Σουβλίζουν χέλι αντί για κοκορέτσι

[depoina]

Eπτακόσιες οικογένειες, σε 17 αλιευτικούς συνεταιρισμούς, στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας, βγάζουν μεροκάματο απ' το ψάρεμά του, στις λιμνοθάλασσες Μεσολογγίου και Αιτωλικού. Με κατοχυρωμένη και την ονομασία προέλευσής του ως «χέλι Μεσολογγίου», γίνεται ανάρπαστο και εκτός συνόρων. «Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για να το βρουν.

Γι' αυτούς που το αγαπούν πραγματικά, παραμένει στο πιάτο τους και μετά το Πάσχα», λέει ο Δημήτρης Κοτσόργιος, εκπρόσωπος της Συντονιστικής Επιτροπής Ομοσπονδιών Παράκτιων Αλιέων της χώρας. Όπως προσθέτει, φέτος η τιμή του στα τοπικά ψαράδικα κυμαίνεται από 12-15 ευρώ το κιλό. «Τόσο φεύγει από μας και στο εξωτερικό. Οι Ιταλοί, για παράδειγμα, το έχουν ως έθιμο να το τρώνε πολύ Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, όπως εμείς το χοιρινό. Το κάνουν ακόμα και μακαρονάδα».

«Όσοι έρχονται, το ζητούν, όλα τα μαγαζιά εδώ το σερβίρουν», το... διαφημίζει και ο Γιώργος Μπότας, ψαράς εδώ και 67 χρόνια στο Αιτωλικό. Έχει να το λέει ότι το ντόπιο χέλι είναι ο καλύτερος μεζές. Την τελευταία πενταετία, ωστόσο, όπως περιγράφει, ο αριθμός τους έχει μειωθεί κατακόρυφα. «Η Ελλάδα είχε πολύ μεγάλη παραγωγή, πριν από 5-6 χρόνια κάθε ιχθυοτροφείο έβγαζε, ανά εποχή ψαρέματος, κυρίως Νοέμβριο και Δεκέμβριο, από 10 έως και 50 τόνους, ενώ σήμερα μόλις 2 με 6 τόνους - προς 8 με 8,5 ευρώ το κιλό τα δίνουμε στους εμπόρους, από 11,5 έως 12 τα πωλούν αυτοί. Παλαιότερα, τέτοια εποχή πιάναμε χέλια με τα παραγάδια μας, φέτος για την ώρα, δυστυχώς, ο καλοκαιρινός καιρός δεν βοήθησε».

«Τα τελευταία 15 χρόνια τα χέλια έχουν εξαφανιστεί, παλιά βγάζαμε πάρα πολλά, 30 με 40 τόνους τον χρόνο, τώρα μόλις 200 με 300 κιλά. Το φράγμα του Νέστου μπλοκάρει τη διέλευσή τους. Τριάντα δύο οικογένειες τα βγάζουμε πέρα δύσκολα, ψαρεύοντας κυρίως τσιπούρες, λαβράκια και κέφαλους», λέει από την πλευρά του ο Σταύρος Αρβανιτάκης, αντιπρόεδρος του Αλιευτικού Συνεταιρισμού στις τέσσερις λιμνοθάλασσες της Κεραμωτής, στην Καβάλα.

«Υπάρχει συνεχής μείωση της χελοπαραγωγής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με σοβαρές οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις», σημειώνει ο ιχθυολόγος Χαράλαμπος Νταουλάς και εξηγεί: «Οφείλεται κυρίως στην έως τώρα έλλειψη μέτρων προστασίας και ορθολογικής διαχείρισης του είδους, στην αυξανόμενη ζήτηση των γυαλόχελων (μικρά χέλια) και στην παρουσία πολλών τεχνικών, αρδευτικών ή αντιπλημμυρικών έργων που εμποδίζουν τις μεταναστεύσεις τους». Ήδη, πάντως, την ώρα που Γάλλοι, Ιταλοί και Ισπανοί ψαράδες σταματούν τον γόνο που έρχεται από τον Ατλαντικό, για να τον εξάγουν στην Ιαπωνία, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι έτοιμη να απαγορεύει, μέχρι νεωτέρας, από το φθινόπωρο την αλιεία του.