Η ουτοπία της κατάληψης - είναι όντως δυναμική μορφή αγώνα;

[Astrolabos]

Σήμερα ζούμε μια πραγματικότητα αρκετά "αγωνιστική". Το επαναστατικό αισθητήριο των Ελλήνων, παρ'όλες τις Κασσάνδρες που το θέλουν κοιμώμενο αιωνίως, έχει ξυπνήσει, και μεγάλη μερίδα κόσμου έχει μετακομίσει από τον καναπέ στους δρόμους. Φυσικό επακόλουθο είναι να μεταφέρεται το κίνημα σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μας. Η "μόδα" των καιρών είναι η "Κατάληψη".

Ξεκινώντας από τον ορισμό της λέξης, Κατάληψη είναι όταν μια μερίδα φοιτητών / ανθρώπων αποφασίσει να κλειδώσει κάποιους χώρους, να βρίσκεται σε αυτούς και να μην αφήνει άλλους να μπαίνουν. Εξ' αρχής, ακόμη και από την σημασιολογική ερμηνεία της Κατάληψης, διαφαίνεται ο άτοπος χαρακτήρας της. Το Πανεπιστήμιο είναι ένας ζωντανός οργανισμός, στον οποίο πρέπει και είναι αναγκαίο να υπάρχει πολυσυλλεκτικότητα. Δεν είναι δυνατόν να ευνοείται η παρουσία ορισμένων ατόμων (των καταληψιών) έναντι των υπολοίπων (των "απεργοσπαστών"), διότι το Πανεπιστήμιο παύει πλέον να είναι ανοικτό προς όλες τις κατευθύνσεις, και κομματικοποιείται. Είναι παράλογο σε ένα χώρο όπου πρέπει να γίνεται ανταλλαγή ιδεών, να υπάρχουν κλειστές πόρτες και λουκέτα και απαγόρευση εισόδου σε φοιτητές. Η βιώσιμη, ορθολογική και ρεαλιστική εναλλακτική λέγεται ΑΠΟΧΗ. Με την ΑΠΟΧΗ, ο καθένας μπορεί να μπει στο Πανεπιστήμιο, αλλά όταν υπάρχει οργάνωση Αποχής, αναγκαστικά δεν θα μπορεί να κάνει μαθήματα, εργαστήρια ή ό,τι άλλο θα έκανε, έχοντας ταυτόχρονα το δικαίωμα τόσο να βρίσκεται στη σχολή και να προάγει την ανταλλαγή γνώσεων και ιδεών όσο και να βρίσκεται σε κάποια κινητοποίηση και να διαμαρτύρεται για τα αιτήματά του.

Το βασικό όμως ερώτημα είναι ποιοι πραγματικά θέλουν και ποιοι πραγματικά ευνοούνται από μία κατάληψη: Επειδή στο Πανεπιστήμιο υπάρχει κομματικοποίηση, με την ΜΗ κατάληψη, αυτομάτως δέχεσαι τις επι- και προσ-ταγές της Κυβέρνησης, και απλά είσαι η Μαριονέττα των εξελίξεων. Υπάρχει η πλάνη όμως ότι καταλαμβάνοντας ένα χώρο, παύεις να είσαι Μαριονέττα. Δυστυχώς αυτό είναι μια λάθος άποψη, διότι το ρόλο της Μαριονέττας δύσκολα τον αποποιείσαι, εύκολα όμως μπορείς να αλλάξεις αυτόν που σου κινεί τα νήματα. Έτσι, συνήθως οι αντιπολιτεύσεις καρπώνονται την Κατάληψη και τη χρησιμοποιούν για να ασκήσουν κριτική στις κυβερνήσεις. Αυτό είναι καλό για κάποιον που ανήκει σε ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά κακό για κάποιον που δεν τον ενδιαφέρουν τα κόμματα και δε γουστάρει να είναι η Μαριονέττα κανενός.

Το δέυτερο βασικότερο, είναι η αποτελεσματικότητα μιας κατάληψης. Η κατάληψη έχει διττό ρόλο, αφ'ενός συμβολικό (συμβολική κατάληψη π.χ. του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης για 10 λεπτά), αφ'ετέρου λειτουργικό (αναστολή λειτουργίας μιας Δημόσιας Υπηρεσίας / Αεροδρομίου / Μέσου Μαζικής Μεταφοράς κλπ.). Η κατάληψη ενός χώρου που ήδη μας ανήκει (διότι το Πανεπιστήμιο ανήκει σε εμάς, τους φοιτητές, και έχουμε πλήρη άδεια να περιφερόμαστε σε αυτό) είναι κάτι το ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΟ. Πρέπει κανείς να είναι βλάκας για να πιστεύει ότι καταλαμβανοντας κάτι δικό του, κάνοντας τον εαυτό του χειρότερο και αναγκάζοντας - δια της βίας - συμφοιτητές του να κάνουν το ίδιο, πετυχαίνει κάτι. Αντίδραση στο σύστημα δεν είναι να παρακαλάς το σύστημα να σου πάρει γλυφιτζούρι - είναι να ρίξεις το σύστημα. Και εδώ κάνουμε Κατάληψη παρακαλώντας να πάρουμε π.χ. μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ (λες και ενδιαφέρεται κανείς αν θα χάσουν οι φοιτητές τη χρονιά τους - κανείς δεν ενδιαφέρεται, μόνο ίσως ο γονιός κάποιου φοιτητή που σπουδάει επαρχία, και αυτός ο πρώτος που θα κατηγορήσει θα είναι οι "καταληψίες").

Το κακό είναι ότι για άλλη μία φορά, τα πολιτικά κόμματα "πολώνουν" τους φοιτητές, βάζοντας ως πρώτη προτεραιότητα τις πολιτικές πεποιθήσεις, και έχοντας καρπωθεί τα οφέλη και τη δίκαιη διαμαρτυρία του κόσμου για τα καθημερινά προβλήματα, προσπαθούν να δώσουν λύσεις, βασιζόμενα όμως πάντα στις ίδιες γνωστές και αποτυχημένες δομές. Δύσκολα κάποιος δίνει πραγματική εξουσία στο λαό, απλά προτιμά να τον φέρει και να τον άγει κατά το δοκούν. Έτσι, με το υπάρχων πολιτικό σύστημα, το αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων δεν είναι κάποια πραγματική επανάσταση, αλλά μια διαφαινόμενη αλλαγή εξουσίας στη χώρα, που θα περάσει πάλι σε μια παράταξη που παρ'όλο που κυβερνούσε από το 1994 μέχρι το 2004 δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα (για να μην πω τίποτα πιο χοντρό για τον κ. Αρσένη).

Είναι η απεργία γνώσης -κατά το απεργία πείνας- η λύση σε όλα τα προβλήματα; Προσωπικά δεν το πιστεύω, και δεν πιστεύω καν ότι είναι μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Με το να γίνεις χειρότερος, να κάνεις μια απεργία πείνας, να γίνεις Gandhi, μπορεί υπό άλλες συνθήκες να πετύχαινες κάτι, αλλά με τις σημερινές τίποτα. Σήμερα υπάρχει ανάγκη για διαρκή βελτίωση και διαρκή ανάπτυξη, ώστε να μπορείς έχοντας μειωμένη υλικοτεχνική υποστήριξη να αντιμετωπίζεις το διεθνή ανταγωνισμό, τόσο στην αγορά εργασίας όσο και στην Εκπαίδευση αυτή καθεαυτή, σαν διαδικασία. Οπότε η γνώμη μου είναι να μην συγχέουμε την Κατάληψη με μια μορφή δυναμικής κινητοποίησης. Δυναμική είναι μια κινητοποίηση που όλοι οι φοιτητές βρίσκονται στους δρόμους, σε αντίθεση με την κατάληψη που οι μισοί είναι στο σπίτι και κοιμούνται 12ωρα, οι άλλοι μισοί στις συνελεύσεις, στη δουλειά, στην καφετέρια και κάποιοι λίγοι -αυτοπροσδιοριζόμενοι ως πλειοψηφία, με τον έντεχνο τρόπο της εκλεγμένης ολιγραρχίας- κοιμούνται εντός σχολής. Η σχολή δεν είναι για ύπνο, είναι για δουλειά, δράση και μαθήματα.

Sotirisk @ chemicalworld.gr