«Χ-MEN, Η Αρχή: Γούλβεριν»

[depoina]

Προοίμιο (και όχι συνέχεια) στην κινηματογραφική μυθολογία των X-Men, όπως αυτή μετουσιώθηκε στην οθόνη από το φημισμένο κόμικς της Marvel, η τέταρτη ταινία της επιτυχημένης σειράς καταπιάνεται με την προϊστορία του σκοτεινότερου (λόγω απώλειας μνήμης) χαρακτήρα εκ της παρέας των μεταλλαγμένων, τον λεπιδοφόρο Γούλβεριν, καθιστώντας τον εξαρχής απέθαντο.

Ξεκινά στα 1854, όταν ο πιτσιρικάς Λόγκαν σκοτώνει τον άντρα που πιστεύει πως δολοφόνησε τον πατέρα του και τρέπεται σε φυγή μαζί με τον επίσης μεταλλαγμένο αδελφό του, τον μετέπειτα Σέιμπερτουθ.

Οι δυο τους θα διατρέξουν ένα αιώνα πολέμων μέχρι, επί Βιετνάμ, στρατολογηθούν στην επίλεκτη ομάδα κρούσης ενός στρατηγού, αποτελούμενη αποκλειστικά από μεταλλαγμένους.
Ομως, ενώ η δίψα του Σέιμπερτουθ για βία όλο και αυξάνεται, ο Γούλβεριν εγκαταλείπει την παρέα, κουρασμένος από το αιματοκύλισμα.

Τούτη είναι η εκτεταμένη εισαγωγή στον μύθο ώσπου η δράση «εγκαθίσταται» μια και καλή χρονικά κάπου στο κοντινό παρελθόν, οπότε και βρίσκουμε τον Γούλβεριν στην καναδική ύπαιθρο ξυλοκόπο, πράο και ερωτευμένο, για λίγο όμως, καθώς στο κατόπι του βρίσκονται τόσο ο μεγάλος αδελφός που μοιάζει να έχει διασπαστεί από την ομάδα και να ζητά κάποιου τύπου εκδίκηση όσο και οι πρώην σύντροφοί του, υπό την καθοδήγηση πάντα του στρατηγού Στράικερ.

Στροφές
Το σενάριο (στο οποίο έχει συνεργαστεί και ο έμπειρος Ντέιβιντ Μπένιοφ) παίρνει εδώ πολλές στροφές, ίσως παραπάνω απ όσες χρειάζονται, ενώ ιδιαίτερα προς το φινάλε, αδικαιολόγητα προβληματικός γίνεται ο χαρακτήρας του Σέιμπερτουθ, με τα διαρκή άλματά του από το «καλό» στο «κακό» και αντίστροφα.

Ωστόσο, τα χάσματα στην πλοκή «κουκουλώνει» με φοβερή επιδεξιότητα ο Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης Γκάβιν Χουντ (της φήμης του τιμημένου με Οσκαρ «Τσότσι»), στήνοντας μερικές από τις συναρπαστικότερες σεκάνς υπερηρωικών αναμετρήσεων που έχουμε ποτέ δει σε ταινία του είδους, αξιοποιώντας στο έπακρο τα χαρίσματα του κάθε μεταλλαγμένου χωριστά (και σε μια εντελώς εκπληκτική σεκάνς μάχης στην κορυφή ενός δήθεν πυρηνικού αντιδραστήρα) και μαζί προσαρμόζοντας δημιουργικά την ψηφιακή δράση στη φυσική, και, κυρίως, διατηρώντας διαρκώς παλλόμενη τη φλέβα της μελαγχολίας που αρμόζει στον μύθο - χάρη και στην πλούσια εκφραστικότητα του Χιου Τζάκμαν.

Να φταίει ίσως και η ιδιαίτερη συμπάθεια που τρέφουμε στους X-Men, στην πολύπλευρη δράση, στους σύνθετους χαρακτήρες και στο συλλογικό τους πνεύμα, πάντως βγήκαμε σχεδόν εκστασιασμένοι από την αίθουσα. (ethnos.gr)