WORLD.gr - Η διαφορά του υποστηρικτή από τον πωρωμένο

Ένα θέμα το οποίο έχει σαφώς πολλές προεκτάσεις είναι οι ιδέες και οι υποστηρικτές αυτών. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι υπάρχουν δύο τύποι υποστηρικτών: Αυτοί που υποστηρίζουν με πάθος μια ομάδα, ένα προϊόν, μια εταιρία ή ένα οργανισμό με ένα ισορροπημένο τρόπο, και αυτοί που υποστηρίζουν με πάθος κάτι σε βαθμό στον οποίο μετατρέπονται σε έναν πωρωμένο τυφώνα οργής όταν αμφισβητούνται τα πιστεύω του. Ο πρώτος τύπος είναι φυσιολογικός και δείχνει την εικόνα ενός ανθρώπου που δέχεται και εφαρμόζει τον υγιή διάλογο. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ένα άτομο γίνεται απρόθυμο να δεχθεί αντικειμενική κριτική των απόψεών του, να δεχθεί να τις θέσει σε αμφισβήτηση και να μπορέσει σε ένα διάλογο να υποστηρίξει αυτό που πιστεύει με λογικά επιχειρήματα, με λίγα λόγια πωρώνεται πνευματικά.
Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να μπορέσουμε να αναλύσουμε τα σημεία εκείνα τα οποία δείχνουν αν και κατά πόσο ο συνομιλητής μας είναι πωρωμένος και αν ακόμα και εσείς έχετε κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά.

1. Αναστατώνεστε όταν τίθεται σε αμφισβήτηση κάτι που σας αρέσει ή υποστηρίζετε.
Όλοι οι πωρωμένοι υποστηρικτές κάποιας ιδέας, ερμηνεύουν την κριτική σαν ένα κακό πράγμα και αντιδρούν εχθρικά.
2. Είστε διανοητικά ανέντιμος.
Αν πραγματικά πιστεύετε ότι είστε πάντα σωστοί και δεν γίνεται να κάνετε λάθος σε οτιδήποτε, τότε είστε διανοητικά ανέντιμος. Κοινές παρενέργειες αυτής της συμπεριφοράς είναι η απροθυμία σας να ακούσετε τις αντίθετες με αυτά που πιστεύετε, απόψεις, να μην δέχεστε την αλήθεια και να αποφεύγετε την παράθεση ή και αναγνώριση γεγονότων που δείχνουν το αντίθετο από αυτό που πιστεύετε.
3. Καταφεύγετε σε προσωπικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια μιας αντιπαράθεσης.
Το γεγονός της προσωπικής επίθεσης στον συνομιλητή σας, δίνει την δυσκολία ενός πωρωμένου υποστηρικτή να διαχωρίσει το συναίσθημα από τον διάλογο και πολλές φορές ελλείψει επιχειρημάτων η προσωπική επίθεση επιλέγεται για να τον βγάλει από την δύσκολη θέση την οποία έχει περιέλθει.
4. Η ήττα του αντιπάλου είναι καλύτερο από την ιδία νίκη.
Όταν χαιρόμαστε για την αποτυχία ή την ήττα της αντίπαλης ομάδας, όταν πανηγυρίζεται περισσότερο η ήττα του αντιπάλου από την νίκη της δικιάς μας ομάδας, τότε έχουμε την παθογένεια της πώρωσης .
5. Δεν προσφέρετε κάτι καινούργιο στην συζήτηση
Όταν συμμετέχετε σε μία αντιπαράθεση, προσπαθήστε να μην αναμασάτε τα ίδια επιχειρήματα, αλλά πάντα να προσπαθείτε να διασταυρώνετε τις πηγές σας και να αντλείτε την επιχειρηματολογία σας από διαφορετικές πηγές. Λ.χ. το να λέτε ότι ο Τσουκαλάς πιστεύει ότι ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, ειλικρινά δε προσφέρετε τίποτα στην συζήτηση.
6. Να μην είστε αντιδραστικός με τους πωρωμένους
Μην με παρεξηγήσετε, σίγουρα κανείς δεν συμπαθεί τους πωρωμένους, αλλά το να τους συναγωνίζεστε και να τους τσιγκλάτε, απλά μεγεθύνετε το πρόβλημα δεν το λύνετε. Το να απορρίπτετε την συζήτηση με κάποιον πωρωμένο και να τον χαρακτηρίζετε έτσι, δεν προωθείτε τον διάλογο και δεν έχετε καμία ελπίδα να βρείτε άκρη. Είπαμε, λογικά επιχειρήματα και ψυχραιμία!

Σίγουρα όλοι μας έχουμε κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια σε κάτι και σίγουρα μας ενοχλεί όταν κάποιος το αμφισβητεί ή το απαξιώνει σε κάποια συζήτηση, αλλά σίγουρα η τυφλή καθήλωση σε αυτά που πιστεύουμε, ή μας μαθαίνουν να πιστεύουμε σίγουρα δεν είναι σωστή. Οι «αρχαίοι ημών πρόγονοι» που συχνά αναφερόμαστε, δίδασκαν την αναζήτηση και καταδίκαζαν την στενομυαλιά. Προφανώς και το ζητούμενο δεν είναι η απόρριψη όσων πιστεύουμε αλλά η συνεχής αμφισβήτησή τους μέσα από ουσιαστικό διάλογο, εφαρμογή της Διαλεκτικής με λίγα λόγια. Όπως αναφέρει και η Wikipedia, “ο όρος αυτός από την αρχαιότητα αναφέρεται ειδικότερα στη λογική αμφισβήτηση δηλαδή στην αρχική τέχνη του «διαλέγεσθαι» με ερωτήσεις και στη συνέχεια αποκρίσεις, με δημιουργό και εφαρμοστή της τον Ζήνων τον Ελεάτη, και την οποία στη συνέχεια ανέπτυξε ο Πλάτων”. Η διαδικασία αυτή, είναι εκείνη που κατευθύνει τελικά την ατομική σκέψη όσο και την παγκόσμια ιστορία, σύμφωνα πάντα με το σχήμα (ακολουθία): «Θέση» - «Αντίθεση» - «Σύνθεση».

Αντώνης Κ.