Επιλέγοντας τους μελλοντικούς φοιτητές Ιατρικής..

[fineas]

Οι εξετάσεις διανοητικής ικανότητας αποτελούν τη καλύτερη μέθοδο επιλογής των υποψήφιων προς εισαγωγή στις ιατρικές σχολές, σε σύγκριση με τις συνεντεύξεις και τα ψυχολογικά τεστ, σύμφωνα με άρθρο της σύνταξης του Περιοδικού του Βρετανικού Ιατρικού Συλλόγου (BMJ). Η Celia Brown και ο Richard Linford, του Πανεπιστημίου του Μπέρμινγκχαμ, επισημαίνουν στο άρθρο τους ότι, η επιλογή των μελλοντικών γιατρών αποτελεί θέμα μείζονος σημασίας, αφού περιλαμβάνει το ζήτημα της πρόβλεψης των στοιχείων τα οποία πρέπει να χαρακτηρίζουν έναν καλό γιατρό.

Η κοινωνία καλείται να καταβάλλει ποσά ύψους 200.000 στερλινών για την εκπαίδευση κάθε ενός φοιτητή Ιατρικής, όμως το κόστος της κακής εκπαίδευσης είναι σαφώς σημαντικότερο. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, οι γιατροί θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από τρία γνωρίσματα -διανοητική ικανότητα, ενδιαφέρον προς τον άνθρωπο και εργατικότητα. Αν και θα ήταν ιδιαίτερα επιθυμητή η δυνατότητα ελέγχου των υποψηφίων γιατρών για την ύπαρξη αυτών των γνωρισμάτων, τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ότι μόνο η διανοητική ικανότητα μπορεί να αξιολογηθεί με ένα αποδεκτό επίπεδο ακρίβειας, στο πλαίσιο της επιλογής μέσα από ένα μαζικό αριθμό υποψηφίων.

Έχει αποδειχτεί ότι, μέσω των αποτελεσμάτων των σχολικών εξετάσεων μπορεί να προβλεφθεί η ακαδημαϊκή επίδοση, όμως υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι το κριτήριο του «άριστου» βαθμού στα βρετανικά σχολεία δεν βοηθά στην επιλογή φοιτητών Ιατρικής, αφού οι περισσότεροι υποψήφιοι διαθέτουν τέτοιες υψηλές βαθμολογίες και τείνουν να ευνοούν τους περισσότερο προνομιούχους μαθητές. Οι συγγραφείς θεωρούν ότι το πρόβλημα αυτό είναι δυνατό να διορθωθεί με την εφαρμογή διαδικασιών επιλογής με βάση τους πραγματικούς βαθμούς που προκύπτουν από τις εξετάσεις και όχι από τη συνολική βαθμολογία κατά τη διάρκεια των σχολικών περιόδων και με την προσαρμογή των απαιτήσεων αναλόγως προς το υπόβαθρο του κάθε υποψηφίου.

Οι συγγραφείς θεωρούν ότι, παρά τις προτεινόμενες λύσεις, κάποιες ιατρικές σχολές διεξάγουν εξετάσεις «ταλέντου», οι οποίες όμως δεν φαίνεται να έχουν τη δυνατότητα της πρόβλεψης των κλινικών επιδόσεων των υποψηφίων, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η αξία τους ως παραγόντων πρόβλεψης των επιδόσεων μετά το πέρας των σπουδών. Επίσης, η εφαρμογή τους χαρακτηρίζεται από υψηλό κόστος, τόσο για τους φοιτητές, όσο και για τις σχολές, ενώ δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτές οι εξετάσεις βελτιώνουν το επίπεδο της πρόβλεψης, σε σύγκριση με τη χρήση των σχολικών βαθμολογιών μόνο.

Επιπροσθέτως, τα ψυχολογικά τεστ, καθώς και εκείνα τα οποία υπολογίζουν τη «συναισθηματική ταύτιση» δεν είναι επαρκή για τη διαδικασία επιλογής, όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς, καθώς δεν είναι γνωστό το μίγμα των ικανοτήτων που απαιτούνται, προκειμένου οι γιατροί να προοδεύσουν σε ατομικό επίπεδο και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με επιμέλεια. Επίσης, σε αντίθεση με τα τεστ ευφυΐας ή τα αποτελέσματα των σχολικών εξετάσεων τα συγκεκριμένα τεστ δεν θεωρούνται αδιάβλητα. Οι συγγραφείς προσθέτουν ότι, οι συνεντεύξεις παρουσιάζουν χαμηλά επίπεδα δυνατότητας ορθής πρόβλεψης. Συχνά, επιτρέπουν, σε ανθρώπους οι οποίοι θα έπρεπε να αποκλείονται, να συνεχίζουν, ενώ υπάρχει μια τάση εύνοιας των πιο εμφανίσιμων υποψηφίων.

Επομένως, οι συγγραφείς πιστεύουν ότι οι εξετάσεις διανοητικής ικανότητας αποτελούν τη βέλτιστη μέθοδο επιλογής των μελλοντικών φοιτητών Ιατρικής, αφού η διαδικασία της εξέτασης είναι παρόμοια με τις διαδικασίες εκείνες οι οποίες χρησιμοποιούνται στην κλινική πρακτική, δηλαδή η εφαρμογή των γνώσεων για την επίλυση ενός προβλήματος. Οι συγγραφείς καταλήγουν σχολιάζοντας ότι, πολλές ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιούν ένα είδος «λοταρίας», συνδυασμένης με τα αποτελέσματα των τελικών σχολικών εξετάσεων, για την επιλογή των υποψηφίων. Μια τέτοια τυχαία διαδικασία, αν και δεν προτιμάται από τους συγγραφείς του άρθρου, διαλύει τουλάχιστον την ψευδαίσθηση της «επιστημονικής ακεραιότητας».
BMJ