Το κοινωνικό καναβάτσο των διαφορετικών

[Astrolabos]

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Πάνου Θεοδωρίδη από την Θεσσαλονικιώτικη εφημερίδα "Αγγελιοφόρος" στο οποίο αναλύει το φαινόμενο Je t'aime και γενικότερα την στάση της ελληνικής κοινωνίας στο προβληματικό άτομο, τον κοινωνικό Καιάδα στον οποίο περιέχονται όλοι όσοι είχαν κάποιο φυσικό πρόβλημα το οποίο τους έκανε διαφορετικούς από το γενικό σύνολο.

Στην αρχή ήταν τα «νέα ταλέντα», μια ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Oικονομίδη, που την άκουγαν εκατομμύρια Έλληνες πριν από μισόν αιώνα. Ένα είδος ριάλιτι, που παρουσίαζε κυρίως νέους τραγουδιστές. Κάποια στιγμή, προς το τέλος της εκπομπής, το κοινό ξεκαρδιζόταν, επειδή τραγουδούσε κάποιος φυτευτός παράφωνα. Ή, φανερά με προβλήματα επικοινωνίας, ψεύδιζε, τραύλιζε ή παραποιούσε τις λέξεις.

Έκτοτε, η χρήση (ναι, δε φοβάμαι τη λέξη) ανθρώπων «προβληματικών», για να διασκεδάζει το μυαλωμένο και καθώς πρέπει πόπολο, ποτέ δεν έλειψε από τη χώρα. Αρκούσε κάποιος να είναι κάπως αργός ή να κοιτάζει με κάποια ιδιαιτερότητα ή να είναι μαζί και άστεγος, πάμπτωχος και κασιδιάρης, για να τον πετροβολάμε και να τον πειράζουμε, παρά τα «όχι» των μανάδων μας. Μόνον όταν άρχισα να τραυλίζω κι εγώ, στα πέντε μου χρόνια, κατάλαβα σε ποια κόλαση βάζαμε τα παιδιά και τους μεγάλους που τους θεωρούσαμε «λειψούς».

Η δημόσια ξεφτίλα γρήγορα μετατράπηκε σε κάτι αποδοτικό και εποπτικό, ενώ οι φιλικές πλάκες ακόμη και για ΑΜΕΑ έδιναν κι έπαιρναν, μέσα σε ένα αποθαρρυντικό αλλά ανήμπορο γενικό κλίμα. Κι όταν μερικοί σημαντικοί του πνεύματος άρχισαν να βρίσκουν «γραφικούς» και «καλτ» μερικούς πρακτικά ανήμπορους της τέχνης και να χαλαρώνουν διασκεδάζοντας σε βάρος τους, τότε πια ο πολιτιστικός ρατσισμός κυριάρχησε και επικράτησε.

Πολλά ψυχαγωγικά προγράμματα παλαιών εποχών άρχισαν να φωτίζονται αλλιώς, κάθε φορά που μια νέα γενιά ορμούσε στο προσκήνιο, διψασμένη για νέες πλάκες. Θυμάμαι καμιά δεκαριά τραγουδιστές που ήταν περίγελος τις δεκαετίες του 70 και του 80 και σήμερα θεωρούνται πολιτιστικοί ταγοί. Ή εκείνες τις φοβερές βιντεοταινίες του 80, που στη γενιά των εικοσάρηδων είναι ο πιο εύκολος τρόπος να σκάνε στα γέλια, γεμίζοντας το YouTube και τα chats με ανάλογες εικόνες και σχόλια. Ε, δε θα μπορούσε να αργήσει ο προσωπικός, δημόσιος εξευτελισμός μερικών ανθρώπων που είναι προφανώς κακόφωνοι, με πρόβλημα έκφρασης πραγματικό, που χρειάζονται ευρυχωρία κινήσεων, αγάπη από τα σπίτια τους, φροντίδα από το κράτος ή την κοινωνική φιλαλληλία, αλλά, επειδή αυτά είναι δύσκολα και τολμηρά, προτιμήθηκε η λύση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αφού «κόλλησε» το σύστημα με κάτι φρικτά οικογενειακά ριάλιτι και με δημόσια διαπόμπευση έναντι ενός χρηματικού ποσού, ανέλαβαν κανονικοί επαγγελματίες τα «βασβάς» και τα «μαύρη μου κάνεις τη ζωή».

Γιαβάς γιαβάς, παιδιά! Κι εγώ τα τραγουδάω αυτά τα τραγουδάκια, έστω μερικά, κι ελπίζω να παίρνουνε αυτοί οι άνθρωποι έναν καλό μισθό. Αλλά ξέρω ότι πρόκειται για μεγάλη λούμπα, που δεν πρόκειται να μειωθεί, επειδή κάποιοι θα μιλάνε πάλι για ήθος που χάθηκε. Στην πράξη, χορεύουμε ως εθνικό χορό το συρτάκι, που εφευρέθηκε από ένα Γάλλο το 1962, όπως λανσάραμε κάποτε τη «Γιάνκα», που εφευρέθηκε από μέλη του κλαμπ «Μεντιτερανέ» στην Κέρκυρα, υπό τους ήχους ενός αρχιμουσικού του Κάιζερ. Πίσω και πέρα από τα βασβάς, είναι οι αρχοντοζεϊμπεκιές του «λαϊκού τάιμ», δηλαδή ο επίπλαστος νταλγκάς. Καλά που ήταν κι ο Μπιθικώτσης και ανέδειξε τον Μάρκο, που τέλειωσε τη ζωή του με το πιατάκι του ζήτουλα...

Πηγή:agelioforos.gr