Ώρα του Πρωθυπουργού - Ερώτηση για την λειτουργία των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών

[Astrolabos]

Απάντηση του πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή σε επίκαιρη ερώτηση του προέδρου του Συ.Ρι.Ζα. Κ. Αλ. Αλαβάνου για τη λειτουργία των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Είναι αταλάντευτη βούλησή μας η συνέχιση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Με διάλογο, με συνεννόηση, με σύνθεση απόψεων και ιδεών. Επιδιώξαμε και επιδιώκουμε ποιοτική αναβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου, ισότιμη συμμετοχή των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στο ευρωπαϊκό και διεθνές γίγνεσθαι, καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές για τους αποφοίτους των Πανεπιστημίων μας.

Όλες οι πρωτοβουλίες, όλες οι δράσεις μας έχουν ένα ξεκάθαρο στόχο:
- Ποιοτική αναβάθμιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες.
- Ποιοτική Δημόσια Εκπαίδευση για όλους.
- Δημόσιο Πανεπιστήμιο, που ανταποκρίνεται, με δυναμισμό, στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Που δίνει στις νέες και τους νέους τα εφόδια που χρειάζονται για να πετύχουν στη ζωή τους.

Έρχομαι στο ειδικότερο περιεχόμενο της Ερώτησής σας: Η Οδηγία 36/2005 κωδικοποιεί σχετικές προηγούμενες κοινοτικές Οδηγίες με τις οποίες κατοχυρώνονται η ελεύθερη άσκηση επαγγέλματος, η ελεύθερη διασυνοριακή παροχή εκπαιδευτικών υπηρεσιών και η αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων που αποκτώνται στα κράτη-μέλη. Η Οδηγία αυτή, η οποία -καλά το γνωρίζετε- καταψηφίστηκε από την Ελλάδα στο Συμβούλιο Υπουργών, κατοχυρώνει την αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων και όχι ακαδημαϊκών τίτλων. Κι αυτό -η αναγνώριση, δηλαδή, επαγγελματικών προσόντων- γίνεται στο μέτρο που ο συγκεκριμένος τίτλος αναγνωρίζεται από το κράτος-μέλος στο οποίο ανήκει το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα.

Η νόμιμη βάση της Οδηγίας αυτής θεμελιώνεται στο Πρωτογενές Κοινοτικό Δίκαιο. Θεμελιώνεται, δηλαδή, σε διατάξεις που αφορούν θεμελιώδεις κοινοτικές ελευθερίες. Γι’ αυτό ακριβώς, η Ε.Ε. νομιμοποιείται να ασκεί αρμοδιότητα για την αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων, που συνδέονται με τίτλους σπουδών. Αυτή η νομιμοποίηση προκύπτει ευθέως από το Σύνταγμά μας -και συγκεκριμένα από το άρθρο 28- στο οποίο υπάρχει σαφής πρόνοια για τη μεταφορά αρμοδιοτήτων σε διεθνείς οργανισμούς.

Σε ό,τι αφορά τη λειτουργία Κέντρων, τα οποία, με συμφωνίες δικαιόχρησης, παρέχουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες στη Χώρα μας, θυμίζω ότι:

- Πρώτον: Δεν υφίστανται, μέχρι σήμερα, αρμοδιότητες ελέγχου από το Υπουργείο Παιδείας της άτυπης εκπαίδευσης που παρέχεται από τα Κέντρα αυτά.
- Δεύτερον: Η Χώρα μας έχει παραπεμφθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και καλείται να αναγνωρίσει τα επαγγελματικά προσόντα των πτυχιούχων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, που έχουν κάνει ένα τμήμα των σπουδών τους σε ιδιωτικά Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, τα οποία λειτουργούν στον Τόπο μας και συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια.

Όπως γνωρίζετε η Ελλάδα έχει, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη, την υποχρέωση να προσαρμόσει τη νομοθεσία της στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Καλούμαστε, λοιπόν, να τοποθετηθούμε ανάμεσα σε δύο δεδομένα:

- Πρώτον: την υποχρέωση της Ελλάδας να εναρμονίζεται με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, ενσωματώνοντας τις ευρωπαϊκές οδηγίες στην εσωτερική έννομη τάξη. Και,
- Δεύτερον: την ισχυρή βούλησή μας να νομοθετήσουμε με στόχο τη διασφάλιση της ποιότητας στην παρεχόμενη εκπαίδευση οποιασδήποτε μορφής.

Αυτό ακριβώς σχεδιάζουμε: Σχεδιάζουμε να προχωρήσουμε σε ρύθμιση, η οποία να ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στα δύο αυτά δεδομένα: Να εναρμονίζει το Εθνικό με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και, ταυτόχρονα, να διασφαλίζει αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις για ποιοτική εκπαίδευση. Και αυτό, ασκώντας το δικαίωμά μας να χαράσσουμε εθνική πολιτική στο χώρο της Παιδείας.



ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η Πολιτεία οφείλει, αφενός να εναρμονίσει το εθνικό θεσμικό δίκαιο σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και, αφετέρου, να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της άναρχης κατάστασης, που δημιουργήθηκε, εδώ και πολλά χρόνια, στο χώρο των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών.

Σχεδιάζουμε, λοιπόν, ένα θεσμικό πλαίσιο που να ελέγχει την ποιότητα των υποδομών, αλλά και την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, σε εκπαιδευτήρια που πιστοποιούνται. Προετοιμάζουμε ένα συγκεκριμένο, πολύ αυστηρό, σύστημα αδειοδότησης και ελέγχου. Τα εκπαιδευτήρια δεν είναι δυνατό να πιστοποιούνται με διαδικασίες μιας εμπορικής επιχείρησης. Η εκπαίδευση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι εμπόρευμα. Δεν μπορεί, λοιπόν, να συνεχιστεί το σημερινό πλαίσιο.

Σχεδιάζουμε την εναρμόνιση του Εθνικού με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αλλά και την άσκηση του εθνικού δικαιώματός μας, για τη διασφάλιση υψηλής ποιότητας εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Η αρμοδιότητα αυτή δεν μπορεί παρά να ανήκει στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Η πρόταση που κάνατε, κατά την άποψή μας, ισοδυναμεί με άρνηση της πραγματικότητας. Αν όμως αρνούμαστε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, την πραγματικότητα, μπορεί σε κάποιους να γινόμαστε πρόσκαιρα ευχάριστοι, αλλά δεν γινόμαστε χρήσιμοι στον τόπο.

Τέλος, θέλω να διευκρινίσω, ότι το θέμα αυτό που συζητούμε είναι εντελώς διαφορετικό από την αναθεώρηση του Άρθρου 16 του Συντάγματος. Εμείς, όπως ξέρετε, ζητούμε την αναθεώρησή του, για να προστατέψουμε την πυρήνα του άρθρου 16, δηλαδή του Δημοσίου Πανεπιστημίου και όχι για να σερνόμαστε, όταν αυτό επιβάλλει το Κοινοτικό Δίκαιο, με υπεκφυγές και υποκρισία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θα ήθελα όμως, με την ευκαιρία που συζητούμε τα εκπαιδευτικά ζητήματα, να πω δύο λέξεις για τις καταλήψεις των σχολείων. Το σχολείο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι χώρος μάθησης και Δημοκρατίας. Και στη Δημοκρατία ο πρώτος και σημαντικότερος κανόνας είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου. Είτε είναι πλειοψηφία, είτε είναι μειοψηφία, είτε είναι η άποψη ενός και μόνον ανθρώπου. Οι λογικές που επιτρέπουν να θυσιάζονται τα δικαιώματα κάποιων, στο βωμό των επιδιώξεων κάποιων άλλων, δεν είναι δημοκρατικές. Η Δημοκρατία έχει κανόνες. Και τα παιδιά μας αυτό το μάθημα Δημοκρατίας, αυτό το μάθημα ζωής, πρέπει να το μαθαίνουν νωρίς. Σε ποιά Δημοκρατία επιβάλλουν τη θέλησή τους οι λίγοι στους πολλούς; Σε ποιά Δημοκρατία μπορούν κάποιοι, όσοι κι αν είναι, να στερούν αναφαίρετα δικαιώματα, να στερούν ελευθερίες από τους άλλους;

Είναι σεβαστό το δικαίωμα του καθενός να διαμαρτυρηθεί. Σεβαστό όμως είναι, προπάντων, το δικαίωμα των μαθητών στη γνώση, στη μάθηση, το δικαίωμα να παρακολουθούν τα μαθήματά τους. Κανείς δεν λέει – και δεν είμαι εγώ αυτός που θα το πει - ότι τα πράγματα στην Παιδεία έφτασαν στο σημείο που θέλουμε. Σκύβουμε με ευαισθησία στα ζητήματα της Παιδείας. Συνεχίζουμε τις μεταρρυθμίσεις. Επιδιώκουμε ουσιαστική, ποιοτική, αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτό, άλλωστε, είναι το πιο ισχυρό εργαλείο για την κοινωνική κινητικότητα, την προκοπή των πολιτών. Έγιναν και γίνονται σημαντικές προσπάθειες.

Σ’ αυτή την προσπάθεια θέλουμε συνομιλητές όλους όσοι εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία: Δασκάλους και καθηγητές. Γονιούς και μαθητές. Ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα. Θέλουμε να επισημαίνουν τα προβλήματα! Να προτείνουν λύσεις. Να διεκδικούν!

Οι καταλήψεις, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι μέσο διεκδίκησης μιας καλύτερης Παιδείας. Οι καταλήψεις είναι ένα ιδιότυπο ‘’λοκ άουτ’’ εναντίον της γνώσης. Είναι αποκλεισμός από το δικαίωμα στη μόρφωση. Το τελευταίο που χρειάζεται η Παιδεία είναι “λουκέτα” στα σχολεία. Τα ‘’λουκέτα’’ και οι αλυσίδες στις πόρτες των σχολείων είναι εικόνα που θλίβει κάθε νέο, κάθε γονιό, κάθε Έλληνα. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι χαμένες διδακτικές ώρες.

Υπάρχουν, πράγματι, διαφορετικές απόψεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Στη Δημοκρατία αυτό είναι όχι μόνο θεμιτό, είναι αναγκαίο. Αυτό που δεν είναι όμως θεμιτό, είναι κάποιοι να εμποδίζουν τους άλλους στην άσκηση ενός από τα ιερότερα δικαιώματά τους. Και το δικαίωμα της γνώσης, το δικαίωμα της Παιδείας, είναι ιερό δικαίωμα. Αυτό που είναι τελείως απαράδεκτο, είναι κάποιοι να παίζουν με τις ψυχές, με τις συνειδήσεις, με το μέλλον των παιδιών μας.

Ακούγονται διάφορα αιτήματα. Να τα συζητήσουμε. Όλοι είμαστε ανοικτοί στο διάλογο. Τα παιδιά μας, όμως, πρέπει να γυρίσουν στο σχολείο. Αυτή είναι η έκκληση που θέλω να απευθύνω. Και η έκκληση αυτή είναι ανάγκη να γίνει από όλους: Από όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Από όλους τους εκπαιδευτικούς φορείς. Από ολόκληρη την Εκπαιδευτική Κοινότητα. Από τους γονείς, αλλά και τα ίδια τα παιδιά, που θέλουν να συνεχίσουν τα μαθήματα. Με συζήτηση, με διάλογο, με πειθώ. Αυτό οφείλουμε στα παιδιά μας. Αυτό είναι το χρέος μας. Είναι το χρέος όλων μας.