Τότε και τώρα...
 

Ένα πολύ ωραίο κειμενάκι που αλίευσα...




H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί ...

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Πολύ ωραίο κείμενο...:):clap:
Ευτυχώς που μερικά απο αυτά στην παιδική μου ηλικία τα ζησα...;D

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

αυτα ηταν χρονια , παρολο που τα προλαβαμε ισα ισα...

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Εγώ πήρα και ρέστα;D

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Και είσαι μόνο 23, τί να πούμε εμείς :(

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Είμαι από τους "παλιούς" και, σαν παιδί, δεν θυμάμαι μια μέρα που τα γόνατα μου να μην ήταν γδαρμένα...
Το πνεύμα των Χριστουγέννων (μέρες πού'ναι) ήταν πάντα μαζί μας. 'Ολο τον χρόνο.
Συνόδευε τις ανέμελες φωνές μας όταν, τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο, τρέχαμε ξαναμμένοι στις αλάνες και στους χωματόδρομους εκεί στο Πέραμα που μεγάλωσα. Συνομωτούσε μαζί μας όταν κρυφά πηδάγαμε τις μάντρες για να κλέψουμε τζάνερα και μούσμουλα. Όταν μας έπιανε η πείνα, μας έσπρωχνε στην πρώτη ανοιχτή πόρτα που βρίσκαμε, κι εκεί η θειά Μαρία, η θειά Βαγγελιώ, η κυρά Κρυστάλλω ήταν έτοιμες να μας φιλέψουν μια φέτα ψωμί με βούτυρο και ζάχαρη, αν κι εγώ πάντα προτιμούσα λάδι μ'αλάτι. Σπίτα φτωχικά, σχεδόν παράγκες, αλλά από μέσα ανάβλυζε απέραντη γαλήνη και αξιοπρέπεια.
Όταν σκοτείνιαζε, καθόταν στις πεζούλες μαζί μας στην συντροφιά και έραβε πάνω μας με μια ανεξίτηλη χρυσή κλωστή, κάτι, που ονόμαζε "παιδικότητα". Μας έλεγε, ότι αυτή πρέπει να μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή και το γιατί θα το καταλαβαίναμε αργότερα...
Είμαι από τους "παλιούς",κι όμως, κατάφερες να με συγκινήσεις, μάλλον.. επιβεβαιώνοντας το πνεύμα...
Σ'ευχαριστώ!

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Τότε τα παιδιά τα πρ'οσεχε όλη η γειτονιά ,που ήξερε ''ποιανου είσαι'' τώρα ο γείτονας είναι ο περίεργος ξένος που δεν του εμπιστεύσαι ούτε το πυρετό σου. Τότε έπαιζες και δερνόσουνα με όλους και την άλλη μέρα πάλι φίλοι τώρα υπάρχουν συμορίες ανηλήκων που είναι αναίτια μόνο εχθροι

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Εσύ μη μιλάς τώρα.....:(άντε...:P:blabla:

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

λίγα δυστυχώς τα οποία δεν μπορείς να τα αναπληρώσεις μετά :(

Απάντηση: Τότε και τώρα...
 

Δε το λες καλα. Το σωστο είναι ''Τίνους εισι συ?''.


Όντως η κατασταση εχει ξεφυγει. Πηγα χτες Τζαμπο να παρω δωρο για ξαδερφακι τριχρονο, και ολα τα παιχνιδια ηταν γτπ. Αλλα παιζονται με dvd, αλλα με φορητο υπολογιστη για παιδια και τ @@ μου κουνιουνται. Playmobil ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! Αυτοκινητακια και μπαλα.

Η μονη δυσαρεστη εικονα ηταν της μανας μου με τα χερια στη μεση να τη βλεπω απο μακρυα στη γειτονια με τη ζωνη κρεμασμενη στο λαιμο επειδη αργησα να γυρισω το μεσημερι. Κι αυτο ακομα το σκεφτομαι τωρα και γελαω γιατι πιστευα οτι την πειθω με το ''Δεν εχω ρολοι και δε καταλαβα τί ωρα ειναι''...! Μα κι αυτη ερχοταν στις καθυστερησεις οταν το σκορ ηταν 29-29. Πως να αφησω το ματς?

Ψωμι με βουτυρο και ζαχαρη.Τι ειπε ο αλλος τωρα ρε? Α ρε παππου...ετοιμες μου τις ειχες 2 φετες καθε απογεμα κι ας σου γκρινιαζα που βλεπες συνεχεια ειδησεις και δε μ αφηνες να δω Φρουφρου, κι ας σου μαυριζα τον τοιχο πατώντας τον για να φτασω να καρφωσω στην μπασκετα!

Ρε Κυρ Στεφανε συγχωρεμενε, ασε μας να παιξουμε κρυφτό στην αλανα με τις παλλετες? (μου μεινε τοσο αποθημενο που δουλεψα σουπερ μαρκετ και οταν μαζευα παλλετες σε θυμομουνα)

Κυρα Βαρβαρα νταξει ξέρω σου χαλαγα τα λουλουδια οταν μου πεφτε η μπαλα, αλλα τί να κανω κι εγω, στην ταρατσα επαιζα!

Απιστευτο καρδιοχτυπι επισης οταν πηγαιναμε με τα ποδηλατα λιγο πιο μακρυα απ το επιτρεπομενο!

Καλα ηταν...