Συνομωσίες

[Κασσάνδρα]

Τι κρύβεται από πίσω;

Η Ιστορία είναι πολύ περίπλοκη για να ερμηνεύεται βάσει μηχανορραφιών. Σε μερικές περιπτώσεις, όμως, υπάρχει όντως κάποιος που εξυφαίνει συνωμοσίες.

Ποιο νήμα συνδέει τις μασονικές στοές, τη Φιλική Εταιρεία και την Αλ Κάιντα; Η επιθυμία κάποιων ομάδων ανθρώπων να αλλάξουν στα κρυφά τη μοίρα ολόκληρων χωρών. Όμως, πέρα από κάποιες αληθινές συνωμοσίες, είναι πολύ περισσότερες οι φανταστικές ή εκείνες που δύσκολα αποδεικνύονται. Όπως, για παράδειγμα, το να αποδίδει κανείς όλες τις καταστροφές στον κόσμο -με εξαίρεση πιθανώς το τσουνάμι- στον σιωνισμό.
Οι άνθρωποι έχουν την τάση να συνάπτουν συμμαχίες για να διεκδικούν κοινά συμφέροντα. Ωστόσο, μια πραγματική πλανητική συνομωσία δεν θα μπορούσε να έχει επιτυχία. Θα ήταν πολύ περίπλοκη. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει την πιθανότητα οι συνωμοσίες να έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Ο πρώην γραμματέας των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρι Κίσινγκερ παραδέχτηκε ότι πίσω από τις μεγαλύτερες δικτατορίες της Νότιας Αμερικής κρυβόταν η CIA. Στα ελληνικά πράγματα, μπορούμε να θυμίσουμε ότι σήμερα είναι πλέον γενικά αναγνωρισμένη η μυστική και συνωμοτική δράση της Φιλικής Εταιρείας.

Θέλω να το πιστέψω
Οι ίντριγκες είναι οπωσδήποτε γοητευτικές. Απόδειξη, η επιτυχία των μυθιστορημάτων συνωμοσίας, όπως το Illuminati – Οι Πεφωτισμένοι του Νταν Μπράουν, που περιγράφει τα κατορθώματα της ομώνυμης μυστικής οργάνωσης. Αυτοί υπήρξαν πράγματι, αλλά η ψεύτικη φήμη ότι κατευθύνουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαδόθηκε από τους ίδιους. Εν ολίγοις, η συνωμοσία τροφοδοτείται από τις ρίζες της.
Η ιδέα της συνωμοσίας είναι ελκυστική, γιατί προσφέρει εύκολες ερμηνείες σε γεγονότα που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Στο τέλος όμως, ίσως φτάσουμε να αμφιβάλλουμε για τα πάντα. Ακόμη και για το γεγονός ότι ο άνθρωπος πάτησε αληθινά στο φεγγάρι...

Υπάρχει πάντα κάτι στη σκιά…
Έτσι σκεφτόμαστε για γεγονότα που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Όμως, δεν υπάρχουν πλανητικές συνομωσίες. Ή μήπως υπάρχουν;
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, το Πεντάγωνο δεν χτυπήθηκε από αεροπλάνο που οδηγούσαν μουσουλμάνοι τρομοκράτες, αλλά από έναν αμερικανικό πύραυλο Κρουζ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, υποστηρίζει ο Τιερί Μεϊσάν στο βιβλίο Η τρομακτική απάτη, έπρεπε να ανασυγκροτήσει τη χώρα, η οποία είχε περιπέσει σε οικονομική κρίση. Οι αποδείξεις είναι κάποιες φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στη γαλλική ιστοσελίδα www.asile.org και δείχνουν περιορισμένες ζημιές στον πρώτο όροφο του Πενταγώνου, τη στιγμή που ένα Boeing 757 θα έπρεπε να έχει προκαλέσει πιο καταστροφικά αποτελέσματα. Αλλά και η έγκυρη εφημερίδα Le Monde υποστηρίζει ότι κακώς δεν δημοσιεύτηκαν άλλες φωτογραφίες που να δείχνουν το αληθινό εύρος των ζημιών στο Πεντάγωνο. Και όλα αυτά, χωρίς να υπολογίσει κάποιος τις πολυάριθμες περιγραφές των μαρτύρων.

Τι να πούμε για τους Εβραίους, που είχαν ειδοποιηθεί, όπως υποστήριξε λιβανέζικο τηλεοπτικό κανάλι, από ανώνυμα τηλεφωνήματα να μην πάνε να δουλέψουν στους Δίδυμους Πύργους την 11η Σεπτεμβρίου; Η υπόθεση έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι εκείνο το πρωινό σκοτώθηκαν από την επίθεση 130 Εβραίοι.

Εκατομμύρια Αμερικανοί αμφιβάλλουν ακόμη και για την αποβίβαση του ανθρώπου στη Σελήνη. Το αποκάλυψε το Ινστιτούτο Ερευνών Gallup. Οι «αποδείξεις»; Οι φωτογραφίες της προσσελήνωσης, που δείχνουν σκιές σε λανθασμένη κατεύθυνση ως προς το ηλιακό φως, καθώς και αόρατα αστέρια. Η ΝΑSΑ, προκειμένου να «χτυπήσει» τους Ρώσους, μπορούσε να ξοδέψει 25 δισεκατομμύρια δολάρια για να κατασκευάσει ένα κινηματογραφικό πλατό με άπειρα ειδικά εφέ στην έρημο της Νεβάδα, με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Σύμφωνα με τον Μπιλ Κέισινγκ, πρώην επικεφαλής εκδόσεων του εργαστηρίου Rocketdyne, προμηθευτή των κινητήρων των πυραύλων Apollo και συγγραφέα του βιβλίου We never went to the Moon, τόσο η πρώτη προσσελήνωση όσο και οι επόμενες πέντε ήταν εικονικές.

Ο Πάπας σε ρόλο ασπίδας
Ένας χώρος που... τιμούν ιδιαίτερα οι λάτρεις της συνωμοσιολογίας είναι το Βατικανό. Σύμφωνα με τον αμερικανό δημοσιογράφο Ντέιβιντ Γιάλοπ, συγγραφέα του βιβλίου In God´s Name, ο πρώιμος θάνατος του Πάπα Ιωάννη Παύλου Α΄ έπειτα από 33 μόλις μέρες παποσύνης οφειλόταν σε δηλητηρίαση: κάποιος ήθελε να τον εμποδίσει να ερευνήσει τη διαχείριση των οικονομικών του Βατικανού. Εντούτοις, στην ηλικία των 66 ετών, το έμφραγμα βρίσκεται ανάμεσα στις κυριότερες αιτίες θανάτου ενός ανθρώπου.

Από τα εκκλησιαστικά πάμε στα κοσμικά: σύμφωνα με πολλούς φανατικούς φιλάθλους, τα αποτελέσματα του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου μπορεί να αποφασίζονται στο γραφείο κάποιων παραγόντων. Μα τότε τι κίνητρο θα είχαν κάποιοι αθλητικοί σύλλογοι να ντοπάρουν τους παίκτες; Ή να «αγοράζουν» αγώνες, όπως προέκυψε από κάποια σκάνδαλα;

Αν και τέτοιες απόψεις φαίνονται παράλογες, πώς γίνεται και τόσος κόσμος πιστεύει στις συνωμοσίες; Γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα κάποιος που μηχανορραφεί στη σκιά; Η συνωμοσιολογία δεν παρατηρείται μόνο στην εποχή μας. Κατά τη διάρκεια της πανώλης του 1348, του Μαύρου Θανάτου που αποδεκάτισε την Ευρώπη, κατηγόρησαν τους Εβραίους ότι είχαν μολύνει το νερό ύδρευσης. Σκοτεινές αιτίες αναζητήθηκαν ακόμη και για μεταγενέστερα γεγονότα. Η Γαλλική Επανάσταση σκιαγραφήθηκε ως μια μασονική συνωμοσία. Μάλιστα, ένας από τους πρωτεργάτες της, ο Ροβεσπιέρος, φέρεται να ήταν μέλος των Πεφωτισμένων. Μπροστά στο κύμα των αλλαγών που έφερνε και φέρνει κάθε εποχή, ο κόσμος πάντα επιστρατεύει τις συνωμοσίες για να απλουστεύσει τις αιτίες πολύπλοκων και απρόβλεπτων συμβάντων που δύσκολα μπορεί να καταλάβει και να εξουσιάσει. Το έκανε πάντα, ως ψυχολογική άμυνα.

Ο Βασιλιάς του Κόσμου
Το έμβλημα όλων των μυστικών ηγετών είναι ο Βασιλιάς του Κόσμου, από το ομώνυμο βιβλίο του γάλλου εσωτεριστή Ρενέ Γκενόν, που εκδόθηκε το 1924. Ο Γκενόν, μελετώντας παρόμοιες διηγήσεις που κληροδοτήθηκαν σε διάφορες χώρες, υπέθεσε την ύπαρξη ενός κέντρου ελέγχου που καθορίζει τις μοίρες του κόσμου και το οποίο βρίσκεται σε μία υπόγεια πολιτεία, την Αγκάρθα, στην Ινδία ή το Αφγανιστάν. Στην Αγκάρθα υποτίθεται ότι ζουν ευτυχισμένοι χιλιάδες φιλήσυχοι άνθρωποι, αφοσιωμένοι στην επιστήμη και τη σοφία. Τους κυβερνά ο Βασιλιάς του Κόσμου, που έχει τη θεϊκή εντολή να φέρει την πρόοδο μέσα από ένα δίκτυο μυημένων, οι οποίοι κατοικούν κρυφά σε διάφορες χώρες.

Υπάρχουν όμως στ’ αλήθεια μεγάλα μυστικιστικά δίκτυα που αποφασίζουν τις τύχες μας; Μπορεί να μην συναντώνται πλανητικές συνωμοσίες, όμως μικρού βεληνεκούς υφίστανται. Είναι κάποια δίκτυα σύνθετων σχέσεων, οικονομικά και πολιτικά συστήματα, στα οποία πολλοί συμμετέχουν λόγω των κοινών συμφερόντων τους. Ωστόσο, αυτά τα συστήματα έχουν δική τους ζωή και δεν είναι τα μόνα που διαμορφώνουν τις εξελίξεις.

Επιτομή της εγχώριας συνωμοσιολογίας αποτέλεσε η ειδησεογραφία σχετικά με τον Απόστολο Βαβύλη: ΕΥΠ, CIA και Μοσάντ αναφέρονταν εναλλάξ ή παράλληλα ως μυστικά δίκτυα προώθησης πολιτικοοικονομικών εξελίξεων. Όλως τυχαίως, την ίδια εποχή έκαναν εκδοτική θραύση οι σκοτεινές μυθοπλασίες του Νταν Μπράουν.

Οι «θόλοι» των υποθέσεων
Αλλά και πολλές οικονομικές αποφάσεις δεν έρχονται στο φως. Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι καταγγελίες σχετικά με την αδιαφανή και πολυπλόκαμη διαπλοκή, που καταδυναστεύει το πολιτικό σύστημα και απειλεί τη δημοκρατία. Σύμφωνα με τις εκάστοτε καταγγελίες, πρόκειται για έναν άτυπο και αφανή μηχανισμό προώθησης οικονομικών συμφερόντων ορισμένων επιχειρηματιών, με τη συνεργασία κρατικών παραγόντων και ΜΜΕ. Διαφθορά και διαπλοκή είναι οι λέξεις που κυριαρχούν στη ζωή μας. Προβοκάτσιες, εγκλήματα, απαγωγές, τρομοκρατικές πράξεις, η Ελλάδα εμφανίζεται ως ένας χώρος δραστηριοτήτων ξένων μυστικών υπηρεσιών, όπου μαύρα κοράκια υπερίπτανται της κεφαλής μας αναζητώντας λεία…

Σε διεθνές επίπεδο, το παιχνίδι καθορίζουν, κεκλεισμένων των θυρών, οι ελίτ που βρίσκονται στα think tank, τις λεγόμενες «δεξαμενές σκέψης». Αποφασίζουν τις μακροοικονομικές επιλογές, για παράδειγμα τη φιλελευθεροποίηση των υπηρεσιών και της ενέργειας ή τις περικοπές στο κράτος πρόνοιας. Κάποια παραδείγματα; Η Τριμερής Επιτροπή που ιδρύθηκε από τον αμερικανό καπιταλιστή Ντέιβιντ Ροκφέλερ το 1973, με σκοπό να κατευθύνει την πολιτική των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας. Επίσης, οι λέσχες των επιχειρηματιών και των διανοουμένων, όπως η Μπίλντερμπεργκ, που ιδρύθηκε στην Ολλανδία το 1954, και το Ινστιτούτο Άσπεν, που λειτουργεί στις ΗΠΑ από το 1950. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από λίγους και στη συνέχεια διανέμονται σε διάφορες χώρες. Στα πιο ανίσχυρα κράτη, απλώς επιβάλλονται. Στα υπόλοιπα, υπάρχουν μεν περισσότερα περιθώρια αντίστασης, όμως στην ουσία κυβερνούν αυτές οι ελίτ και όχι οι πολιτικοί που εκλέγονται δημοκρατικά.

Όταν οι συνωμοσίες είναι αληθινές
Υπάρχει ένας καλός λόγος για να βλέπουμε πάντα πλεκτάνες: η πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας έχει πολλά παραδείγματα.

Τουλάχιστον μια γενιά Ελλήνων αρνείται να πιστέψει τις επίσημες εκδοχές για διάφορα πολιτικά γεγονότα. Αυτοί οι Έλληνες είναι σήμερα 60 ετών και πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της νιότης τους σ’ ένα πολιτικά ταραγμένο περιβάλλον. Ήταν η εποχή που οι ξένες μυστικές υπηρεσίες, το παρακράτος αλλά και οι μετεμφυλιακές διενέξεις είχαν μετατρέψει την Ελλάδα σε μια ασταθή χώρα. Πράγματι, από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 μέχρι και τη μεταπολίτευση του 1974, η Ελλάδα ήταν μια χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, όπου οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονταν στο παρασκήνιο. Σ’ αυτό το ζοφερό σκηνικό εξυφάνθηκαν μερικές από τις μεγαλύτερες συνωμοσίες στην ιστορία της Ελλάδας, οι οποίες προέρχονταν από τα ίδια κέντρα που βοήθησαν τους συνταγματάρχες να καταλάβουν την εξουσία. Ας δούμε λοιπόν μερικές από αυτές τις σκοτεινές πτυχές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Νεκρός δημοσιογράφος
Την Κυριακή 16 Μαΐου του 1948, ο βαρκάρης Λάμπρος Αντώναρος ξεκίνησε για την συνηθισμένη του βόλτα στα νερά του Θερμαϊκού μη γνωρίζοντας ότι η «ψαριά» εκείνης της μέρας θα αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά και αστυνομικά μυστήρια, που ακόμα και σήμερα παραμένει ανεξιχνίαστο. Λίγα μέτρα μακριά από την ακτή, ο Αντώναρος βρήκε να επιπλέει ένα φρικτά παραμορφωμένο πτώμα. Η είδηση έσκασε σαν βόμβα στην ελληνική κυβέρνηση: το πτώμα ανήκε στον αμερικανό δημοσιογράφο του CBS Τζορτζ Πολκ. Η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ απαιτούσε πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και οι αμερικανοί αξιωματούχοι πίεζαν με τη σειρά τους την ελληνική κυβέρνηση, την οποία θεωρούσαν διεφθαρμένη, για άμεσα αποτελέσματα. Σε διαφορετική περίπτωση, η κάνουλα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων την ημέρα, που προέβλεπε το σχέδιο Μάρσαλ, θα έκλεινε.

Οι ελληνικές αρχές, υπό την πίεση των Αμερικανών, έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά και γρήγορα αποκάλυψαν τους «ενόχους» της στυγερής δολοφονίας. Ήταν ο Βαγγέλης Βασβανάς, ο Αδάμ Μουζενίδης και ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Στακτόπουλος. Για τις αρχές ασφαλείας και το δικαστήριο, η ενοχή τους ήταν πέρα για πέρα προφανής, αφού αποτελούσαν το χειρότερο είδος «εγκληματία» της εποχής, δηλαδή ήταν κομμουνιστές!

Συνήθεις ύποπτοι
Τα επόμενα χρόνια, νέα στοιχεία είδαν το φως της δημοσιότητας και φάνηκε ξεκάθαρα το μέγεθος της συνωμοσίας. Έρευνες που έγιναν σε αρχεία ξένων και ελληνικών υπηρεσιών και μαρτυρίες πολιτών οδήγησαν σε συνταρακτικές αποκαλύψεις. Ο Μουζενίδης είχε σκοτωθεί έναν μήνα πριν από τη δολοφονία του Πολκ σε μάχη του εμφυλίου, ενώ ο Βασβανάς βρισκόταν εκτός Ελλάδας την ημέρα που έγινε το έγκλημα. Ο Στακτόπουλος, ο μόνος που συνελήφθη, βασανίστηκε φρικτά προκειμένου να ομολογήσει ένα έγκλημα που ουδέποτε είχε διαπράξει. Άλλες έρευνες κατέδειξαν ότι ο Πολκ πιθανότατα δολοφονήθηκε επειδή ανακάλυψε παράνομες συναλλαγές μεταξύ ελλήνων παρακρατικών και αμερικανών στρατιωτικών που υπηρετούσαν στη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη αυτού του κυκλώματος λυμαίνονταν την αμερικανική βοήθεια και ο Πολκ είχε συγκεντρώσει στοιχεία που αν δημοσιοποιούνταν, θα προκαλούσαν έντονες αντιδράσεις στις ΗΠΑ.

Γιατί όμως οι ελληνικές και οι αμερικανικές αρχές έσπευσαν να υιοθετήσουν τα αποτελέσματα της αρχικής και προφανώς χαλκευμένης έρευνας; Επειδή η κομματική ταυτότητα των «ενόχων» ηχούσε σαν μελωδία στα αυτιά ελλήνων και αμερικανών αξιωματούχων. Με τον Ψυχρό Πόλεμο να βρίσκεται στην αρχή του και τον ελληνικό εμφύλιο να διανύει τον τρίτο χρόνο του, η είδηση ότι τρεις κομμουνιστές εκτέλεσαν ένα αμερικανό δημοσιογράφο ήταν η πιο τρανή απόδειξη για τις εγκληματικές προθέσεις των φιλοσοβιετικών. Αποτέλεσμα; Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1960 και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του προσπαθώντας να καθαρίσει το όνομά του από το στίγμα του δολοφόνου. Όμως, ο πραγματικός ένοχος της δολοφονίας Πολκ δεν αποκαλύφθηκε ποτέ.

Ο ενοχλητικός γιατρός
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1963, η Ελλάδα συγκλονίστηκε από τη δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ήταν μια ακόμα προσεκτικά σχεδιασμένη συνωμοσία, η οποία αποκαλύφθηκε χάρη στο θάρρος ενός απλού ανθρώπου. Την περίοδο εκείνη, στην Ελλάδα επικρατούσε έντονη πολιτική αστάθεια, με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και τα ανάκτορα να βρίσκονται σε μόνιμη έριδα γύρω από το ποιος πραγματικά θα ασκεί την εξουσία στη χώρα. Παράλληλα, οι παρακρατικές οργανώσεις, με την ανοχή και τη συνεργασία της αστυνομίας, χτυπούσαν και τρομοκρατούσαν κάθε πολίτη με δημοκρατικό φρόνημα.

Σ’ αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ο Γρήγορης Λαμπράκης αποτελούσε την πιο δυνατή φωνή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών αξιών. Γιατρός ο ίδιος στο επάγγελμα, διατηρούσε δική του κλινική όπου εξέταζε δωρεάν όσους δεν είχαν χρήματα. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 1961 με την ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) και σύντομα ανέπτυξε πλούσια δράση που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο λαοφιλείς βουλευτές. Στις 22 Μαΐου 1963, η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη είχε προγραμματίσει μια εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη με κεντρικό ομιλητή τον Λαμπράκη. Εκείνη την νύχτα θα παιζόταν ένα από τα πιο δραματικά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Σφηκοφωλιά
Πριν ακόμα ξεκινήσει η ομιλία, εκατοντάδες παρακρατικοί και αστυνομικοί με πολιτικά προπηλάκιζαν και απειλούσαν όσους προσέρχονταν στο χώρο. Την ίδια στιγμή, οι αστυνομικοί που ήταν επιφορτισμένοι με την ασφάλεια του Λαμπράκη και των συμμετεχόντων στην εκδήλωση έμεναν αμέτοχοι. Μετά από το τέλος της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης έφυγε μαζί με λίγους συντρόφους του από την αίθουσα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος και κατευθύνθηκε προς το ξενοδοχείο του. Ανάμεσα στα δύο κτίρια μεσολαβούσαν μόλις λίγα μέτρα, ωστόσο ο Λαμπράκης είχε καταλάβει ότι η κατάσταση μύριζε μπαρούτι και είχε ζητήσει την προστασία της αστυνομίας. Ο διευθυντής αστυνομίας της Θεσσαλονίκης, Ευθύμιος Καμουτσής, είχε διαβεβαιώσει τον Γρηγόρη Λαμπράκη ότι θα τον προστάτευαν ό, τι κι αν συνέβαινε. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι ο Καμουτσής, 15 χρόνια νωρίτερα, είχε πρωταγωνιστήσει ως νεαρός αξιωματικός στις έρευνες για τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ.

Μόλις ο Λαμπράκης βρέθηκε στο δρόμο, οι τρεις αστυνομικοί που τον συνόδευαν χάθηκαν στο πλήθος και αμέσως μετά ένας από τους συγκεντρωμένους παρακρατικούς χτύπησε τον βουλευτή με ένα γκλομπ στο κεφάλι. Την ίδια στιγμή, ένα τρίκυκλο πέρασε από μπροστά, παρέσυρε για λίγα μέτρα τον ήδη πεσμένο Λαμπράκη και παρέλαβε τον νταή με το γκλομπ. Ο Λαμπράκης, που ήταν εγκεφαλικά νεκρός από την πρώτη κιόλας στιγμή, εξέπνευσε τέσσερις μέρες αργότερα. Όλα θα είχαν πάει καλά για τους συνωμότες, αν δεν είχε βρεθεί στο δρόμο τους ο Μανόλης Χατζηαποστόλου, ένας πλασιέ από την Θεσσαλονίκη.

«Τροχαίο» ατύχημα
Αμέσως μετά από το δολοφονικό χτύπημα, ο Χατζηαποστόλου σάλταρε στην καρότσα του τρικύκλου και για ένα περίπου χιλιόμετρο πάλευε με τον δράστη της δολοφονίας. Αφού κατάφερε να τον εξουδετερώσει, υποχρέωσε τον οδηγό του τρικύκλου να σταματήσει. Ήταν η αρχή του τέλους για τους συνωμότες. Αστυνομία και χωροφυλακή προσπάθησαν να συγκαλύψουν την ταυτότητα των δραστών και αρχικά ισχυρίστηκαν ότι ο θάνατος του Λαμπράκη ήταν τροχαίο ατύχημα. Σύντομα όμως αποκαλύφθηκε πως οι δράστες ήταν ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, ο οποίος κατάφερε το μοιραίο χτύπημα στον Λαμπράκη, και ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, οδηγός του τρικύκλου, οργανωμένοι παρακρατικοί και αγαπημένα παιδιά της αστυνομίας Θεσσαλονίκης, που τους χρησιμοποιούσε για τις «βρώμικες δουλειές».

Οι συνωμότες όμως είχαν να αντιμετωπίσουν και την ατσάλινη θέληση τεσσάρων δικαστικών λειτουργών που δεν καταλάβαιναν από πιέσεις. Επρόκειτο για τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη, μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και τους εισαγγελείς Δημήτρη Παπαντωνίου, Στυλιανό Μπούτη και Παύλο Δελαπόρτα. Τελικά, στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθισαν 31 άτομα, παρακρατικοί, κοινοί τραμπούκοι αλλά και αρκετοί ανώτατοι αξιωματικοί της αστυνομίας, γεγονός ανήκουστο για την εποχή. Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι συνωμότες στη διάρκεια της προανάκρισης, το έκαναν στη διάρκεια της δίκης. Διορίζοντας «δικούς» τους ενόρκους, αθώωσαν παμψηφεί όλους τους αστυνομικούς, ενώ οι Γκοτζαμάνης - Εμμανουηλίδης καταδικάστηκαν για πρόκληση τροχαίου ατυχήματος! Μάλιστα, λίγο καιρό αργότερα, οι αρχές επέστρεψαν στον Γκοτζαμάνη το τρίκυκλο που του είχαν κατασχέσει.

Κερκόπορτα
Η τελευταία μεγάλη συνωμοσία εκείνης της περιόδου εξελίχθηκε το 1965 και ουσιαστικά έσπρωξε την ήδη καταρρέουσα δημοκρατία στο χάος της δικτατορίας. Στόχος των συνωμοτών ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν ως εξής: τον Μάιο του 1965, ο διοικητής των κυπριακών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Γεώργιος Γρίβας, απέστειλε υπόμνημα στον έλληνα υπουργό Εθνικής Άμυνας, Πέτρο Γαρουφαλιά, σύμφωνα με το οποίο μετά από την επίσκεψη του Ανδρέα Παπανδρέου στην Κύπρο παρατηρήθηκαν κρούσματα απειθαρχίας στους αξιωματικούς της ΕΛΔΥΚ, της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου.

Με αφορμή αυτήν την επιστολή, σύντομα ήρθε στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ», μια υποτιθέμενη συνωμοτική οργάνωση αριστερών αξιωματικών που δρούσε στους κόλπους των ενόπλων δυνάμεων και είχε ως ηγέτη τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ανέθεσε τη διερεύνηση της υπόθεσης στον υποστράτηγο Ε. Σίμο, ο οποίος εξέτασε 93 μάρτυρες και αποφάνθηκε ότι όντως υπήρξε μια συνωμοτική κίνηση ολιγάριθμων αξιωματικών με στόχο την εξυπηρέτηση ατομικών συμφερόντων. Από κανένα στοιχείο δεν προέκυπτε όμως η διασύνδεση των αξιωματικών αυτών με πολιτικά πρόσωπα. Το πόρισμα της έρευνας διαβιβάστηκε στο παλάτι, ωστόσο ο βασιλιάς Κωνσταντίνος δεν ικανοποιήθηκε από τα αποτελέσματα και ζήτησε την παραπομπή της υπόθεσης σε στρατοδικείο.

Ήταν η τελευταία πράξη του κοινοβολευτικού δράματος της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ακολούθησαν αλυσιδωτές πολιτικές αντιδράσεις, υπόγειες μεθοδεύσεις και τελικά στις 15 Ιουλίου του 1965 ο Γεώργιος Παπανδρέου υπέβαλε την παραίτηση του στον Κωνσταντίνο. Η κερκόπορτα για τη δικτατορία είχε ανοίξει διάπλατα.

Ο φωνακλάς Γιώργος
Η δίκη της υπόθεσης «ΑΣΠΙΔΑ» ξεκίνησε το 1966 και διεξαγόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα κεκλεισμένων των θυρών. Στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ο συνήγορος υπεράσπισης Νικηφόρος Μανδηλαράς απέδειξε με αδιάσειστα στοιχεία ότι όλη η υπόθεση ήταν μια σκευωρία, με στόχο να ενοχοποιηθούν συγκεκριμένοι πολιτικοί και οι λίγοι δημοκρατικοί αξιωματικοί που υπήρχαν στο στράτευμα. Πράγματι, τα στοιχεία που παρουσίασε ο Μανδηλαράς εξόργισαν έναν από τους πρωτεργάτες της πλεκτάνης, ο οποίος δεν άντεξε και φωνάζοντας δυνατά, τον απείλησε με τη φράση «εσύ κάποτε θα πληρώσεις». Το όνομα του φωνακλά αξιωματικού ήταν Γεώργιος Παπαδόπουλος, και ήταν ο άνθρωπος που έβαλε στο γύψο την Ελλάδα για επτά ολόκληρα χρόνια. Εκτός από τα υπόλοιπα δεινά που προκάλεσε, κράτησε και τον λόγο του απέναντι στον Μανδηλαρά. Το πτώμα του άτυχου δικηγόρου ξεβράστηκε σε μια παραλία της Ρόδου τον Μάιο του 1968.

http://www.focusmag.gr/articles/view....rx?oid=344994

[aitherovamon]

Κορυφαιο το αρθρο για αλλη μια φορα κασσανδρα ,αλλα οταν το βλεπεις τοσο μεγαλο εχει ενδοιασμους για το αν θα το διαβασεις η οχι...

[Κασσάνδρα]

Εξ' ου και το γνωστό: πάρε τα ρίσκα σου και παραμέρισε τους ενδοιασμούς σου!