WORLD.gr - Τρείς μήνες χωρις κυβέρνηση το Βέλγιο

Τρεις μήνες συμπληρώνονται σε μερικές μέρες από τις εκλογές της 10ης Ιουνίου στο Βέλγιο και η χώρα εξακολουθεί να μην έχει κυβέρνηση. Αργά το βράδυ της Πέμπτης, μάλιστα, ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Ιβ Λετέρμ, επικεφαλής του Φλαμανδικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, εγκατέλειψε την προσπάθεια σχηματισμού ενός συνασπισμού που θα ηγηθεί της χώρας, καθώς δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στους υποψήφιους εταίρους.
Ο Αλβέρτος Β είναι τώρα υποχρεωμένος να αναζητήσει άλλο πολιτικό για να δώσει την εντολή -ενδεχομένως, στον υπουργό Οικονομίας της προηγούμενης κυβέρνησης, Ντιντιέ Ρεντέρς- ωστόσο, όπως σημειώνουν πολιτικοί αναλυτές, τα περιθώρια που έχει είναι περιορισμένα, με αποτέλεσμα η χώρα να απειλείται με πολιτική κρίση.
Η βασική αιτία της ασυμφωνίας δεν είναι άλλη από τις μεγάλες και αγεφύρωτες, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, αντιθέσεις ανάμεσα στους ολλανδόφωνους Φλαμανδούς (στους οποίους ανήκει ο Λετέρμ) και τους Γαλλόφωνους Βαλόνους. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι πολύ συχνά στο Βέλγιο οι διαφορές ανάμεσα στα αδελφά φλαμανδικά και βαλονικά κόμματα είναι πολύ πιο δύσκολο να γεφυρωθούν σε σχέση με εκείνες ανάμεσα στα διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα.
Οπως είναι δε φυσικό, η κατάσταση αυτή δεν είναι πρωτόγνωρη για τους Βέλγους, καθώς και στο παρελθόν υπήρξαν περιπτώσεις που η χώρα αντιμετώπισε ανάλογα αδιέξοδα -έτσι, για παράδειγμα, το 1987 για τον σχηματισμό κυβέρνησης χρειάστηκε να περάσουν έξι ολόκληροι μήνες!
Το εάν και κατά πόσο τα πράγματα θα είναι πιο σοβαρά τώρα είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί. Το σίγουρο είναι ότι οι -πιο εύρωστοι οικονομικά- Φλαμανδοί δείχνουν αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούν αυτή την κρίση προκειμένου να διεκδικήσουν ακόμη μεγαλύτερη αυτονομία και -γιατί όχι;- να κάνουν ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της μελλοντικής απόσχισής τους, κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα αρκετών εξ αυτών.

Διαδήλωση

Είναι χαρακτηριστικό, εξάλλου, ότι την Πέμπτη, έξω από τη βασιλική κατοικία και την ώρα που ο Λετέρμ κατευθυνόταν εκεί για να παραιτηθεί, είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες Φλαμανδοί αυτονομιστές κρατώντας πανό υπέρ της ανεξαρτησίας τους. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι η ώρα της ανεξαρτησίας για τη Φλάνδρα, έγραφε ένα από αυτά.
Για την ώρα, βεβαίως, είναι γεγονός ότι η πλειοψηφία των Βέλγων αντιτίθεται στα σενάρια διάσπασης της χώρας τους. Ωστόσο, με δεδομένη την ενίσχυση των αυτονομιστικών διαθέσεων και σε άλλες χώρες, όπως είναι η Ισπανία και η Βρετανία, δεν αποκλείεται τα δεδομένα να αλλάξουν σύντομα και το θέμα να τεθεί και πάλι επί τάπητος.

Ανυπαρξία κυβέρνησης, αλλά όχι ακυβερνησία

Πέρα από τη νέα έξαρση των αυτονομιστικών διαθέσεων στο Βέλγιο, υπάρχει μία ακόμη πλευρά που χρήζει ιδιαίτερης μνείας: Το γεγονός, δηλαδή, ότι παρά την ανυπαρξία κυβέρνησης εδώ και περίπου ογδόντα μέρες, τα πάντα δείχνουν να λειτουργούν ρολόι στη χώρα, χωρίς να παρατηρούνται ιδιαίτερες αρρυθμίες ή αναταράξεις, ούτε στον κρατικό μηχανισμό, ούτε, όμως, και στις βασικές λειτουργίες της οικονομίας. Αν και για την Ελλάδα η κατάσταση αυτή ξεπερνά τα όρια ακόμη και της πιο αχαλίνωτης φαντασίας, στην Ευρώπη η περίπτωση του Βελγίου δεν αποτελεί σπάνια εξαίρεση. Ας θυμηθούμε, έτσι, ότι πρόσφατα τόσο στη Γερμανία όσο και στην Αυστρία, όπου, επίσης, υπήρξε μεγάλη δυστοκία στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή εξακολουθούσε να κυλά φυσιολογικά, εξαιτίας ενός αυτοματισμού που έχει επιτευχθεί, με τη συναίνεση όλων των βασικών κομμάτων. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα: Αφενός ότι το οικοδόμημα των δυτικοευρωπαϊκών χωρών είναι πολύ πιο ανεπτυγμένο και στέρεο σε σχέση με τα αντίστοιχα της νότιας και ανατολικής Ευρώπης. Αφετέρου ότι η συναίνεση ανάμεσα στις βασικές συνιστώσες του πολιτικού σκηνικού όσον αφορά τα μεγάλα εθνικά θέματα είναι βαθιά και ουσιαστική, καθιστώντας τις διαφορές τους ακόμη πιο αμελητέες. Κι αυτό δεν περνά φυσικά απαρατήρητο από τους πολίτες και ψηφοφόρους.

imerisia.gr