Όταν οι άνθρωποι κατέστρεψαν τη Γη...

[depoina]

Η καινούργια ταινία κινουμένων σχεδίων της Ρixar έχει διχάσει τις ΗΠΑ. Μερικοί λένε πως πρόκειται για ένα αντιαμερικανικό μανιφέστο, άλλοι εγκρίνουν την οικολογική ηθική της. Όμως ο «Γουόλι», ο μικρός μηχανικός σκουπιδιάρης-πρωταγωνιστής της, είναι κυρίως ένας ακαταμάχητος ήρωας που, μόνος σ΄ έναν κόσμο κατεστραμμένο και εγκαταλελειμμένο από τον άνθρωπο, συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του: να καθαρίζει τον πλανήτη.

O Wall-Ε, με μάτια που σου ραγίζουν την καρδιά όπως σε κοιτούν σιωπηλά με τη θλίψη ενός Ε.Τ., είναι η πιο τρυφερή, οδυνηρή, επιδέξια γροθιά στο στομάχι του οικοσκεπτικισμού- δηλαδή της τάσης να αμφισβητείται η ευθύνη του ανθρώπου για την καταστροφή του πλανήτη- και του καταναλωτισμού, που θα μπορούσαν να παραγάγουν η φαντασία της Ρixar Disney και η τέχνη των κινουμένων σχεδίων.

Οι περιπέτειες του τελευταίου μηχανικού κατοίκου της Γης, η οποία έχει μεταμορφωθεί από εμάς τους ανθρώπους σε μια τεράστια και ακατοίκητη χωματερή, πετυχαίνουν κάτι που δεν καταφέρνουν ούτε χίλια οικολογικά ντοκιμαντέρ με τα κηρύγματα και τις στατιστικές τους, γράφει στην ιταλική «Ρεπούμπλικα» ο Βιτόριο Τσουκόνι. Μας αναγκάζουν, περνώντας μέσα από τα παιδιά- για τα οποία υποτίθεται πως προορίζεται η ταινία, η οποία θα προβληθεί τον Σεπτέμβριο στην Ελλάδα, για να φθάσει στην πραγματικότητα στους ενήλικες- να ντραπούμε γι΄ αυτό που γίνεται από εμάς σε μας.

Αυτόματη σκούπα.
Ο Wall-Ε είναι ένα ρομπότ του 28ου αιώνα (επτακόσια χρόνια από σήμερα, άρα έχουμε ακόμη λίγο χρόνο), ένας υπερσυμπιεστής σκουπιδιών που συμπιέζει τα σκουπίδια ώστε να μεταφέρονται πιο εύκολα και να πιάνουν λιγότερο χώρο.
Το όνομά του, που προφέρεται Γουόλι, είναι το αρκτικόλεξο του (φανταστικού) προσδιορισμού της εργασίας του: Waste Αllocation Load Lifter- Εarth Class, ουσιαστικά μια αυτόματη σκούπα των γήινων απορριμμάτων, μικρανεψιός των ρομπότ των φουτουριστικών ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του ΄50 που υποτίθεται πως θα βοηθούσαν στο μέλλον τις νοικοκυρές.

Όμως γύρω από τον Wall-Ε δεν υπάρχουν νοικοκυρές ούτε νοικοκύρηδες ούτε παιδιά ούτε ζώα, εκτός από το τελευταίο ον που έχει επιζήσει της καταστροφής του πλανήτη, την κατσαρίδα.
Και αυτός συνεχίζει φιλότιμα, παρά τα γρατσουνίσματα στο μεταλλικό κορμί του, τη σκουριά και τη μοναξιά, να συγκεντρώνει, να μεταφέρει και να στοιβάζει σκουπίδια, σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Και να κοιτάζει προς τον ουρανό, μ΄ αυτά τα θλιμμένα, σαν κιάλια μάτια του και με την έκφραση του σκύλου που περιμένει το αφεντικό του, το οποίο όμως δεν θα επιστρέψει ποτέ.
Τι θα γίνει με το αφεντικό, αν ακόμη υπάρχει σε κάποιο μέρος του Γαλαξία, θα το ανακαλύψει όποιος πάει να δει την ταινία, αλλά ας μην περιμένουμε καθησυχαστικό χάπι εντ στο παραμύθι αυτό.

Χιλιάδες «γιατί».
Μπορούμε αντίθετα να περιμένουμε χιλιάδες «γιατί» στον μπαμπά και τη μαμά από τα παιδιά που θα πάνε να τη δουν, όπως χιλιάδες «γιατί» ρώτησαν πριν από αυτά οι κινηματογραφικοί κριτικοί και μετά οι σχολιαστές κοινωνικών και οικολογικών θεμάτων των «Los Αngeles Τimes», των «Νew Υork Τimes», της «Village Voice», αλλά και οι μπλόγκερ, πρώτα αιφνιδιασμένοι, μετά ταραγμένοι, ώς και εκνευρισμένοι από την αντικαπιταλιστική, αντικαταναλωτική, αντισκεπτικιστική ηθική που βγαίνει από αυτό το μικρό ρομπότ, το οποίο ωστόσο δεν λέει ούτε μια λέξη τα πρώτα 40 λεπτά.

«Αν αυτή την ταινία την είχε κάνει ένας Μάικλ Μουρ ή κάποιος Ευρωπαίος σκηνοθέτης, θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα αριστερό αντιαμερικανικό μανιφέστο», έγραψαν οι «Λος Άντζελες Τάιμς» επικαλούμενοι έναν μπλόγκερ. «Είναι αναμφίβολα μια οικολογική παραβολή, ειλικρινής και σοβαρή, αλλά όχι απλουστευτική», σύμφωνα με τον κριτικό των «Νιου Γιορκ Τάιμς», στον οποίο η ταινία άρεσε πολύ. (tanea.gr)