Η ευγονική, η ευθανασία και τα κρίσιμα διλήμματα

[Κασσάνδρα]

Η εμπειρία της ναζιστικής Γερμανίας είχε αποτέλεσμα, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την έντονη αποδοκιμασία των τεχνικών της ευγονικής. Με την αρχή της δεκαετίας του 1980 όμως και ιδίως τη δεκαετία του 1990, μετά την αποκρυπτογράφηση του γονιδιώματος του ανθρώπου, η έννοια της ευγονικής συζητείται με βάση την πρόοδο της γενετικής. Οι τεχνικές της προγεννητικής και της πιο πρόσφατης προεμφυτευτικής διάγνωσης δίνουν τη δυνατότητα επιλογής ποια έμβρυα θα γεννηθούν και ποια όχι. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το έμβρυο δεν είναι «πρό σωπο». Αυτή η ιδιότητα αποκτάται μετά τη γέννηση. Το πρόσωπο αποκτά το δικαίωμα για το πρώτιστο αγαθό του ανθρώπου που είναι το δικαίωμα στη ζωή υπό συνθήκες ελευθερίας, δικαίωμα που δεν έχει το έμβρυο. Σε αυτή τη βασική αρχή, με την οποία διαφωνεί ριζικά η Εκκλησία και όχι μόνο, στηρίζονται οι νόμοι που αφορούν τη διακοπή της κύησης.

Πριν από δύο περίπου μήνες εμφανίστηκε στον γαλλικό Τύπο ένα κείμενο που υπέγραφαν 2.134 γάλλοι γιατροί οι οποίοι εδήλωναν ότι (παραβαίνοντας τον όρκο του Ιπποκράτη) εφήρμοσαν σε ασθενείς τους ευθανασία «διότι η νόσος δεν ανταποκρινόταν στη θεραπεία τους, διότι παρά τη θεραπεία που εφαρμόστηκε ο σωματικός και ο ψυχικός πόνος έκαναν τη ζωή του ασθενούς αβάσταχτη, διότι ο ασθενής ευχόταν να τελειώσει...». Οι γάλλοι γιατροί καταλήγουν με το αίτημα της αλλαγής της νομοθεσίας προκειμένου να προστατευθούν νομοθετικά οι πρακτικές αυτές...

http://www.vimaideon.gr/

Δε θα έπρεπε να υπάρχει επιλογή σε έναν αξιοπρεπή θάνατο; Όπως επίσης, δε θα έπρεπε να υπάρχει η επιλογή στο να έρθει ή όχι στον κόσμο ένα μη υγιές και αρτιμελές παιδί;
Ποιος είναι αυτός όμως που θα κρίνει και θα αποφασίσει για αυτές τις δυνατότητες επιλογών και με τι κριτήρια;