Το “μυστικό” των Stradivarius
 

Στην ομοιομορφία της πυκνότητας του ξύλου ίσως οφείλεται ο ιδιαίτερος ήχος των βιολιών του Ιταλού Antonio Stradivari, έδειξαν νέες έρευνες στις οποίες τα όργανα εξετάστηκαν με αξονικό τομογράφο.
H νέα έρευνα για τα stradivarius ξεκίνησε από ένα πρόγραμμα software που δημιούργησαν επιστήμονες του ολλανδικού πανεπιστημίου Leiden, για τη μελέτη αξονικών τομογραφιών ασθενών με εμφύσημα. Ένας εκ των επιστημόνων ο δρ. Stoel, βιολιστής ο ίδιος και λάτρης των stradivarius έστρεψε την έρευνα και στα μουσικά όργανα.
«Πέρασε» από τον αξονικό τομογράφο πέντε έγχορδα φιαγμένα από τον Stradivari και εφτά σύγχρονα βιολιά. Τα ευρήματα έδειξαν ότι αν και η γενικότερη πυκνότητα των οργάνων ήταν παραπλήσια, στα βιολιά που κατασκευάστηκαν πριν 300 χρόνια, το ξύλο είχε αναπτυχθεί σε όμοιο βαθμό το καλοκαίρι και το χειμώνα. Αυτό σύμφωνα με τον δρ. Stoel είναι σημαντικό γιατί συνήθως το ξύλο αναπτύσσεται γρηγορότερα το καλοκαίρι απ’ ό, τι το χειμώνα, πράγμα που επηρεάζει την ποιότητά του. Έτσι τα σύγχρονα βιολιά παρουσιάζουν περισσότερο αυτή την αυξομείωση, ενώ τα βιολιά stradivarius παρουσιάζουν ίση ανάπτυξη στο ξύλο, πράγμα που επηρεάζει την παραγωγή του ήχου. Αυτό το συμπέρασμα βέβαια παραπέμπει στις ειδικές κλιματικές συνθήκες της τότε συγκεκριμένης περιόδου.
Εκεί ίσως κρύβεται η ανωτερότητα του ήχου των βιολιών του δασκάλου από την Κρεμόνα της Ιταλίας, η οποία δεν μπορεί να αναπαραχθεί από τα βιολιά που κατασκευάζονται σήμερα.
Πάντως υπάρχουν και άλλες μελέτες που αποδίδουν τη διαφορά στον ήχο στην διαφορετική πυκνότητα του ξύλου. Σύμφωνα με προηγούμενες έρευνες, το ξύλο των stradivarius είναι ασυνήθιστα πυκνό επειδή προέρχεται από δέντρα που μεγάλωναν πολύ αργά κατά τη λεγόμενη «Μικρή Παγετώδη Περίοδο», μια περίοδο χαμηλών θερμοκρασιών από το 1645 έως το 1750.(cosmo.gr)