Παρουσίαση Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots

[Mazda 6]

Οταν το Metal Gear Solid έκανε την εμφάνισή του στο PlayStation το 1998 ήταν η πρώτη φορά που ο Hideo Kojima κατάφερε ουσιαστικά να υλοποιήσει μερικές από τις ιδέες του. Μπλέκοντας την πραγματικότητα του παίκτη με το gameplay, τους αργούς ρυθμούς με την άμεση δράση και το ενεργητικό με το παθητικό έφερε εις πέρας ένα αμφισεξουαλικό δημιούργημα που η βιομηχανία, οι κριτικοί και το κοινό καλωσόρισαν με ταχυπαλμία και δέος. 10 χρόνια μετά και αφού χάθηκε στο Sons of Liberty, μέσα σε φορητές εκδόσεις, περιπλανήθηκε στη ζούγκλα του Snake Eater, σε άχρονες επανακυκλοφορίες και ενίοτε αντιμετωπίζοντας απειλές θανάτου αν δεν συνέχιζε τη σειρά, ο Hideo Kojima αποφάσισε να δώσει ένα τέλος σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προχωρήσει και να ξαναρχίσει από την αρχή.
Το Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots δεν είναι μόνο η ιστορία του Snake αλλά και η ιστορία του ίδιου του Hideo Kojima, ενός δημιουργού που νιώθει το βάρος της δημιουργίας του και επιλέγει, απλά, να σταματήσει. Οι παραλληλισμοί είναι φυσιολογικοί μιας και ο Kojima έχει επανειλημμένα δηλώσει πως νιώθει κουρασμένος από αυτή τη σειρά, από αυτούς τους χαρακτήρες, ακριβώς όπως ο Snake που γερασμένος πια προσπαθεί να φύγει αφήνοντας μια ηρωική υστεροφημία, άσχετα αν ο ίδιος αποποιείται τον χαρακτηρισμό του ήρωα κατά τη διάρκεια του τίτλου. Και αυτή είναι πάνω κάτω η βάση του MGS4 που έρχεται για να κλείσει, με τον πιο επικό και τετελεσμένο τρόπο, μια από τις πιο σημαντικές σειρές στην ιστορία των videogames.
Ο Kojima επιστρατεύει όλους τους άσσους στο μανίκι του, ανοίγει όλα τα χαρτιά του και θέτει πλέον τους χαρακτήρες της σειράς αντιμέτωπους με όλους και με όλα, προσπαθώντας (και καταφέρνοντας) να μαζέψει το σεναριακό χάος που είχε καταβάλει τη σειρά. Δύσκολο, ανατρεπτικό και πάνω από όλα συμβολικό, το MGS4 είναι η επιτομή της αντιπολεμικής στάσης του Kojima, ένα anime-gothic σχόλιο επάνω στα πυρηνικά όπλα, τον έλεγχο της προσωπικότητας και, εν τέλει, το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας. Χαοτικό στη σύλληψη και εκτέλεση, μπερδεμένο και ξεκάθαρο ταυτόχρονα, διδακτικό αλλά και αδιάφορο, φετιχιστικό και παρθένο, το σενάριο κρατάει καλά το τιμόνι του τίτλου και οδηγεί σαν αυτόνομη οντότητα τον Snake, τον παίκτη αλλά και τον ίδιο τον Kojima μέσα από καταιγίδες αποκαλύψεων και αναμετρήσεων, σαρκάζοντας και λυτρώνοντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη γενιά παικτών. Για τους οπαδούς της σειράς η ιστορία κλείνει και δικαιώνει ενώ για τους νεοφερμένους ανοίγει μια πόρτα στο παρελθόν.
Η πιο ώριμη περίοδος του Kojima όμως δεν φαίνεται απλώς στον τρόπο που ολοκληρώνει την ιστορία του και πλαισιώνει τις θεματικές του. Η αλλαγμένη προσέγγισή του στους μηχανισμούς του gameplay είναι μια ακόμα αδιαμφισβήτητη απόδειξη. Το MGS4 παραμένει ένας τίτλος stealth αλλά η νέα του ευελιξία στο σχεδιασμό επιτρέπει και την action προσέγγιση. Η εναλλαγή ανάμεσα στους δύο μηχανισμούς γίνεται με φυσικότητα και άνεση, επιτρέποντας στον παίκτη να επιλέξει το πως θα κινηθεί μέσα στο χώρο. Οι πολυπληθείς αλά Splinter Cell επιλογές και τα εντυπωσιακά αλά Resident Evil 4 set pieces δημιουργούν ένα ενιαίο σύνολο που δεν μπερδεύει αλλά ελευθερώνει, αφήνοντας το MGS4 να ξεδιπλώσει τις gameplay αρετές του αλλά και να αναδείξει την πλαστικότητα της κάμερα που, ευτυχώς, είναι από τις μεγάλες επιτυχίες του τίτλου.
Το MGS4 χωρίζεται σε 5 Acts που αυξάνουν τη δράση με γεωμετρική πρόοδο. Η στασιμότητα των επιπέδων που είχαμε βιώσει στους προηγούμενος τίτλους της σειράς εξαφανίζεται, με τον Kojima να μας ταξιδεύει από τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη και από μια σαρωτική απόδραση σε μια σιωπηλή παρακολούθηση. Η ποικιλία είναι το χαρακτηριστικό που διαπερνά όλο το σχεδιασμό και σε συνδυασμό με τις σταδιακές αποκαλύψεις χαρακτήρων και πλοκής δημιουργείται ένα σύνολο που δεν κουράζει αλλά μαγεύει, ακόμα και όταν ένα cutscene σπάει το φράγμα της μισής ώρας. Δεν πρόκειται για έναν τίτλο που θέλει να είναι κινηματογραφική ταινία αλλά για ένα videogame που καταφέρνει να συνδυάσει με επιτυχία την παθητική παρακολούθηση με την ενεργή συμμετοχή, τη γενιά των ludologists με τους narratologists, καταφέρνοντας να αγγίξει τον παίκτη συναισθηματικά.
Αυτό δεν σημαίνει πως ότι ξεδιπλώνεται στην οθόνη είναι ένα δακρύβρεχτο δράμα όμως. Η ποικιλία των όπλων και των gadgets μας επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα του πόλεμου και επιτρέπει στον παίκτη να πλησιάσει τις καταστάσεις δίχως να τον περιορίζει ο σχεδιασμός. Το gameplay εναλλάσσεται μεταξύ stealth και action με φιδίσια ευελιξία και ο παίκτης μπορεί να βρεθεί τη μια στιγμή να αφήνει αναίσθητο έναν φρουρό και την άλλη να ανοίγει περάσματα με ένα ρουκετοβόλο. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλα αυτά παίζει το Octamo suit όπου επιτρέπει στον Snake να έχει πάντα φυσικό καμουφλάζ αφού μιμείται το χρώμα και το σχέδιο οποιασδήποτε επιφάνειας ακουμπήσει. Η φράση του Kojima «nowhere to hide» που ακούσαμε στη διαφημιστική εκστρατεία του MGS4 αλλάζει με τη σειρά της στην φράση «hide anywhere» δίχως όμως να υπονομεύει ή να διευκολύνει την λογική του stealth.
Σε αυτό βοηθάει και το A.I. που σε γενικές γραμμές ικανοποιεί αλλά δεν αφήνει την αίσθηση του next gen όπως τα υπόλοιπα μέρη του τίτλου. Οι προκαθορισμένες περίπολοι των εχθρών σπάνε όταν ξεκινούν να ερευνήσουν το χώρο και μερικές φορές η επιστροφή στη θέση τους προδίδει τη μέτρια εξυπνάδα τους, αφού δύναται να περάσουν δίπλα από τον παίκτη και να μην τον παρατηρήσουν. Οι ελάχιστες φορές που συμβαίνει αυτό δεν πλήττει τον τίτλο σημαντικά αλλά διακόπτει την ατμόσφαιρα, ακριβώς όπως κάνουν και οι σχετικές κακοτροπίες της κάμερας μέσα σε μικρούς χώρους. Οι φορές όμως που η μηχανική λογική παίρνει τα ηνία του τίτλου είναι λίγες και εύκολα παραβλέπονται μιας και η επιλογή, ουσιαστικά, είναι κάτι που ο παίκτης δεν στερείται σχεδόν ποτέ. Αν το επόμενο βήμα είναι ένα MGS σε ανοικτό κόσμο αλά Oblivion, ο βασικός μηχανισμός, η open ended προσέγγιση, έχει ήδη βάλει τις βάσεις της σε μεγάλο βαθμό.
Ο τεχνικός τομέας του MGS4 συμπληρώνει τον τίτλο με τον καλύτερο τρόπο. Η ποιότητα των γραφικών, για πρώτη φορά στη βιομηχανία, σπάει σε πολύ μεγάλο βαθμό το φράγμα μεταξύ in-engine απόδοση και CGI. Τα μοντέλα εκπέμπουν ζωντάνια και συναίσθημα, το animation έχει πρωταρχικό ρόλο και μερικές σκηνοθετικές επιλογές προκαλούν μεγάλη αίσθηση. Από την άλλη, ο ήχος μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμα καλύτερος αφού πέρα από το μελαγχολικό soundtrack που ταιριάζει απόλυτα στα φθινοπωρινά χρώματα του τίτλου, η μίξη των καναλιών είναι κινηματογραφικού επιπέδου.
Το MGS4 έχει πολλά κεφάλια. Είναι ο μοναδικός τίτλος που δείχνει την δύναμη του PS3, είναι το κλείσιμο μιας από τις πιο σημαντικές και επαναστατικές ιστορίες στο χώρο των videogames, είναι ένα επιτυχημένο σύμπλεγμα δράσης και ιστορίας, είναι ένα κύκνειο άσμα και μια αξέχαστη εμπειρία. Η λύτρωση ενός ήρωα και η απελευθέρωση ενός δημιουργού.(cosmo.gr)

Σ' ευχαριστώ καλέ μου Θεούλη!!! Θα τα κάψουμε τα κεφάλια μας πάλι με τη παιχνιδάρα!

Έχω παίξει όλα τα Metal Gear του Playstation, με αρκετά καλά σκορ μπορώ να πω, και είναι το μόνο παιχνίδι που αγοράζω γνήσιο μαζί με το Gran Turismo.

Απο αυτά που έχω δει και παίξει μέχρι τώρα, μπορώ να πω, ότι θα είναι ένα παιχνίδι, τομή στην ιστορία του Playstation 3 και του ίδιου του δημιουργού του Hideo Kojima.

Άντε καλό μας κάψιμο!