζεται να μπει και τρίτη καρέκλα – μόνο για πάρτη του.

3. (Μ)αχός βαρύς ακούγεται…
…πολλά κορμιά εδώ πέφτουν. Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι; Μηδέ σε γάμο ρίχνονται, μηδέ σε χαροκόπι, μόνο το παλικάρι μας εγκρέμισε ο Κράουτς.
Μα είναι άντρας δυνατός, το τέκνο της Βιέννης, και σύντομα θα ‘ναι ξανά στης ΑΕΚ τα δοκάρια. (παραλλαγή βασισμένη στο δημώδες «Της Δέσπως Μπότση»).

4. Τζενάρο για να γουστάρω
«Είμαι υπερήφανος για την πρόκρισή μας στα τελικά του Euro. Αυτός ο Ντομενέκ, όμως, μου ζαλίζει τ’ αρχ… Κρίμα που πέρασε και η Γαλλία αλλά δεν πειράζει. Εύχομαι να τους πετύχουμε στο Ευρωπαϊκό για να τους δώσουμε ένα μάθημα». (Ο Τζενάρο Γκατούζο αποδεικνύει πως οι δημόσιες σχέσεις και οι εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις δεν ταιριάζουν σε όλους και ότι κάτι «τρυφερά» τυπάκια σαν τον Ντομενέκ τους έχει απλώς για ορεκτικό).

5. «I wanna cut off all of my hair»
Ο Μίκαελ Νίλσον ξέρει. Ο Μίκαελ Νίλσον έχει δει πάνω από 10 φορές το «FullMetalJacket». Ο Μίκαελ Νίλσον ξέρει τους στίχους απ’ έξω. Ο Μίκαελ Νίλσον δεν είναι ένας Σουηδός «σαν όλους τους άλλους». Δεν φοβάται μήπως χάσει τη δύναμή του, αποχωριζόμενος τη στυλάτη ξανθοκάστανη κώμη του. Αντιθέτως, ξέρει ότι ξυρίζοντας το κεφάλι του δίνει το σύνθημα για να αρχίσει η μάχη. Η πραγματική μάχη. Και αυτή, την κρίσιμη ώρα, αυτός θα είναι εκεί, στην πρώτη γραμμή, και θα μάχεται όχι για τον εαυτό του, αλλά για τον Λουκά – και όποιον άλλον λιποψυχήσει στην πορεία.

6. Ποδόσφαιρο Σάλας; Όχι ακόμα…
Είναι μεγάλη ηδονή να αποστομώνεις στα 33 σου όσους σε χαρακτηρίζουν εδώ και δύο χρόνια «τελειωμένο» επειδή έφυγες από την Ευρώπη, δεν άντεξες ούτε στην Αργεντινή και επέστρεψες στη Χιλή που σε έχουν στα «όπα-όπα». Ειδικά όταν είσαι ο Μαρσέλο Σάλας και μπορείς με δύο μπαλάκια να βουλώσεις όλα τα χάσκοντα στόματα.

7. Η εκδίκηση της «γυφτιάς»
Στα 20 του, ο Ντέιβιντ Χίλι ήταν ένα από τα «ανατέλλοντα αστέρια» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δύο χρόνια αργότερα –κι έχοντας στο ενεργητικό του μόλις μία επίσημη εμφάνιση- μεταγράφηκε στην Πρέστον κι έγινε άλλος ένας «καλός, αλλά λίγος» επιθετικός. Έξι χρόνια αργότερα τρώει το «κρύο πιάτο» της δικής του εκδίκησης, έχοντας σκοράρει 25 τέρματα στους τελευταίους 31 αγώνες με την εθνική Β. Ιρλανδίας και τερματίζοντας πρώτος σκόρερ των προκριματικών του Euro με 13 γκολ (επίδοση-ρεκόρ). Τώρα κρέμονται από τα Χίλι του…

8. Το σύστημα υπάρχει, οι παίκτες;
Μια σκέψη: Αν ο Ελίνι Δημούτσος (με εναλλακτικό τον Γιάννη Παπαδόπουλο του Ηρακλή) εξακολουθήσει να εκτελεί με τόση συνέπεια και αξιοπιστία τα καθήκοντα που αφενός ευνοούν τις ποδοσφαιρικές του αρετές και αφετέρου κάνουν τους προπονητές του ευτυχισμένους, δεν θα είναι άδικο να μην ανοίξει γι’ αυτόν η πόρτα της Ανδρών; Πόσες αλλαγές στον άξονα και τη δεξιά πλευρά του κέντρου (που να μπαίνουν μέσα με τέτοια «κάψα») διαθέτει η εθνική μας;

9. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω
Ο Μάρκους Μερκ ένωσε τη φωνή του με όσους υποστηρίζουν ότι τα 45 χρόνια, που είναι το ισχύον όριο ηλικίας για τους διαιτητές, είναι ξεπερασμένο και πρέπει να εξετάζεται κατά περίπτωση. Ωστόσο, η Παγκόσμια Ομοσπονδία δήλωσε ότι δεν σκοπεύει να τροποποιήσει τον κανονισμό, αν και γνωρίζει ότι μετά τη συνταξιοδότηση του Μερκ -που θα ακολουθήσει αυτή του Κολίνα- οι διεθνούς βεληνεκούς «σταρ» της μειώνονται στο ελάχιστο (κι ένας Μίχελ δεν αρκεί για να στηρίξει το οικοδόμημα).

10. Against all odds
Ο 26χρονος Παραγουανός επιθετικός Χούλιο Βαλεντίν Γκονζάλεζ αγωνιζόταν στη Βιτσέντζα από το 2004, Στις 22 Δεκεμβρίου 2005 –καθ’ οδόν για το αεροδρόμιο της Βενετίας- ενεπλάκη σε αυτοκινητικό δυστύχημα, λόγω του οποίου οι γιατροί αναγκάστηκαν ένα μήνα αργότερα να του κόψουν το αριστερό χέρι. Την Κυριακή που μας πέρασε, ο Γκονζάλεζ επανήλθε στα γήπεδα αγωνιζόμενος για 57’ με την καινούρια του ομάδα, την Παραγουανή Τακουάρι. Τώρα πια, τα πάντα είναι στο χέρι του.

11. Respect
Ο 33χρονος Φραγκίσκος Αλβέρτης συμπλήρωσε 500 εμφανίσεις με τη φανέλα του Παναθηναϊκού (ναι, την ώρα που οι περισσότεροι από εμάς στην καλύτερη να μπορούμε να συμπληρώσουμε 500 ώρες παρακολούθησης στην τηλεόραση).


Κώστας Βαϊμάκης και Γιάννης Τσαούσης

http://www.sportnet.gr