Βαριά η κληρονομιά του Λένον

[Astrolabos]

Εδώ και σαράντα χρόνια η Γιόκο Ονο βρίσκεται τυλιγμένη από μια περίεργη πραγματικότητα που δεν της επέτρεψε ποτέ την καλλιτεχνική της αυθυπαρξία στη μουσική. Ο,τι και αν ηχογράφησε εκλαμβανόταν στην καλύτερη περίπτωση σαν αβανγκάρντ εστετισμός και στη χειρότερη σαν ματαιόδοξες απόπειρες να εξαργυρώσει τη φήμη που της προσέδωσε η σχέση της με τον Τζον Λένον. Οσο και αν στη μουσική της υπήρχαν απόηχοι φρανκζαπικών μουσικών αντιλήψεων και προάγγελοι καλλιτεχνικών απόψεων σαν της Λόρι Αντερσον ή των B-52’s, ο κόσμος προτιμούσε να μην της αναγνωρίζει μουσικό ταλέντο και να την αντιμετωπίζει σαν τη «δράκαινα» που χώρισε τους Beatles, σαν τον «ινστρούχτορα» που μετέτρεψε τον Λένον σε υποχείριο, σαν «μάνατζερ και διαχειριστή» μιας τεράστιας περιουσίας, παρά σαν καλλιτέχνιδα.

Όταν δολοφονήθηκε ο Λένον (8-12-1980), εκτός από όλες τις άλλες συνέπειες, η Ονο αντιμετώπισε και μια δυσάρεστη πραγματικότητα που καθόρισε, δραματικά, το μουσικό της μέλλον. Βλέπετε, λίγο πριν από τη δολοφονία, το ζεύγος είχε κυκλοφορήσει το κοινό άλμπουμ «Double Fantasy» όπου, για πρώτη φορά, η Γιόκο Ονο συμμετείχε ισότιμα, έχοντας συνθέσει και ερμηνεύσει τα μισά τραγούδια του δίσκου. Που ήταν ακριβώς αυτό (τραγούδια!), σε αντίθεση με τα μέχρι τότε… ακροβατικά της. Το σχέδιο ήταν να περιοδεύσουν μαζί και, μέσα από την ελκυστική ποπ αύρα του «Double Fantasy» να φτιάξει μια και καλή και η Γιόκο το προφίλ της, να «συμφιλιωθεί» με το κοινό. Όμως, φευ, οι σφαίρες του Μαρκ Τσάπμαν δολοφόνησαν και αυτό το σχέδιο. Που, βεβαίως, δεν μπόρεσε να εφαρμοσθεί ποτέ έκτοτε. Ο,τι και αν έκανε η Ονο μετά το 1980, το έκανε σαν χήρα του Λένον πλέον, στη σκιά της μνήμης του, με την πρότερη καχυποψία του κοινού να έχει μετατραπεί πλέον σε αδιαφορία…

Όσα δεν μπόρεσε να εισπράξει η Γιόκο Ονο από το «Double Fantasy», της τα προσφέρει, επιτέλους, ο παράξενος δίσκος «Yes, I’m A Witch», που κυκλοφόρησε φέτος! Καμιά δεκαπενταριά νεότεροι μουσικοί και συγκροτήματα, πήραν τη φωνή της Γιόκο από ισάριθμες παλαιότερες ηχογραφήσεις της και ξαναέπαιξαν τη μουσική εξαρχής, δίνοντας έτσι εντελώς άλλη αύρα στα πρωτότυπα τραγούδια. Οι Flaming Lips, η Κατ Πάουερ, ο Ντι Τζέι Σπούκι, οι Porwpine Tree, ο Τζέισον Πιρς των Spirit valized κ.ά., «εξαγνίζουν» τα παλιά κομμάτια της Γιόκο και παρουσιάζουν το πιο ανθρώπινο προφίλ των τραγουδιών της Γιαπωνέζας... μάγισσας. Αν περιλαμβανόταν και το «Dogtown» (από το καλύτερο σόλο δίσκο της «Season of Glass» του 1981) το εγχείρημα θα φάνταζε πλήρες. Αλλά, από την άλλη, αναγγέλλεται ήδη και δεύτερος δίσκος με άλλες τόσες «πειραγμένες» ηχογραφήσεις της. Ποιος ξέρει, μπορεί εκεί να χωρέσει...

Σε αντίθεση με τη μαμά του, ο Σον Λένον δεν στηρίχθηκε στην παρουσία άλλων μουσικών για τον δεύτερο δίσκο του «Frendly Fire».

Το ντεμπούτο του «Into the Sun» του ’98, έβριθε φιλικών συμμετοχών, αλλά αυτό, συν το «βαρύ» του επώνυμο, δεν τον οδήγησαν πουθενά και έτσι τώρα ο 32χρονος Σον Λένον επιλέγει να επιδείξει το δικό του ταλέντο και όχι την πλούσια τηλεφωνική του ατζέντα. Και τα καταφέρνει αρκετά καλά, παίζοντας τα πάντα σχεδόν μόνος του (παρέα με τον κορυφαίο ντράμερ Ματ Τσάμπερλεν), έχοντας γράψει όλα τα τραγούδια (πλην του «Would I be The One» των Τ. Rex) και προβάλλοντας ένα τραγουδοποιητικό στυλ που προσπαθεί να αποφύγει το στίγμα του διάσημου πατέρα του όχι όμως και να το ξορκίσει. Μην ξεχνάμε και τι έπαθε ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του, Τζούλιαν Λένον, που κυκλοφόρησε ένα πολύ καλό άλμπου («Valotte», 1984) με ένα υπέροχο τραγούδι («Τοο Late For Goodbyes») και ένα βίντεο σκηνοθετημένο από τον Σαμ Πέκινπα (που πέθανε αμέσως μετά!) για να αντικρίσει μια πολύ εχθρική κατάσταση, επειδή η φωνή του, λέει, έμοιαζε με του πατέρα του.

Από το άρθρο του Θοδωρή Μανίκα για την Καθημερινή "Βαριά η κληρονομιά των Λένον και Μάρλεϊ"